ავად გავხდი. ჩემი ცოლი, ქალიშვილი და რვა მორჩილი ვაჟი დამეღუპა, მხოლოდ ის ურჩი და წყეული ვაჟი დამრჩა. რადგან ჩემი შვილი იყო, ვერ მოვკლავდი. მან ჩემი საგანძური სხვებს დაურიგა, თავის მხარეს გადაიბირა ისინი და გამომაძევა. იქ ვეღარ დავრჩი. აქ ჩამოვედი. ახლა თუ უდარდელი ვარ, შენ განსაჯე!
მეათე ავპირადმა თქვა:
„თუ მეფე ხარ, რატომ მიატოვე მეფობა და უაზროდ დაეხეტები? თუ სირცხვილი იცი, რატომ არ გყოფნის ამდენი ცუდი და შეურაცხმყოფელი სიტყვა? რა სამეფო მოსასმენია ეს?! წადი, მე არაფერს გეტყვი ჩემს ამბავს, სანამ ცოცხალი ვარ და ვერავინ მათქმევინებს. გირჩევნია, შენი სამეფო განაგო!“
ერთმა უთხრა: „მეფობას იჩემებ და რატომ მიატოვე სამეფო?“
მეფემ უთხრა: „უნაღვლო კაცს ვეძებ.“
მეორემ უთხრა:
„თუ მეფე ხარ, რატომ ხარ ასეთი უმეცარი? უდარდელი კაცი დედისგან არ იბადება!“
მეფემ უბრძანა:
„ჩემმა ვაზირმა ბევრი მითხრა და არ ვუსმინე.“
მესამემ უთხრა:
„თუ ჭკვიანი მსახურები გვყავს, ისინი გაამეფე და შენ მათ დაემონე!“
მეოთხემ უთხრა:
„ამიტომაც დადიხარ კეთილ და სამეფო საქმეებზე, რომ ვაზირებს არ უსმენდი!“
მეხუთემ უთხრა:
„რადგან ასეთ უბადრუკ საქმეზე დადიოდი, მამაშენმა რატომ არ დაგნიშნა შიკრიკად?“
მეექვსემ უთხრა:
„თუ ღარიბი იყავი, ხეტიალს და უაზრო ტარებას ბედავ.“
მეშვიდემ თქვა:
„თუ მეფე იყო, კაცი გაეგზავნა მოსაძებნად და თვითონ კი მშვიდად ყოფილიყო.“
მერვემ თქვა:
„რას აბრალებთ, ან რას აწუხებთ? უსაქმოდ ყოფილა და წამოსულა. ანდაზად თქმულა: ცუდად ჯდომას ცუდად შრომა სჯობსო.“
მეცხრემ თქვა:
„ასეთი მასპინძელი თქვენ დაგიხვდებათ, როგორც თქვენ ამას დახვდით! მეფე გეწვიათ და თქვენ გაკიცხეთ.“
მეათემ თქვა: „ხეტიალსაც ვამართლებდით და კიცხვასაც აჯერებთო?“
მეფე წამოვიდა იქიდან და თავის სამეფოში დაბრუნდა. თავის ვაზირს დიდი პატივი მიაგო და ყველაფერი მომხდარი უამბო.
ლეონმა მეფეს მოახსენა:
„მეფეო, უდარდელი ხომ არავინ არის! შენ რამდენჯერაც დარდი მოგერიოს, კაცი არ გაიკითხო, როგორ იქნება, ან მერე რას იტყვის.“
ღმერთს სამი რამ უყვარს მეფეებისგან: სიმშვიდე, თავმდაბლობა და სულგრძელობა.
უფალი სამს დაიმადლებს მეფეებისგან: სამართალს ქრთამის გარეშე, მოწყალებას და დიდ სიყვარულს ყველას მიმართ.
ქვეყნები სამს ინატრებენ მეფეებისგან: სამართლიან ზავთს (სიტყვით შეშინებას), უეშმაკო სიმართლეს და ამოუწურავ სიუხვეს.
დიდებულები სამს მოითხოვენ მეფეებისგან: წესიერ სიტკბოს, უხვ ნადიმს და ჭირში – ჭირს, ლხინში – ლხინს.
მხედარნი სამს ნდომობენ მეფეებისგან: სწრაფ ცხენს, მაგარ საჭურველს და ნამსახურის დანახვას (დაფასებას).
ღარიბები სამს იღვწიან მეფეებისგან: ღია კარს, თხოვნის შესრულებას და სიხარულით გაშვებას.
მონები სამს ითხოვენ მეფეებისგან: სავსე სუფრას, ხელფასის ამოუწურაობას და მალე შეუბეზღებლობას (არდამცირებას).
ვაზირები სამს ინდომებენ მეფეებისგან: ყურის მიპყრობას (მოსმენას), სიტყვის გაგონებას და რჩევის დაჯერებას.
მოჩივილები სამს ინებებენ მეფეებისგან: საჩივრის მოსმენას, აუჩქარებლობას და დაუფერებლობას (მიუკერძოებლობას).
ვაჭრები სამს ინატრებენ მეფეებისგან: თვალთა და ლალთა ცნობას (ძვირფასი ქვების გარჩევას), ღირებულის მიცემას და უფასურად ვაჭრობას (სამართლიან ვაჭრობას).
მოგზაურები სამს ევედრებიან მეფეებისგან: მეკობრეებისგან გადარჩენას, ზვერის (გადასახადის) წესისამებრ აღებას, ფუნდუკებში (სასტუმროებში) უშუღართა (უდავო) დგომას.
შესმენილები (დასმენილები) სამს იხვეწებიან მეფეებისგან: მობეზღრის (დასმენის) წაყენებას (გამომჟღავნებას), ურისხველად ბრძანებას (რისხვის გარეშე გადაწყვეტილებას) და თავის მართლებას.
პატიმრები სამს ითხოვენ მეფეებისგან: შეცოდების შენდობას (პატიებას), რისხვის წყალობად შეცვლას და მისი პირის (სახის) ხილვას.
ეს არის მეფეთა წესი, ეს არის ხალხის საჩუქარი, ეს არის ჯარის გოდოლი, ეს არის ქალაქების ზღუდე! ვინც ამას გააკეთებს, ის და მისი ქვეყანა გამყარდება. რუქამ, საჭურისმა, ლეონს უთხრა:
„თუ ამდენი სიკეთე იცოდი და სამეფო ქცევები, ცემასა და შიმშილს ის არ სჯობდა, ჯუმბერისთვის გესწავლებინა?“
ლეონმა არაკი თქვა:
**ქოსა და ყადი**
ერთ სოფელში ერთი ძალიან ღარიბი ქოსა ცხოვრობდა და ერთი მსუქანი ხარი ჰყავდა. ცოლს უთხრა: „ამ ხარს გავყიდი, იქნებ შენთვის და ჩემთვის ტანსაცმელი ვიყიდოო.“
წაიყვანა ხარი ქალაქში. სხვა ქოსა შემოხვდა, ევაჭრა და სამი მარჩილი (ფულის ერთეული) შესთავაზა. ამან ოთხად დაუფასა. ვერ შეთანხმდნენ.
ის ქალაქელი ქოსა წავიდა, ბაზრები შემოიარა, ყველა ყასაბს უთხრა: „ერთ ქოსას გასაყიდად მოჰყავს ნაკვები ხარი და ყველამ უთხარით: თხა არის და თხის ფასად ვიყიდითო.“
მივიდა, ყადისაც გაანდო და ხარის ტყავი ყადისას დაჰპირდა.
როცა ეს ხარის პატრონი ქოსა მომავალი დაინახეს, ყველა ყასაბმა ნახევარი მარჩილი შესთავაზა: „ეგ თხა მომყიდეო!“
ქოსამ იწყინა და უთხრა: „აქლემის ოდენა ხარს თხის ფასად ვაჭრობთო?“
მათ თქვეს: „თხა არისო.“
კამათზე წავიდნენ ყადთან კითხვისთვის. ყადმაც თხობა ბრძანა. მასაც საქალამნე (საჩუქარი) ერგებოდა და ქოსას ვინღა რას ეტყოდა?
ნახევარი მარჩილი მისცეს და ქოსას ხარი წაართვეს, დაკლეს. გულნატკენმა ქოსამ თქვა: „ანდაზად თქმულა: თხის პატრონს აღარც თხის კუდიო? მაგისი კუდი მაინც მომეცითო!“
კუდი გამოართვა და წავიდა.
ცოტა ხანი გავიდა, ყადს ცოლი მოუკვდა. ეს ქოსამ გაიგო. ცოლს ლეჩაქი და ტანსაცმელი გამოართვა, დედაკაცივით მოიკაზმა და ხარის კუდი შიგნით შემოირტყა და ყადის კარზე მივიდა.
გამოვიდა ყადი, ქალი დაინახა, მოჩივარი ეგონა, მან ასე მოახსენა: „მე მოჩივარი არა ვარ, ქვრივი და უპატრონო დავრჩი, და ვინც შემინახავს, ვემსახურებიო.“
ყადს ძალიან ესიამოვნა, ქალი აღარ ჰყავდა. შეიყვანა, მსახურებს უთხრა: „ამაღამ წადით, თავთავისად მოისვენეთო!“
მასთან დაწოლა უნდოდა.
ქალმა, როგორც კი თავი ხელში აიღო, ყადს ასე უთხრა: „თუ სრულად არ გაშიშვლდები, ჩემთან ვერ დაგაწვენ, ასე ვარ მიჩვეულიო.“
მოტყუვდა ყადი, გაშიშვლდა. მან ხარის კუდი მოიხსნა, უთხრა ყადს: „ეს რის კუდი არისო?“
ყადმა უთხრა: „ხარისა არისო.“
ქოსამ უთხრა: „მაშ, თხად რატომ გამაყიდვინეო?“
დააგდო ქვევით ტიტველი ყადი, იმდენი სცემა კუდით, მკვდარს დაამსგავსა. მსახურები შორს იყვნენ და დამხმარე დაუძვირდა.
ქოსამ კარი გაიარა და წავიდა.
მსახურებმა იდროეს, გათენდა და მოვიდნენ. ყადი არ გამოვიდა. შევიდნენ, ნახეს, ყადი გასივებული იწვა, ქალი აღარ ახლდა. ყადი ძლივს სულს მოაბრუნეს, ყველაფერი მომხდარი გაიგეს.
როცა მოკეთდა, აბანოში შესვლა მოინდომა და ზეთებით სამკურნალოდ ნაცემთა დაზელა.
ქოსამ გაიგო, მეაბანოვესთან მივიდა და უთხრა: „ძალიან ხელმარჯვე დალაქი ვარ და აქ მიმსახურეო.“
ესიამოვნა მეაბანოვეს და ასე უთხრა: „თურმე ბედნიერი ხარ, დღეს ყადიც აქ მობრძანდებაო.“
არდაგს (ფარდას) შიგნით ხარის კუდი შემოირტყა, იქ დადგა.
ყადი მივიდა, ძალიან კარგად დაიწყო სამსახური. ესიამოვნა ყადს და დაზელა უბრძანა. დალაქმა ქოსამ მსახურებს ასე უთხრა: „როცა დაზელას დავუწყებ, ტანმტკივანია, კვნესას და ყვირილს დაიწყებს და არავინ შემოხვიდეთ. თუ რამე ენდომება, მე გამოვალ და გეტყვითო.“
მონები გაიტყუა, კარი ჩაკეტა და ქოსამ კუდი გამოიძრო, ყადს ჰკითხა: „რისა არისო?“
ეხვეწებოდა ყადი და ეფიცებოდა ბევრის მიცემას, მაგრამ ქოსა არ მოეშვა: ამდენი სცემა, სიკვდილზე მიაყენა.
გამოვიდა, მონებს უთხრა: „სძინავს, ნუ შეხვალთ, ძილი არ გაუკრთოთ! მე კიდევ წამლის მოსატანად მივალო.“
ჩაიცვა ტანსაცმელი და წავიდა ქოსა. როცა მონები შევიდნენ, ნახეს ყადი ცუდად ნაცემი და გასივებული დაზელის ნაცვლად. აიღეს, საკაცით შინ წაიღეს და იქ დააწვინეს. როცა გონს მოვიდა, თქვა: „მე ამ ქოსას აქ ვეღარ დავუდგები, კიდევ ფათერაკს გამაბამსო, აქლემები იქირავეთ, ქაბას წავალო.“
როცა აქლემების თხოვნა დაიწყეს, ქოსამ მეაქლემეს სამი დღის ფასი მისცა და აქლემები ყადის კართან ჩაატარა. იკითხეს აქლემები და მან უთხრა: „ვინც იმიზდებს (მოამზადებს), კაცს ვეძებო.“
ესიამოვნათ, ყადს მოახსენეს, მოამზადეს. ყადი კუბოში ჩასვეს, აქლემს აჰკიდეს. ყადი ჩაჯდა და წავიდა. რაც ქონება ჰქონდა, ისიც ყველა თან წაიღო.
მეაქლემე ქოსა გზა-გზა კარგ ზღაპარს ეტყოდა და ყადს ესიამოვნებოდა. ყადმა მონებს უბრძანა: „წინ წადით, სოფლად სადგომი, ქერი, ბზე და ნუზლი (საკვები) მოამზადეთ და მე და მეაქლემე ნელა წამოვალთო!“
როცა ისინი გაშორდნენ, ქოსა ზღაპრად იმას მოჰყვა, რაც მას და ყადს გადახდომოდათ. ყადმა უთხრა: „ეგ ბევრჯერ მომისმენია, სხვა მიამბეო.“
ქოსამ თქვა: „მე ეს მწვავს გულს, ამას ვიტყვიო, სხვა რას ჰქვიაო.“
ჩამოაგდო აქლემიდან, იმდენი სცემა ხარის კუდით, რომ სული ამოხადა.
გამობრუნდა, აქლემები პატრონს მიუყვანა და ქონება თავისთვის წაიღო.
ცოლმა ჰკითხა: „ვინ მოგცაო?“
და ქოსამ უთხრა: „ჩემი ხარის ფასიაო.“
ცოლმა უთხრა: „ვეჭვობ, შენი ხარის ფასი კი ათასჯერ მეტი აგიღიაო.“
„ვიცი, მეფეო, ეგ შენი რუქა იმის მსგავსს მიპირებს და ბარემ ახლავე მომარჩინე და გადამახვეწეო.“
მეფემ არაკი ბრძანა:
**ძალა ერთობისა**
ერთი დიდებული მეფე იყო. ოცდაათი ვაჟი ჰყავდა. როცა მისი სიკვდილის დრო მოვიდა, თავის ვაჟებს მოუწოდა, ოცდაათი ისარი მოატანინა, მაგრად შეკრა ერთად და მოზიდა, რათა გაეტეხა, მაგრამ ვერ გატეხა. მერე თითო-თითო მოზიდა და ყველა დალეწა. თავის შვილებს უთხრა:
„თუ ერთად ხართ და ერთ აზრზე დგახართ, მტერი ასე ვერ გაგტეხთ, როგორც მე ახლახან შეკრული ისარი ვერ გავტეხე; თუ გაიყრებით, ასე თითო-თითოდ დაგლეწავთ მტერი. თავსაც მოისპობთ და მოყვარესაც.“
„ახლა, თქვენი საქმე ამას ჰგავს. თქვენი სიტყვა თუ ერთი იქნება, ჩემი მეფობა გამყარდება. და რადგან მტრები ხართ, ჩემს საქმეს წაუხდენელს არ დატოვებთ.“
ვაზირთა წესია, რამდენიც არ უნდა იყვნენ, ერთი აზრი ჰქონდეთ. ერთის ჭკუა და რჩევა უმეგობროდ სწორად არ წავა, არ გამოვა, რაც არ უნდა ბრძენი იყოს, ერთის საქმის დაყოვნებით ბევრი რამ გაფუჭდება. ამიტომ ორი და სამი კაცის რჩევა სჯობს.
ვაზირები ერთმანეთის მოყვარულები უნდა იყვნენ.
ვაზირობა ქიშპობითა და კაცის მტრობით კარგად არ გამოვა.
თუ ვაზირი ბატონის ერთგულია, მტერი უნდა დაიმოყვროს, თავისი ცუდიც აპატიოს, გული გაიერთიანონ და გამყარდეს მათი პატრონის მეფობა.
ვაზირი საიდუმლოს შემნახველი უნდა იყოს. თუ ერთმანეთში შუღლი მოხდა, საიდუმლო გამჟღავნდება და მათგან ერთმანეთის მტრობით გაიცემა, სიტყვას და ბრალდებას დაუწყებენ: „მან თქვა, არა მას უთქვამსო.“
ვაზირი, პატრონისა და ქვეყნისთვის საუკეთესოს მდომი უნდა იყოს. რა მეფე ერთს წყალობას გაუკეთებს, მეორე მისი მოქიშპე გაორგულდება.
ვაზირი ღვთის მავედრებელი და ჭკუის და სიბრძნის მძებნელი უნდა იყოს და, როცა კაცი თავის მტერს დაინახავს, გული აუდუღდება და ჭკუა და აზროვნება დაეფანტება.
ვაზირებმა სიტყვა უნდა შეამოწმონ და, რომელი ამჯობინონ, ის დაასკვნან. მტრები ხომ არავითარი ხერხით სიტყვას არ შეამოწმებენ და, თუ შეამოწმებენ, კიდეც დამოყვრდებიან!
ვაზირებს მეფისა და ქვეყნის გამყარებაც შეუძლიათ და წახდენაც.
ლეონმა მოახსენა:
„მართალს მიბრძანებს თქვენი მეფობა, მაგრამ მე მაგ ყვერულმა (უგუნურმა) დამანანა შენი ხლება (შენთან ყოფნა).“
ლეონმა არაკი თქვა:
**ნალბანდი მგელი**
ერთი მგელი ვირს მიუახლოვდა, შეჭმას ლამობდა. ვირმა უთხრა: „ვიცი, შემჭამ, ეს ანდერძი ამისრულე: ჩლიქში ლურსმის ნატეხი დამრჩა და ის ამოიღეო!“
მგელმა პირი მიჰყო, უნდა ამოეღო. ვირმა წიხლი ჰკრა, კბილები ჩაამტვრია მგელს. ვირი ვეღარ შეჭამა.
მგელმა თქვა: „მამაჩემი მეწაღე იყო, მე ნალბანდობა (ცხენის ნალების დაჭედება) რაში მჭირდებოდაო?“
რუქამ არაკი თქვა:
**ქურდის მემკვიდრე**
თავრიზის ქვეყანაში ერთი ქურდი იყო. როცა სხვა ვერაფერს იპარავდა, მკვდარს ამოთხრიდა, სუდარს გახდიდა, შეხედავდა და გაყიდდა.
შეწუხდა ის ხალხი ამ კაცისგან, სიკვდილს ნატრობდნენ მისას.
მოკვდა ის კაცი და დარჩა შვილი, ერთი ვაჟი. ისეთი ქურდობა დაიწყო, რომ არ ეგებოდა: მკვდარს ამოთხრიდა, სუდარს გახდიდა და მკვდარს ანძაზე ჩამოკიდებდა.
იმ ქვეყნის ხალხმა მის მამას ლოცვა დაუწყო: „ის სუდარს გახდიდა, გაყიდდა, მკვდარს ანძაზე მაინც არ ააგებდაო!“
„მეფის თავმა (ფიცით), შენ იმ კაცის მამას დაგვალოცინებ და კიდევაც სჯობიხარ სიავით.“
ლეონმა არაკი თქვა:
**მაოხრებელი მკვდარი**
კლარჯეთის მხარეში ერთი გზირი იყო, ანჩხლი და იმ სოფლის მტერი. შეაწუხა ის სოფელი და სრულიად გააოხრა. მიზეზს მოიგონებდა, თათრებს ეტყოდა და ბევრ ვერცხლს წაართმევინებდა.
მოვიდა გზირის სიკვდილის დღე. მოუხმო სოფლის ხალხს და ასე უთხრა: „მე თქვენთვის ბევრი შემიცოდებია და, რადგან ცოცხალს ვერაფერი მაწყინეთ, გაფიცებთ ღმერთს, რომ მოვკვდები, თოკი ყელზე მომაბით, გამათრიეთ და ხეზე ჩამომკიდეთ!“
როცა მოკვდა, შეცდნენ ის კაცები და, რაც უთხრა, ყველაფერი გააკეთეს. დაინახა ვიღაც თათარმა გზირი ხეზე ჩამოკიდებული, წავიდა ყადს უთხრა: „ჩვენი გზირი დაურჩვიათო.“
კაცი გაუგზავნეს იმ სოფელს. ათასი მარჩილი წაართვეს. გინება დაუწყეს გზირს: „ცოცხალმა მოგვთხარა და მკვდარმა გაგვაოხრაო!“
„მასავით შენ ცოცხალიც წახდენას მიპირებ და მკვდარი უარესს გამიკეთებ. ვიცი, ვერ გადაგირჩებიო.“
რუქამ უთხრა:
„ლეონ, მე შენს სიკვდილს და გაგდებას არ ვგეგმავ. მე ჩემი მეფის უკეთესის პოვნა მინდა და, შენ თუ ამასთან იქნები, დიდი დანაკლისია.“
რუქამ არაკი თქვა:
**სადაფი და კირჩხიბი**
ზღვაში როცა სადაფი დაცურავს, პირი ღია აქვს. როცა კირჩხიბს დაინახავს, პირს შეკრავს. კირჩხიბი როცა ახლოს მივა, პირთან ფეხს მიადგამს. რა პირს ცოტასაც გააღებს, ფეხს შეუყოფს, ნელ-ნელა შევა შიგნით, რაც სიცოცხლე დევს, შეჭამს.
„შენც ისე გინდა, ჯერ სადაფის პირი ღია ვერ გიპოვია, ამიტომ ასე რბილად ლაპარაკობ.“
ლეონმა არაკი თქვა:
**მეხილე და მწყემსი**
ბაღდადის ქალაქში წესი იყო, როცა მეხილესთან კაცი მივიდოდა და ორი ფული მისცემდა, რაც უნდოდა, იმდენ ხურმას შეჭამდა. ერთი გარედან მოსული მწყემსი მივიდა, დადგენილი თანხა მისცა, დაჯდა და ნახევარი მარჩილის ხურმა შეჭამა.
მეხილემ უთხრა: „ძმაო, ბევრს ნუ ჭამ, გულს დაგწვავსო.“
მწყემსმა უთხრა: „შენ ნუ დარდობ, ვისაც გული დაეწვება, მე ვიციო!“
„ახლა ჩემი აქ ყოფნა ვისთვისაც ზიანია, ან სარგებელი, ან საწყენი და ან სასიამოვნო, მე კარგად ვიციო.“
მეფემ ლეონს უბრძანა:
„ვიცი, სიტყვაგრძელი და ლაპარაკტკბილი ხართ და სიამოვნებით ერთობით. ამდენი ხანია, ჩემი ვაჟი, არ ვიცი, რა სწავლის პატრონია, მაჩვენეო!“
ლეონმა მოახსენა:
„მეფეო, კაცი უბოძე (გაგზავნე), მოიყვანე და მისგან კითხვით გაიგეო!“
გაგზავნა ხელარგნოსანი, თავისი ვაჟი ჯუმბერი მოიწვია, მაგრამ არ მოვიდა.
გაგზავნა დარბაზთუხუცესი, მაგრამ არც მასთან მოვიდა.
გაგზავნა მესტუმრეთუხუცესი და არც მასთან მოვიდა.
გაგზავნა ვაზირი და არც მასთან მოვიდა.
მერე მოლარე გაგზავნა, ის სპილოზე დაჯდა და მოვიდა. ჩამოვიდა სპილოდან, სარტყელი მოიხსნა, სპილოზე დააგდო და ცალი ხელით მიწა აიღო და ცალი ხელით ქვა და მამას მიართვა, თაყვანი სცა და ხელზე აკოცა.
მეფემ შვილს უბრძანა:
„ჩემი გულის სიცოცხლეო და ჩემი თვალების ნათელო, ხელარგნოსანი გაახელე (გააბრაზე), რატომ არ მოხვედი?“
ჯუმბერმა მოახსენა:
„შეცდომა არ მქონდა.“
მეფემ თქვა:
„დარბაზთუხუცესი გამოგიგზავნე, რატომ არ მოხვედი?“
ჯუმბერმა მოახსენა:
„მონათაგანი არ ვიყავი, ჩემზე ხელი არ უწევს.“
მეფემ თქვა:
„მესტუმრეთუხუცესს რატომ არ მოჰყევი? ჩემი უდიდესი თავადი არის.“
ჯუმბერმა მოახსენა:
„მასპინძელი ვინღა იქნებოდა, თუ მე სტუმარს შევუდგებოდი?“
მეფემ თქვა:
„ჩემს ვაზირს რატომ აღარ მოჰყევი?“
ჯუმბერმა მოახსენა:
„ნუთუ მეფობას ვცდილობდე?! ღმერთმა ნუ ქნას! ვაზირი მეფესთან უნდა იყოს.“
მეფემ თქვა:
„მოლარეს რაღატომ მოჰყევი, უგვანს მოხელესა და ცუდ ჭაბუკს?“
ჯუმბერმა მოახსენა:
„სხვებთან ერთად ის უგვანია და არც გაიგზავნება, თორემ ჩემთან მოლარის მოგზავნა საჭიროა: მე ვარ შენი საუნჯე, შენი განძი, შენი სალარო.“
მეფეს ეს სიტყვა მოეწონა.
ვაზირმა ჯუმბერს ჰკითხა:
„რატომ დაჯექი სპილოზე და მოხვედ ასე?“
ჯუმბერმა უთხრა:
„დიდებისთვის, რადგან მეფეთა გვარი და დიდი კაცი დიდ რამეზე უნდა იჯდეს.“
ვაზირმა უთხრა:
„სარტყელი რატომ მოიხსენი და სპილოზე დააგდე?“
ჯუმბერმა თქვა:
„როდესაც მეფე, ანუ დიდი ვინმე თავისი საჯდომიდან სიჩქარით ადგება, ასე უნდა იყოს, თავისი ძლიერება თავისსავე საჯდომს დაუტოვოს და თვითონ თავი იცნოს, რომ ის საჯდომი არის დიდი ძალა, თორემ უამისოდ ყველაფერი გარედან შემოეძარცვება. ანდაზად თქმულა: ქვა მაშინ არის მძიმე, როცა ადგილას დევს, და როცა ადგილიდან დაიძვრება, მსუბუქდებაო.“
მამამ თქვა:
„ქვა და მიწა რატომ მიძღვენი?“