თავი VII
VII
ყველა ჭამს პურს და ხმამაღლა საუბრობს კარგსა თუ ცუდზე. მხოლოდ კვირია არ ჭამს. ის დგას ჯოხზე დაყრდნობილი, ჩუმად. მიწას უყურებდა თავჩაქინდრული, მოწყენილი. რას ფიქრობს ობოლი კვირია, ამას ვინ გაიგებს? მისი გულიდან ეს ფიქრები არ ჩანს.
მხედარნი კვირიას მუდარით ეუბნებოდნენ: „ობოლ კვირიავ, ძმობილო, ცოტა პური მაინც ჭამე. იქნებ შეგცივდა, ობოლო, რატომ არ სვამ არაყს? ჰა, ვაჟო, ცოტა დაისვენე, აჰა, აიღე მათარა. დღეს თუ რამეს შევჭამთ, თორემ ხვალ ვისღა ეცლება საჭმელად, ერთმანეთის დასაპატიჟებლად, ტკბილი სიტყვების სათქმელად?“
ახლა კვირიამ ოხვრით და მწუხარებით უპასუხა: „არა, კვირია გენაცვალოთ, სასმელს არ დავეკარები. საჭმელს, თუ მშია, არასდროს დავეზარები. ცოტა ხნის წინ შევჭამე ხალი (გამომცხვარი პური), გუდაშიც ბევრი მაქვს. თუ ვინმეს გინდათ, მიირთვით, თუ ვინმეს გაკლიათ საგზალი.“
ბერმა ლუხუმმა ხმლის ვადაზე ხელი მოჰკიდა და ჰკითხა: „იქნებ ცუდი სიზმარი ნახე, გულზე დაგაწვა ის?“ „რა ნახე, ჩემო კვირიავ, აგრემც მე, ბერას, მატირებ, გვითხარი და ნუ დაგვიმალავ, ლუხუმი მოგხდის წერასა (ანგარიშს მოგთხოვს).“
კვირია: „რა გაიგება სიზმრისა, – მე მაინც ვერაფერს გეტყვით.“
ლუხუმი: „თუ არ მოგვიყვები, კვირიავ, დროშის ჭერას ჩამოგართმევთ (მეთაურობას ჩამოგართმევთ), სიზმრის დამალვა გირჩევნია ამდენი ხალხის გაბრაზებას?! თქვი წუხანდელი სიზმარი, ხომ ლაპარაკობ. საპოხი უნდა, ობოლო, მხედართა გულის კბენასა (მხედართა გულის მოსაგებად).“
კვირია: „გიამბობთ, თუ გესიამოვნებათ, მე რაც ვნახე, ეს არის: დღე იყო მეტად მრისხანე, ცა მოღრუბლული, ჭექა-ქუხილით. მივდივარ უკაცრიელ მინდორზე თავმომწონე მხედარი. შავ ცხენზე ვიჯექი, მიჰქროდა, მეგონა, ქარზე ვზივარ. სამი სანთელი აენთო ჩემი ფრანგული ხმლის ტარზე. ციური შუქი ჯვრად გამომესახა ფარზე. მინდორი იყო უკაცრიელი, არაფერი ჩანდა მასზე, მხოლოდ ხშირი ყოილი (ყვავილი) იყო დაფენილი გზაზე. გავხედე, მინდორში მოცურავს შავი ვეშაპი ქშინვით, ყოილთან მიწას ლოკავდა ცეცხლის მსროლელი ენით. პირიდანაც ცეცხლი სდიოდა, საზარელი იყო მეტად. მნახა, ამაყად მომმართა, უნდოდა ჩემი დაგლეჯა. პირი დააღო უზარმაზარი, ჩასაყლაპავად მომვარდა, მაგრამ ხმლით დავარტყი, თავი გავუპე, როგორც ფიტია (ხის ნაჭერი). მოკლულმა ბოროტი სისხლი შემომანთხია პირზე. ცხენი წამექცა, თვითონაც მიწაზე დავეცი. გონება წამსვლიყო... გონს მოვედი, უცნაური სანახაობა დამხვდა: ქვეშ მედო თეთრი ლოგინი, ტკბილად დასაძინებელი, გვერდით ეგდო ჩემივე ცხენი, ცრემლით სატირებელი; თავზე მედგა დიდი ჭანდარი, სიცხეში დასაჩრდილებელი; ზედ იჯდა ბერი ქედანი (არწივი), თავზე დამღუღუნებდა. მზეც ამობრწყინდა... მეჩვენა, მნახა, წამში გაბრუნდა, წითლად გაწირა (გაანათა) ობოლი სხივი მთაზე. გაბრუნდა, თვალთ დამიბნელდა და მკლავზე მიმეძინა.“
როცა კვირიამ დაასრულა, ტკბილად ჩაიკისკისა. ლუხუმს სიზმარი ეწყინა, ცრემლები მოსდის წყვილ-წყვილად. „კეთილად ახდეს!“ – მაინც თქვა გულის დამშვიდებით, რბილად.
VIII