თავი I
I
დღემ თავისი სახე დაფარა, დაბნელდა, მთებმა თითქოს თვალები დახუჭეს. საფლავებში გმირების ძვლები, რომლებიც სიცოცხლეში ბევრს იღვწოდნენ, აღარ შფოთავენ. ქარი ქვითინებს, ღრუბლები კი საზარელ ზარს ჰგვანან. მათ გული ვერ მოიფხანეს, მწუხარე ცრემლები სდით, რომლებმაც მთების კლდოვანი გულმკერდი ჩარეცხეს და გაალამაზეს. ღრმა ხევები და წყაროები, რომლებიც ხმაურით მოედინებიან, გაცოცხლდნენ და თითქოს ცას ემუქრებიან. შემდეგ ღრუბლები გაიფანტნენ და ნამიანი ნისლი დატოვეს. მთების ძუძუები რძით გაივსო, უშრომლად რძიანი გახდა.
მოგესალმებით, ქედებო, დაგვიანებული სალამი მომაქვს. ნეტავ თქვენი დეკა და ღვია ამკობდეს ჩემს სამარეს! ჩემი გული თქვენგან იღებს ძალას, მასში ღვთიური გრძნობა დუღს. მეც თქვენი ძუძუთი ვიკვებები, რომელიც უხვად და ბარაქიანად იძლევა. ნეტავ არ გამიჯავრდეს მზე და არ დამწყევლოს ბუნებამ, რომ მე, ცოდვილი, მათი დედის ძუძუთი ვსუქდები. მეც იგივე რძეს ვიღებ, რითაც თქვენ გაიზარდეთ; თქვენვე გამოგადგებათ, დობილნო, თუ უხვად დაიხარჯებით!