თავი XVIII
XVIII
სხლოვანს (სოფლის სახელი) ატირდა ბებერი ქალი, მოსთქვამს ზარს ზარიანად (მწარედ): „ნეტავ თავზე დამეცეს მთა-ღელე ბარიანად (მთლიანად)! ნეტავ არც შვილი მყოლოდა, არც გავჩენილიყავი დედას, თუ ამას შევესწრებოდი, ამდენი სირცხვილის კრეფას (შეგროვებას)! შვილო, სირცხვილი მაჭამე, დედის ძუძუ დასწყევლე! თვითონ შენ ხარ შენი უბედური ბედის მწამლავი. რატომ არ მოკვდი იქ, საწყალო, რატომ ხარ ყელსაბელიანი (დამნაშავე)?! რატომ არ მომიხვედი, წიწოლავ, პირნათელი, სახელოვანი?! გაწირე შენი ხსენება, საწყევარ-სარბევიანი (წყევლისა და ლანძღვის ღირსი)!“
– მარტო რატომ ტირის ქალი, გვერდით სოფელი არ ჰყავს? არ ისმის მოზარეთ (მგლოვიარეთა) ზარი, გულს ლახვარდამასობელი (გულში ლახვარს რომ ასობს)?
– თასი დაღვარეს ხატში (ფიცი დაარღვიეს): ახლოს არავინ მიუდგეს, წიწოლას დანაშაული ცამდე აწეულია. დაამცირა ჩვენი სახელი, მთელ ლაშქარს გული ატკინა. არც ვინ სამარეს გაუთხრის, არც ვინ შეუკრავს კუბოს. მარტომ იტიროს დედამ, ცრემლი წინ დაიგუბოს!