თავი XIX
XIX
ამბობენ: მაღალი მთის ძირას, უღრან, უდაბურ ტყეში, ლუხუმი იწვა დაჭრილი, მკერდში ნატყვიარი (ჭრილობა) აქვს. იქვე მაღალი კლდე იყო, შავი გამოქვაბული, ხავსით მორთული, პირქუში, მრისხანე სანახავი. იქ ბუდობდა უზარმაზარი გველი, ჯაგრით (ქერცლით) მორთული, ბევრი ცოდვის მოქმედი, პირზე დორბლებით. ბევრი მონადირე და მხეცი ჩაუნთქავს იმ საშინელს. იწვა, ნაცეცები (მოციმციმე) თვალებით ელოდა მსხვერპლს. იქიდან გადამთხვალიყვნენ (გაქცეულიყვნენ) ნადირები გულის თრთოლით. ვერ გაჰხედავენ იმ ადგილს, ისე ეშინიათ შორიდან.
ერთ დღეს გველი, ნისლივით, ხეზე გაწოლილიყო. გულჯავრიანი (გაბრაზებული) წიოდა, თან მზეზე თბებოდა. ამ დროს ჯაგარაშლილს (აღელვებულს) გვერდზე კვნესის ხმა შეესმა. გაჰხედა, ნახა, – კაცი წევს, სულის მაბრძოლი (სიკვდილის პირას მყოფი), მარტოხელა. ცის სივრცეს გასცქერის სასომიხდილი (იმედგაცრუებული), სნეული. მკერდზე მიმხმარი სისხლი ატყვია, წყლულიდან გადმორწყეული. გველს შეებრალა ლუხუმი, მისკენ წავიდა ზლაზვნით. ხმელ ფოთლებს აშრიალებს დიდი ტანის გლარზვნით (ხოხვით). სნეულს დააშტერდა თავისი გველური სახით, დასცქერის სულის მაბრძოლს გულის მზარავი (შემზარავი) თვალით. გველი ძალიან დაფიქრდა, გული ბრალით (თანაგრძნობით) ევსება. ბევრი ცოდვის მოქმედს გუნება გადაუბრუნდა: რა სიბრალულით იმსჭვალვის (ივსება) მისი გველური ბუნება!
ზედ გადააწვა მკერდზე, ჭრილობას ულოკავდა ენით. თან მხედარს მკერდს უსველებს ცრემლების ჩამოდენით. ტყესა და ველს აყრუებს რამოდენიმე ოხვრით! მთელი ერთი თვე ასე უვლიდა ადამის ტომის მტერი. ბოროტების გზა გაუშვა, სიკეთე დაიჭირა! საჭმელსაც თვითონ უზიდავს, ასმევს ლაღი მთის წყალს. ღამ-ღამ ზღაპარსაც უამბობს ორი ობოლი ძმისას. ამბობენ: შეაძლებინა სნეულს ფეხზე დადგომა; ლუხუმს ეღირსება ლაშარის გორზე შედგომა!