თავი X
X
ცამ სახიდან ჩამოიბანა ღრუბლის მური, ნაცხები, გადაეფინა სამყაროს უფლის ლოცვა-კურთხევა. შუქი დაეცა ლაშქარს მთების ბრწყინვალე შუბლიდან. ლაშარის გორზე წავიდა ლაშქარი დროშის ჟღერით. „შედეგით (წინ წადით)!“ – ყვირის ლუხუმი სამკლავიანი ხელით: „ვერ ნახეთ, ბატონი წინ მიგვიძღვება ცხენით?!“
პირველი მხედარი: „ვნახე, ცის ტატნად (ცის კაბადონზე) დავატყვე, მთა გადალახა სწრაფად; გარს ერტყა ბრწყინვალე შუქი, ციდან მოსული ძაფისებრ.“
მეორე მხედარი: „ლურჯ ცხენზე იჯდა, ლამაზი ღვთიური სხივი ედგა თავზე; რომ ვნახე, გულში ჩამიდგა ციური სიამოვნება.“
მესამე მხედარი: „მე მტრედისფერად მეჩვენა, მზიური სხივი მისდევდა; შორს გაანათა ელვასავით ასი ბარული (დღის ნათელი) დღიური.“
მეოთხე მხედარი: „ჯერ კიდევ ვხედავ, მიდის ლამაზი, სილამაზით ნაქსოვი; ისე უხდება ცხენზე, ვით ველზე გაზაფხულის ყოილი (ყვავილი).“
ლაშქარი (ერთხმად): „იდიდოს შენი სახელი, ჩვენო ბატონო, ძლიერო! ჩაგვიძეხი, მოგდევთ ჩვენც, საყმოს (ქვეყნის) საშველად მშიერო! ადიდე ლაშარის ჯვარი, ცისა და ქვეყნის იერო (სახეო)! ნეტავ, რა მტერი იქნება, ახლა გაგვიძლოს, ბიჭებო, ჩვენი კვალი ხარ დღეს შენა, ლურჯაის დანაბიჯებო (ლურჯა ცხენის ნაკვალევო)! ლაშარის ჯვარის ცხენის ნატერფალია ელვარე; აღტაცებულ ლაშქარს გული აუმღვრია (ააფორიაქა).“