თავი V
მხედრების გულის პასუხი
ყველა ერთ აზრზე შეთანხმდა: რას ურჩევს ხატი ლაშქარს, რა ბრძანებას გასცემს?
ქადაგი ხატს ეკითხება, სალოცავიდან ჩურჩულის ხმა ისმის. მხედრებმა, როდესაც საუბარი გაიგონეს, თავიანთი მუზარადები დახარეს. მუხლებზე დადებულები ჩამოსხდნენ, პირჯვარი გადაიწერეს და ზეციური შიშითა და მოწიწებით სახეები შეეცვალათ.
აი, ქადაგიც გამოჩნდა გაკვირვებული სახით; ისიც შეშინებული იყო ხატის პირისპირ ნახვით. მან ლაშქარს ხმამაღალი, ამაყი და მკაცრი ხმით მიმართა:
„ჩვენს ლაშარის ჯვარს არ მოსწონს, რომ მის კართან შევიკრიბეთ და ქვეყნის დამღუპველებთან საომრად სწრაფად წამოვედით.
ის სიცილით შემომეგება, ბეღლის კართან მზესავით ნათელი იდგა. ტანზე ლურჯი აბჯარი ეცვა, თავზე კი ჩაჩქანი ეხურა.
დიდებულია ჩვენი ბატონი, მისი მადლი მთებსავით ცას სწვდება. თან გვატანს თავის ლოცვას, ფრანგული ხმალიც მოგვცა.
გვპირდება გამარჯვებას, თვითონ წაგვიძღვება წინ. ნახავთ – ნუ გაგიკვირდებათ და ცუდ სიტყვას ნუ ეტყვით.
გაიგებთ მის წინამძღოლობას, მიხვდებით მის ძალასა და მნიშვნელობას. როცა ნახავთ, შეაქეთ, მოკითხეთ და მიესალმეთ.
ის ლურჯ ცხენზე მჯდომი იქნება, წინ ამაყად მოარული.“
„ვენაცვლეთ მის ძალასა და მადლს! ჩვენ არც კი ვართ მისი ნახვის ღირსნი! რატომ უნდა ინდომოს ადგილის დატოვება, რატომ ვართ მისი ყმები?“ – ამოთქვა ლაშქარმა სულთქმით, სახეზე ცეცხლმოდებულმა.
„ფშაველები და ხევსურები უყვარს, რომლებიც ერთ აზრზე არიან,“ – უთხრა ქადაგმა პასუხად, რომელიც სალოცავის თხრილზე იდგა. ლომი ომისთვის ემზადება, კბილებს აკრაჭუნებს!
VI