თავი XVII
XVII
ღამეს სძინავს მთა-ბარზე, ბუნება დასვენებულია. ქვეყნის მანათობელი მთვარეც ხომ ჩასვენებულია. ისმის ივრის ჩხრიალი, სიზმარს უამბობს ჭალას. ერთად კეცავს (აკავშირებს) საუბარში ცისა და ქვეყნის ძალას. ცა თავისთვის მშვიდად დგას, სუფთა მკერდით, ვარსკვლავებით სავსე. მუხაზე ჩამოკიდებული კაცი ჩანს სამკლავიანი (ხელებშეკრული). თავი დაურჭვავს (ჩამოუვარდნია) მხედარს, თუ იყო გულჯავრიანი (გაბრაზებული)? იორი ყურსაც არ უგდებს, ნელა აქანებს ტალღებს. არ ედარდება, რომ ობლდებიან, ბავშვებს მამა აღარ ჰყავთ. თემისგან უარყოფილს ძაღლებს გადაუგდებენ.