თავი XIII
XIII
ლაშქარი ცოტა ხანს შეჩერდა, კითხვის ხმა გაისმა: „კაცნო, კვირია რა გვექნა?“ ყველა ამას ჩივის. ხოშარეული ენთება (ბრაზდება).
როგორც თივის ზვინი.
**ხოშარეული:** დაფიქრდით, ფშაველებო და ხევსურებო, ასეთი საქციელი არ წაგადგებათ. ჯაშუშმა არ უნდა გვიღალატოს და თავზე არ უნდა დაგვატეხოს უბედურება. ვინ იცის, ის ხომ ბევრგან ნამყოფი კაცია, იქნებ მოღალატე იყოს, მტერს არ გაუფრთხილოს ჩვენი ამბავი და რთული, ჩახლართული საქმე გაგვიკეთოს.
**ლაშქარი:** რა გაიგება, იქნებ სულელმა ფულზე გაგვყიდოს, უსირცხვილოდ დაარღვიოს ფიცი, უარი თქვას თავის რწმენაზე, ცოცხლად დაგვმარხოს და თვითონვე მიწა დაგვაყაროს გულზე.
**ლუხუმი:** კაცებო, რას ამბობთ ასეთს? რატომ ლაპარაკობთ ჭორებს ქალებივით? ფარ-ხმალით შეიარაღებულები ჯორებს მიჰკიდებიხართ! რატომ არ გაჰხედნით, სულელებო, ჩვენი სამშობლოს მთებს? ვის გაუგონია, სად თქმულა ძველი ამბავი, მითხარით, ნუ დამიმალავთ, ვინც კი ცნობილი კაცი ხართ, ასეთი მუხანათური ღალატი, ასეთი უღმერთო ტყუილი, მტრის გასახარად ძმების შინაური გამოტყუება?! ეს სრული სიცრუვეა, ნუ იტყვით, ლუხუმი თქვენ გენაცვალოთ. არ მომწონს ასეთი უაზრო და უსარგებლო ლაპარაკი. კაცს ამის მეტად ვერ იცნობთ, ამის მეტი უნარი არ გაქვთ? საკუთარი ფიქრებისგან შეშინებულებს ახლავე მოგეკიდათ შიში. ღალატს რა უნდა ჩვენში, როგორი დრო გვიდგას?!
**სუმელჯი:** ჩვენ რაც ვთქვით, ეს ფიქრმა თვითონ თქვა, ეს არავის გაუკვირდება; ამას ყველა იტყვის, ვინც საქმეებს დაუკვირდება. არც კარგი დასასრული აქვთ იმათ, ვინც ერთმანეთს ეჩხუბება.
**ლაშქარი (ერთხმად):** არა, ტყუილად ნუ ვიტყვით, ცოდვას ნუ დავდებთ კისერზე, მშვილდზე ნუ დავდებთ ისარს, ნუ ვათამაშებთ ისარს. კვირიას ღალატი არ უნდა, სხვა რამ ფიქრი აქვს წყეულს, თვალცრემლიანს, ობოლს, გულზე ეკლებით დაჭრილს, ასე ქურდულად გაპარულს, ერთბაშად გადათხეულს, ვის ეწადება ღალატი, ვინც სწორი გზით არის გამორჩეული?!
**ლუხუმი:** ასე თქვით, მაგას მოგელით, წყნარ და რჩეულ სიტყვას. ლუხუმიც მალე შეატყობს ცრუს, ღალატობას მიჩვეულს... თანდათან გონს მოეგო ლაშქრის გული და გონება. სპეროზიაის კლდიდან ცივი ნიავი ქრის. მიდიან შეუფერხებლად, მთების კალთები ჩაკეცეს, რადგან გზის მოსახვევები ხელს უშლის მგზავრობას. გაღმა-გამოღმა გაბრაზებული ხვივილი მოდის წყლებისგან და ალაზანიც, ბარში მშვიდი, მთაში მეტად ბრაზობს; ძირს უთხრის მაგარ კლდეებს - თავზე ჩაჩქანი ეხდება!