რამდენიმე დღის შემდეგ, მოსამსახურეები თავიანთ საქმეებზე წავიდნენ. ყადი შიშით უყურებდა, როგორ წამოხტა ჯორი, შეანჯღრია თავი და გაიქცა. იქვე იდგა ხელსაბანი ჭურჭელი, კუმკუმა, და ჯორი მასში შეძვრა.
ყადიმ ყვირილი დაიწყო. მსახურები მოვიდნენ, მან ყველაფერი უამბო. მათ თქვეს: „ალბათ რაღაცამ შეაშინა და ჭკუიდან შეიშალა, თორემ რას ლაპარაკობს, ჯორი როგორ ჩავა კუმკუმაში, ან როგორ დაეტევაო!“
ყადი დაიჭირეს, ბევრი აწამეს და შეკრეს. ყადი იფიცებოდა: „არ ვცრუობ, სიმართლეს ვამბობო!“
ვინ მოუსმენდა? ყადიმ თქვა: „გამოვჯანმრთელდი, აღარაფერი მჭირს!“
გაუშვეს. ყადი მარტო იჯდა. კუმკუმის პირიდან ჯორმა თავი ამოყო და ყურები გაიბერტყა. ყადიმ დაიძახა: „აქ არის, მიშველეთო!“
ის კაცები ისევ მოვიდნენ, კიდევ დაიჭირეს და უფრო უარესად აწამეს. ისევ, როცა საქმე გაუჭირეს, თქვა: „მოვრჩი, აღარაფერი მჭირსო!“
კიდევ გაუშვეს და ყადი მშვიდად იჯდა. ისევ კუმკუმის პირიდან ჯორმა თავი ამოყო და ყურების ბერტყვა დაიწყო. ყადიმ უთხრა: „დიახ, გხედავ, მანდ ხარ, მაგრამ შიშით ვერ ვიტყვი, წამების მეშინიაო.“
„ეს ყადი მართალს ამბობდა, ხედავდა და არავინ უჯერებდა. მეც მასსავით ვხედავ, სიმართლეს ვამბობ, არავინ მისმენთ და რა ვქნა?“
რუქამ მოყვა იგავი:
**სპარსი და ინდოელი**
ერთი სპარსი ვაჭარი ინდოეთში წავიდა. მივიდა ქალაქ ქაშმირში. იქ, სადაც დიდებული ვაჭრების შეკრება იყო, შევიდა. გაიარა და ყველა კაცზე მაღლა დაჯდა, მოსასხამი მოიხადა, გვერდით დაიდო და ფეხები მუხლებზე შემოიდო. ისე ამპარტავნულად დაჯდა, თითქოს მასზე დიდი კაცი იქ არ ყოფილიყო.
თქვენც გსმენიათ ინდოელთა სიმდიდრის ამბავი.
ერთი კაცი გარედან იყურებოდა, რომელსაც შიგნით შესვლასაც არ აკადრებდნენ, მით უმეტეს დაჯდომას. იმ კაცმა, როცა სპარსი ასე მჯდომარე ნახა, ერთი მოსამსახურე გაუგზავნა:
„გამოიკითხე, რამდენი ათასი სალაროს პატრონია?“
როცა სპარსს ჰკითხეს, მან ტრაბახით თქვა: „სამასი თუმანი მაქვსო.“
როცა ეს გარეთ მდგომმა ინდოელმა გაიგო, წყენისგან ჭკუიდან გადავიდა, ასე თქვა:
„მე სამასი ქარვის სახლი მაქვს და სხვა სიმდიდრის გარდა, რვა ვერცხლის სვეტი მიდევს კართან, რომ ხალხი უკან დასვას, და იქ შესვლას არ ვარ ღირსი, რომ იმ პატივცემულ კაცებს ლოცვა ვუთხრა, და ის უმსგავსო შევიდა და ყველაზე მაღლა ზის, რა ჯდომით ან რა დიდებით!“
როცა ის სპარსი გამოვიდა, ინდოელი კართან დახვდა და ასე უთხრა:
„შენ აქაური ვაჭრობის უცოდინარი ხარ და, თუ შენც გინდა, რაც სავაჭრო შენ გაქვს, იმდენს მე ჩემსას მოგცემ, ერთად ვივაჭროთ, ზიანი და სარგებელი ერთად თანაბარი იყოს ჩვენთვის!“
სპარსს გაუხარდა და დათანხმდა. სამასი თუმანი სპარსის, სამასი – ინდოელის. ექვსასი თუმნით, ინდოელის რჩევით, სულ ნიორი და ხახვი იყიდეს. სასტუმროები იქირავეს და იქ დააწყვეს. ინდოელმა უთხრა:
„სამი თვის შემდეგ გაძვირდება და ერთი ათად გაგვიხდება.“
გავიდა სამი თვე, სრულებით დალპა მათი სავაჭრო. სპარსმა უთხრა:
„წაუვიდა ჩვენი ნაშრომი!“
ინდოელმა ურჩია: ვალი აიღეს, მუშები დაიქირავეს, დამპალი გადაარჩიეს და სხვა შეინახეს.
კიდევ უთხრა: „ძალიან დიდ სარგებელს მოგიტანთო!“
გავიდა სამი თვე. სრულებით ისე დალპა, ერთიც აღარ დარჩა.
სპარსმა ტირილი დაიწყო და ინდოელს დააბრალა. ინდოელმა უთხრა:
„რას ლაპარაკობ, ზიანი და სარგებელი თანაბარი იყო, შენი და ჩემი თანაბრად წაუვიდა!“
ის სპარსი ისე გაღარიბდა, პურის შოვნაც არ შეეძლო. მერე ის ინდოელი მივიდა და სპარსი თავისთან წაიყვანა, მისცა სამასი თუმანი სხვა და ასე უთხრა: „ძმაო, ეს ექვსასი თუმანი შენმა იქ ჯდომის სიბრაზემ დამაკარგვინაო!“
„იმ ინდოელის მსგავსად, შენი ლეონის სიბრაზე ასეთ საქმეებს მაკეთებინებს, რომ ყველა კაცს უკვირს.“
ჯუმბერმა მოყვა იგავი:
**მჭედელი და ეშმაკები**
ერთი მჭედელი იყო ქალაქ შამში. ყოველ წამს და წუთს ეშმაკს აგინებდა. ეშმაკები შეწუხდნენ და მჭედლისთვის მახე გააკეთეს. ერთი ეშმაკი ბერიკაცის სახით მოვიდა, ერთი ვაჟკაცი შვილად მოიყვანა, მჭედელს ოცი ფლური მოუტანა: „ამ ჩემს შვილს შენი ხელობა ასწავლეო!“
მჭედელს გაუხარდა და მიიღო. კარგ სწავლებას დაჰპირდა.
ორი თვის შემდეგ ერთი ეშმაკი ბერს, უძლურ კაცად შეიცვალა და მოვიდა მჭედელთან, ორასი ფლური მოუტანა და უთხრა:
„ძალიან დავბერდი, აღარაფერი შემიძლია, ეს ხელფასად აიღე, დამადნე, გამაახალგაზრდავე და ოცი წლის გამხადე!“
მჭედელმა ეშმაკს აგინა: „ეს როგორ შეიძლება კაცისგანო!“
შეგირდმა უთხრა: „ფული გამოართვი, მე თოქმაჩის შვილი ვარ (ანუ მჭედლის შვილი), მე კარგად გავაახალგაზრდავებო.“
ეშმაკი ეშმაკური საქმეების მცოდნეა. შეკრეს ეს ბერიკაცი, დადეს. ნახშირი და ცეცხლი დააყარეს და საბერველით ბერვა დაუწყეს, ბევრს იძახდა: „დავიწვი, ნუ დამწვავთო!“
მათ უფრო უბერეს. ეშმაკს რა დაწვავდა?! (ეშმაკს ცეცხლი არაფერს დაუშავებდა).
ცოტა ხანი გავიდა, ცეცხლიდან ოცი წლის კაცი ამოძვრა. გაუკვირდა ყველა კაცს და გავრცელდა ეს ამბავი: „ესეთი ხელოსანია ის მჭედელი, ორასი წლის კაცს გააახალგაზრდავებს და ოცი წლის ვაჟკაცად აქცევსო!“
ეს შამელ ყადს მიესმა; ძალიან დაბერებულიყო, ორასი ფლური მოუტანა: „გამაახალგაზრდავეო!“
მჭედელი დაჰპირდა. ეგონა, ამასაც გავაახალგაზრდავებო. თავიდან ფეხებამდე შეკრეს, ცეცხლში ჩადეს და ბერვა დაუწყეს. როცა ცეცხლი გაჩხრიკეს, ძვალიც ვეღარ იპოვეს, ისე დამწვარიყო.
დაიჭირეს საწყალი მჭედელი და დაახრჩვეს. ეშმაკებმა ეს ხრიკი მოუწყვეს.
„ეშმაკი ეშმაკს კიდეც გააახალგაზრდავებს და კიდეც ნახავს. შენ ეშმაკი ხარ და ეშმაკს ხედავ, მაგაზე რა ფიცი გინდა, ან ვინ არ დაგიჯერებს.“
ჯუმბერმა მოყვა იგავი:
**ყარყატის თავგადასავალი**
ერთ ადგილას ბევრი თეთრი ყარყატი ბუდობდა. ერთმა კაცმა ერთი ყარყატის კვერცხები მოიპარა და ბატის კვერცხები ბუდეში ჩაუდო. იმ ყარყატმა გამოჩეკა და გაზარდა, თავისი ბარტყი ეგონა. როცა გაიზარდა, მამალი ყარყატი მოვიდა, ნახა, მისი მსგავსი არ იყო. შეკრიბა თავისი თემის ყარყატები და ყველას აჩვენა. დაიჭირეს ეს უდანაშაულო დედალი ყარყატი, მოკლეს და ტვინი ამოსწოვეს.
„ახლა რა დაგიშავა შენ ლეონმა? ცოლი იყო შენი და გიღალატა, მტერი იყო და შვილი მოგიკლა? ან ცოლი გყავდა და მასთან დაისვენა? ან მან დაგასახიჩრა? რა გიყო? მითხარი! მეფის თავით, არ დავიცავ მას. არც შენ გირჩევნივარ, მაგრამ სიმართლეს ვიტყვი. შენსა და მას შორის მტრობა არაფერია.“
მტრობა სამს შეეფერება:
ერთს – მესაზღვრეს, რომელსაც საზღვრის გადაკვეთა სურს;
მეორეს – ვისაც სხვისი მამული უჭირავს, თუ ის არ წაუვა, ამას ვერ მოიპოვებს;
მესამეს – ვისაც სხვისგან სამარცხვინო საქმე სჭირს.
რუქამ თქვა:
„არ ვმალავ, ლეონის მტერი ვარ.“
ჯუმბერმა თქვა:
„სამს არ შეეფერება მტრობა:
ერთს – ნავში მჯდომს – მენავის მიმართ;
მეორეს – მინდორში მცხოვრებს – ასეთ ადგილებში მცხოვრებთა მიმართ;
მესამეს – ნაკადულის ბოლოში მცხოვრებს – სათავეში მცხოვრებთა მიმართ.“
რუქამ თქვა:
„მეფის ძე ხარ და დაგვატკბე!“
ჯუმბერმა თქვა:
„სამს შეეფერება სიტკბო:
ერთს – ციხის თანამონაწილეს;
მეორეს – ბევრი განაყოფის (წილის) პატრონს;
მესამეს – ლხინზე მჯდომთ.“
რუქამ თქვა:
„ტყუილად ვიღლი თავს.“
ჯუმბერმა თქვა:
„სამნი იქცევიან ტყუილად:
ერთი – მშიშარა მონადირე;
მეორე – ჯორების გამრავლების მცდელი;
მესამე – ქარის მდევარი.“
რუქამ თქვა:
„ბევრ ენას სწავლობ.“
ჯუმბერმა თქვა:
„სამს შეეფერება ენამრავლობა:
ერთს – ღარიბ უპოვარს;
მეორეს – მოხეტიალე მქადაგებელს;
მესამეს – მოჩხუბარ კაცს.“
რუქამ თქვა:
„შენი ხელიდან უნდა გავიქცე.“
ჯუმბერმა თქვა:
„სამს შეეფერება გაქცევა:
ერთს – თემიდან გაძევებულს;
მეორეს – ურჩი ცოლის ქმარს;
მესამეს – პატრონის ორგულს.“
რუქამ თქვა:
„ჩემთვის სასურველია სიკვდილი.“
ჯუმბერმა თქვა:
„სამს ენატრება სიკვდილი:
ერთს – ბოროტი სიცოცხლით ნაცხოვრებს;
მეორეს – ხანგრძლივად ავადმყოფს და განუკურნებელს;
მესამეს – უეჭველად სამოთხის მომლოდნელს.“
რუქამ თქვა:
„ჩემი განდევნა გინდა, უეჭველად.“
ჯუმბერმა თქვა:
„სამნი განიდევნებიან:
ერთი – მეღვინე – ყურძნის ქურდი;
მეორე – მკურნალი – წამლის უცოდინარი;
მესამე – უსამართლო მოსამართლე.“
რუქამ თქვა:
„ვხედავ, გაგაბრაზე!“
ჯუმბერმა თქვა:
„სამნი აბრაზებენ კაცს:
ერთი – შვილი ურჩი და დაუმორჩილებელი;
მეორე – მლანძღველი ქალი;
მესამე – მოლაპარაკე მონა.“
რუქამ მოყვა იგავი:
**ფილოსოფოსები**
ერთი დიდი ფილოსოფოსი იყო, ყოველგვარი სიბრძნით შემკული. მან მიატოვა ქვეყანა და განმარტოებით უდაბნოში წავიდა. იქ დასახლდა და მარტო ლოცულობდა. სხვა ექვსი ფილოსოფოსი იყო, ძალიან ცოდნის მოყვარული და მცდელი. რაღაც საკითხზე შეკამათდნენ, ვერც ერთმა ვერ დაასკვნა. წავიდნენ იმ განმარტოებულის სანახავად. ჰკითხეს და მან ხმა არ გასცა. მერე კიდევ ჰკითხეს და მან ასე უთხრა:
„თქვენ ყველამ თქვენი ნაშრომი ბევრი საუბრის სწავლისთვის დაკარგეთ, და მე ჩემი ნაშრომი და ქვეყანა ამისთვის მივატოვე, რომ ჩუმად ვიყო და არ ვილაპარაკო.“
მეტი არაფერი უთხრა და შერცხვენილები წამოვიდნენ უპასუხოდ.
„მეც, თუ თქვენ მოგშორდებით, არა ამ ქვეყანას, არამედ იმ მარადიულსაც დავტოვებ და დავისვენებ.“
ჯუმბერმა მოყვა იგავი:
**დათვი და მონადირეები**
ორი მეგობარი ნადირობდა. ხევი იყო და ხევის გაღმა-გამოღმა დადიოდნენ. ერთ მეგობარს დათვი შემოეჭიდა, ქვეშ მოიქცია. მეორე მეგობარმა დაუყვირა: „გაუშვი ეგ დათვი და წამოდი, სხვა საქმე გვაქვსო!“
მან დაუძახა: „დათვი არ მიშვებს, თორემ მე დიდი ხნის წინ წამოვიდოდიო!“
„იმის არ იყოს, შენ არავის ეშვები და არ აწყნარებ, თორემ შენი საუბარი არც არავის ესიამოვნება და არც არავის გაუხარდება.“
რუქამ მოყვა იგავი:
**ობოლი და მისი დედა**
იყო ერთი ობოლი ბიჭი. როცა გაიზარდა, დედას ჰკითხა:
„დედა, ყველა კაცს მამა ჰყავს, მე რატომ არ მყავს?“
დედამ უთხრა:
„შვილო, შენც გყავდა, მაგრამ წყალმა დაახრჩო.“
შვილმა უთხრა:
„იმ წყალზე ხიდი არ იყო, რომ მასზე გადასულიყო?“
დედამ უთხრა:
„იყო, მაგრამ შორს იყო.“
შვილმა უთხრა:
„ისე შორს იყო, რომ აქამდე ევლო, ვერ მოუვლიდა?“
დედას გაეცინა და ასე უთხრა:
„თუ მაგდენი გაესინჯა (ეფიქრა), არც კი დაიხრჩობოდა.“
„ეს იგავი იმიტომ მოგახსენე: თუ ასე სიტყვის ამწონ-დამწონი ხარ, არასასურველ კაცს რატომ ელაპარაკები და აქამდე რატომ ვერ მოიფიქრე ჩემი უაზრობა?“
ლეონმა გახსნა თავისი ბრძნულად მოლაპარაკე პირი და ტკბილად მოუბარი ენა, უთხრა ჯუმბერს:
„მეფის ძეო! მარტვილი ხარ, სიტყვის გზას ეძებ და მეტის სურვილით უფრო კარგავ, როგორც იმ მეფეს დაეკარგა, რასაც ეძებდა.“
მეფემ ჰკითხა: „როგორ ყოფილაო?“
ლეონმა მოახსენა:
**უმეცარი დალაქი**
ჩემი დაბადებისა და მშობლების უცნობობის შესახებ უკვე მოგახსენეთ თქვენს მეფობას და როცა აქეთ წამოვედი, ერთ სოფელში მოვედი. ხუთი მეგობარი იჯდა და მხიარულობდა. მეც დამპატიჟეს და მათთან დამსვეს.
თავების გაპარსვა მოუნდათ. იმ სოფელში თურმე ერთი უცოდინარი დალაქი იყო. კარგი ცოდნა მოიჩემა და მოვიდა.
ერთს თავის გაპარსვა დაუწყო. თურმე ძალიან აწვალებდა.
იქვე აქლემი ღრიალებდა.
იმ კაცმა თქვა: „იმ აქლემსაც თავს პარსავენო და ამიტომ ასე მწარედ ყვირისო.“ ჩვენ ვიცინეთ და სხვებსაც მოვაპარსვინეთ.
მეორეს დაუწყო პარსვა და დიდად შეაწუხა. ამოიღო ხუთი ბისტი (ფული), მისცა და უთხრა: „ვიცი, ცოცხალი ვერ გადაგირჩები, შენი ხელფასი არ შემრჩეს, იმ სოფელში ვალად არ დამეკიდოსო.“
მესამეს დაუწყო პარსვა. თავი მოუკორტნა (მოუჭრა) და სისხლმდინარეს ბამბა დააკრა, სხვაგან მოუკორტნა და დააკრა ბამბა. მართლა ათამდე ადგილას მოუკორტნა, ნახევარი გაპარსა. და როცა ვეღარ გაუძლო და შეაწუხა, ასე უთხრა: „ძმაო, ნახევარი ბამბა დაგითესავს, ნახევარი იყოს, ეს ნესვად მინდა დავთესოო.“
ვიცინოდით და ერთმანეთს ამბავს ვეკითხებოდით.
მეოთხეს პარსვა დაუწყო. როცა გაუჭირდა, მე ვკითხე: „რამდენი ძმა ხართ-მეთქი?“
მან ასე მითხრა: „თუ ამ კაცს გადავურჩი, ექვსნი ვართ, თუ არა – ხუთნიღა დავრჩებითო.“
მეხუთეს დაუწყო პარსვა. ბევრგან მოუკორტნა და ბამბა დააკრა. როცა დაამთავრა, ორი ფული მისცა. ის დალაქი თურმე მოლაპარაკე იყო და ასე უთხრა: „შენს თავზე ხუთი ბისტის ბამბა დამეხარჯა და ორ ფულს მაძლევო.“
ვიცინოდით და, რომელიც უარს იტყოდა, ძალით ვაპარსვინებდით ხოლმე თავს.
როცა მე დამიწყო პარსვა, ძალიან შევწუხდი, მაგრამ თავი არ შევიმჩნიე, როცა დაამთავრა, ფასი მივეცი და მადლობით ვუთხარი: „ასეც მამა-დედათ შენთა სული დაისვენებს, როგორც მე დამასვენე-მეთქი.“
ჩემმა მეგობრებმა გამკიცხეს: „მშრალი ვირის თავი დაიყვირებდაო, შენ რა მადლს ეტყვიო?“
მე ასე ვუპასუხე: „უარი მეთქვა, არ მომეშვებოდით, და ის კაცი დავიმადლე და მამა-დედა დავწყევლე.“
მათ მკითხეს: „როგორო?“
მე ასე ვუთხარი: „მე რომ მისგან პარსვით დავისვენე, თუკი მის მშობელთა სულები ასე დაისვენებენ, ჯოჯოხეთში რა უარესი ტანჯვა იქნება-მეთქი?“
დავლიეთ ღვინო და დავისვენეთ.
ლეონმა მოახსენა:
**იტალიელი მხატვარი**
იქიდან წამოვედი და იტალიის ქალაქში მოვედი. ერთმა მხატვარმა დამინახა და დამპატიჟა. ის ყველა მხატვრის უფროსი იყო. მასთან ერთი თვე დავყავი. რომელი მხატვარიც მას პატიჟებდა, მეც მეპატიჟებოდა ხოლმე.
ერთმა მხატვარმა დაგვპატიჟა. ერთ სარკმელში ერთი საწერი მოეხატა, გაშლილი კალამი რომ შიგნით იდოს, იმის მსგავსად, კაცს ისე ეგონებოდა, გაშლილი საწერი დევსო. ერთი სხვა, ძალიან კარგი მხატვარი იყო, ხელოვნების მცოდნე. მას უთხრა მასპინძელმა: „ადექი, ძმაო, ეგ საწერი მომეცი და მერე მე გემსახურებიო!“
ადგა ის მხატვარი, საწერი ეგონა. როცა ხელი მიჰყო, კედელი დახვდა, ძალიან შერცხვა. ჩვენ გაგვეცინა.
მეორეზე მან დაგვპატიჟა. ამ წინა მასპინძელს საწერლის ამბავი დავიწყებოდა და იმ კედელზე ერთი გაღებული კარი გამოესახა. ისე ეგონებოდა კაცს, სახლის შესასვლელი კარიაო. ღვინოს ვსვამდით და ერთ საკითხზე შეკამათდნენ.
მასპინძელმა საწერლის მხატვარს უთხრა: „ნუ კამათობთ, ჩემს წიგნში სიმართლე წერიაო!“
მან ჰკითხა: „ის წიგნი სად არისო?“
მასპინძელმა კარი აჩვენა: „იმ სახლში დევს და გამოიღეო და ნახეო!“
ადგა, სწრაფად შესვლა უნდოდა და კედელს თავი შეატაკა და გაიხეთქა.
მასპინძელმა უპასუხა: „ცუდად გიმასპინძლე, მაგრამ ისეთი საწერლის ხატვას, ასეთ სახლში ისწავლიანო.“
ღვინო ვსვით და გავიხარეთ.
სხვამ დაგვპატიჟა მხატვარმა. ჩვენ დაგვსვა და, სადაც ჩვენ ვიჯექით, იქ გვერდით სხვა სახლი ედგა. მასში ერთი რკინის აუზი გაეკეთებინა. მნახველს მდგარი წყალი ეგონებოდა.
თითო-თითო მხატვარს იწვევდა, აძლევდა ჭიქას, ეუბნებოდა: „ძმაო, შედით, მანდ წყალი დგას, ამოიღეთ და გამოიღეთო!“
შევიდნენ, წყალი ეგონათ, ჭიქა მიარტყეს, გატეხეს და სხვა გზით გაიპარნენ და შერცხვენილები წავიდნენ.
ერთი ბრძენი მხატვარი იყო. როცა ის დაპატიჟა, მოვიდა. ჭიქა მისცა და შეგზავნა. ნახა. იგრძნო, რაღაც ხრიკიაო. ხელი მიჰყო, რკინა იყო. სამხატვრო საწერი. იქ მზად იდო. იმ რკინაზე ერთი მყრალი ძაღლის ლეში გამოხატა, რომ შიგნით ჩავარდნილს ჰგავდა. გამოვიდა და უთხრა: „ვიღაცას ძაღლის ლეში ჩაუგდია, ის აღარ იხმარება და აღარ ავავსეო.“
შევედით, ვნახეთ, მოგვეწონა, ღვინო ვსვით. ძალიან მომეწონა მათი ხელოვნება.
სხვამ დაგვპატიჟა. მეორე მეგობრის ცოლი თურმე ენახა და მისი სახე გამოესახა, სრულად მას დაამსგავსა. ჩვენ დავსხედით იმ სახესთან. მერე ის კაცი დაპატიჟა. შემოვიდა, ნახა ჩვენში მჯდომარე. ფიცხელი კაცი იყო. მას მართლა მისი ცოლი ეგონა. მეტის სიბრაზისგან ვეღარ გაიგო რა. მივარდა, ცემა უნდოდა. როცა მუშტი შემოჰკრა, კედელი დახვდა.
ძალიან ვიცინეთ და ასე გავატარეთ ის თვე იქ.
იქიდან წამოვედი, სამ კაცს შევხვდი. მინდორში ისხდნენ გზების პირას. ისინიც იმ დღეს შეკრებილიყვნენ, ძმებს დასტიროდნენ და ცოლებს აგინებდნენ. მივედი, ვკითხე: „რა გჭირთ-მეთქი!“
მითხრეს: „ცხენიდან ჩამოდი, დაჯექი და გეტყვითო!“
ერთმა თქვა:
**მოშურნე რძალი**
ერთი ძმა მყავდა, საყვარელი, ჩემი მორჩილი და ჩემი გულის სურვილი. მისი ცოლი ჩემს ცოლს სილამაზით სჯობდა. ამაზე გაბრაზდა, დაემტერა: „რატომ არის ის უკეთესიო!“ შემომიჩნდა: „ან რძალი შენს ძმას გააგდებინე და ან ძმას გაეყარეო!“
მან, ჩემმა ძმამ, ცოლი არ გაუშვა, მე გავეყარე და ახლა გაღარიბებული დავდივარ.
მეორემ თქვა:
**პურის პურით ჭამა**
ოთხი ძმა ვიყავით ცოლიანები. შემომიჩნდა ჩემი ცოლი და ასე მეუბნებოდა: „თუკი შენ ძმებს გაეყრები, ისეთი ქალი ვარ, პურს პურით გაჭმევო.“
დღე და ღამე არ მომასვენა. როცა ძმას გავეყარე, ვუთხარი: „პურით პურის ჭამა რა არის, მაჭამე-მეთქი!“
გააკეთა კორკოტი (ფაფა), წინ დამიდგა, პურიც ხელში მომცა: „აჰა, პური პურით ჭამეო.“