ბახტრიონი — თავი XVII

XVII

ღამესა სძინავს მთა-ბარზე,

ბუნება დასვენებულა,

მანათობელი ქვეყნისა

მთვარეც ხომ ჩასვენებულა.

მოისმის ივრის ჩხრიალი,

სიზმარს უამბობს ჭალასა,

ერთად ჰკეცს საუბარშია

ცისა და ქვეყნის ძალასა.

ცა თავისათვის მყუდროდ სდგას,

მკერდ-სუფთა, ვარსკვლავიანი.

მუხაზე ჩამოკიდული

კაცი სჩანს სამკლავიანი.

თავი დაურჩვავ მხედარსა,

თუ იყო გულჯავრიანი?

იორი ყურსაც არ უგდებს,

ნელად აქანებს ტალღებსა,

არ ედარდება, დაობლდენ,

მამა აღარ ჰყავ ბალღებსა.

თემისგან უარყოფილსა

გადაუგდებენ ძაღლებსა.