თავი II
II
იქ შუბის წვერივით წამოჭრილი გორა დგას, რომელიც მუხებითა და იფნებითაა დაფარული. იქ დიდი, შავი, ციხის კარივით ლოდები ყრია. კოშკები, რომელთა ზღურბლები დანგრეულია და მზის სხივებს მოკლებულია, ჩამონგრეულა. ისმის მოხუცი ქალის ქვითინი. რამდენი საფლავის ქვაა დაწყობილი! აკლდამების პირები მოჩანს. გმირების სამარეს, როგორც ხატს, თაყვანის საცემად მივუახლოვდები. ეს ფშაველების სალოცავია, დღეს მისი დღეობაა. არ ვიცი, თვალი მატყუებს, თუ ღამის სიბნელე მიშლის ხელს! ნუთუ ხალხს დაავიწყდა წმინდა გიორგი? ეს რაღაც ცუდ ამბავს მოასწავებს. რა უნდა მოხუც ქალს სალოცავში? ნუთუ არ ეშინია დავის? მარტომ აუნთო სანთლები და ხატიც ადიდა; მარტომ დაკლა საკლავი, თვითონვე გაატყავა; მარტოდმარტოკა ქალმა ხატ-ღმერთი ახსენა! აქ არც ხევისბრის ხმა ისმის, არსად ფშაური ღრეობა. ვინ იტყვის, რომ დღეს აქ დღეობაა?! სანთელი ძლივს ბჟუტავს, მის წინ ცრემლების გუბე დგას. მტრის დედას გველი უკბენს და უბეში ჩაუძვრება, გმირთა აღმზრდელთა ძუძუებს თავის ბუდედ გაიხდის!