ბახტრიონი — თავი VI

VI

საღმთო ქნეს ფშაველ-ხევსურთა,

დაკლეს ხარი და ცხვარია.

ჩამოსხდენ, ბეღელს საჯარეს

გარს შემოერტა ჯარია.

ყველას თან უდგა საგზაო,

საჩქაროდ ნადუღარია.

ადიდეს ლაშარის ჯვარი,

თამარის ნაჩუქარია;

ადიდეს დიდი თამარი, -

ის ღმერთთან წილნაყარია, -

თავის ოფლით და ამაგით

ხმელეთი დაუფარია.

მოიხსენიეს მხედარნი,

ვინც ველზე დარჩა მკვდარია.

არსადა მათთვის სამარე

და მიწა ზედ საფარია.

ყორნებს რო უთხრავ თვალები,

სვავთ მხრებით დაუფარია,

მაგრამ იმათი სახელი

დროთ-სვლას ვერ მოუპარია!

ხევისბრობს ბერი ლუხუმი,

ხმა-ტკბილად მოუბარია.

გმირთა ქებით და დიდებით

გული ვერ მოუფხანია.