ოჯახის წევრები მომბეზრდნენ და დავშორდი.
მესამემ თქვა:
**„წაჯე-უკუჯექის ცეცხლი“**
რვა ძმა ვიყავით. ცოლი შემეხვეწა: „თუ შენს ძმებს დაშორდები, ისე გაგამდიდრებ, რომ 'წაჯე-უკუჯექის' ცეცხლს აგინთებო.“
ვეღარ გავუძელი და ძმებს დავშორდი. ზამთარი იყო. ცოლმა დამსვა და ცეცხლი დაანთო. მოიტანა ჩალა და დააყარა. როცა ცეცხლი აინთო, უკან დავჯექი, შემცივდა და წინ წავჯექი. ისე მიკეთებდა. ვკითხე: „რა არის ეს-მეთქი?“
მან მითხრა: „წინათ დაგპირდი 'წაჯე-უკუჯექის' ცეცხლს და ეს ის არისო!“
ახლა ვაებით დავდივარ.
მითხრეს: „შენც შენი ცოლისა და ძმის ამბავი თქვიო.“
მე ვუთხარი: „არც ერთი მყავს-მეთქი.“
მათ მაგინეს და გამომაძევეს: „მაშ, ჩვენი ცუდი ამბები რატომ მოისმინეო?“
წამოვედი. მივედი ქალაქ მუყამისში. იქ მნახა მკურნალმა, რომელიც ყველა ექიმის მთავარი იყო. გამასვენა და მამკურნალა. მოიწვია ყველა ექიმი და უთხრა:
„რომელსაც ყველაზე რთული სამკურნალო საქმე გინახავთ ან გაგიკეთებიათ, ჩემი სტუმარი მოაყურეთ, თუკი ესიამოვნება!“
ერთმა თქვა:
**თავში სპილენძის ჩამდგმელი**
ერთი კაცი ომში დაიჭრა. თავის ქალა მთლიანად დამსხვრეული ჰქონდა, ის ძვალი ვეღარ შეერთდებოდა.
მთლიანად ამოვიღე ძვალი და ძვლის ნაცვლად სპილენძი ჩავუდგი. შეხორცდა და იმ კაცმა დიდხანს იცოცხლა.
მეორემ თქვა:
**მკლავის გახსნით მკურნალი**
ბიძაჩემი ძალიან ხელოვანი მკურნალი იყო. მაღლა, დერეფანში იჯდა. მისი სახლის ძირში ფოლორცი იყო. ერთმა ჭაბუკმა ცხენით ჩაირბინა. ექიმმა ზემოდან გადმოხედა და კაცი გაუგზავნა, შეუთვალა: „მკლავი გაიხსენი, თორემ სისხლი მოგკლავსო!“
იმ ჭაბუკმა მოციქულს აგინა და ექიმი გაკიცხა. როცა სახლში მივიდა, სისხლი მოეძალა და სიკვდილს მიუახლოვდა.
როცა ბიძაჩემმა დრო იხელთა, მივიდა. ტირილი იყო. შევიდა, მოტირალები გაუშვა, ორივე მკლავი გაუხსნა და ბევრი სისხლი ადინა. ის კაცი განიკურნა და იმის შემდეგ მის სიბრძნესა და ცოდნას აქებდნენ.
მესამემ თქვა:
**ვირის წვივის ჩამდგმელი**
ჩემი მეზობელი ხელმარჯვე ქირურგი იყო. ჩემს მეზობელს წვივი ისე დაელეწა, რომ ძვალი მთლიანად დაიფშვნა, ვეღარ შეერთდებოდა. ხორცი გაუჭრა, ძვლები ამოუღო და წვივის ნაცვლად ვირის წვივი ჩაუდო.
წამლები დააყარა, შეახორცა და განკურნა.
მეოთხემ თქვა:
**ბრძენი მკურნალი**
ჩემი მასწავლებელი დიდი ექიმი იყო. ყველა სენის მკურნალი იყო, მაგრამ თვითონაც მძიმედ დასნეულდა. მოვიდნენ მრავალი მკურნალი და, ვინც სამკურნალოდ შევიდოდა, ის ავადმყოფი ერთ თითს აუწევდა. ის ექიმები ვერაფერს ხვდებოდნენ და აღარ მკურნალობდნენ.
მრავალი დღე გავიდა. ეს ამბავი ყველგან გაითქვა. ერთი სხვა ექიმი მოვიდა და ნახა. როცა ავადმყოფმა ერთი თითი აუწია, მოსულმა ორ თითი აჩვენა. ავადმყოფს ესიამოვნა, მოიხმო და მაჯა აჩვენა. უმკურნალა და განიკურნა.
მე ვკითხე:
„რატომ სხვებს არ ამკურნალებინე-მეთქი?“
მან მითხრა:
„ყველა გამოვცადე და სიბრძნე არც ერთს არ ჰქონდა, უსიბრძნო ექიმი კი შხამის მომტანია.“
ვკითხე:
„თითის ჩვენება რა იყო-მეთქი?“
მან მითხრა:
„მე ერთი თითის ჩვენებით ამას ვეუბნებოდი: 'თუ ასი კაცი არ გაგიტყავებია (ანუ არ გიმკურნალია), სრული ექიმი არა ხარ-მეთქი.' სხვებმა ვერაფერი გაიგეს. მან კი ორი თითი იმიტომ მიჩვენა, რომ 'ორასი გამიტყავებიაო' (ორასისთვის მიმკურნალიაო). ამის ცოდნამ მესიამოვნა და ამით განვიკურნე. როცა ავადმყოფს გული დიდად ესიამოვნება, ის უეჭველად განიკურნება.“
მეხუთემ თქვა:
**მეფე და ექიმი**
ბასრელის მეფეს ჭამის დროს ყიას ძვალი გაეჩხირა. ვერც ერთმა მკურნალმა ვერ უშველა. წაიყვანეს ჩემი პაპა. მივიდა და ნახა. ჰკითხა ყველაფერი, რაც მოხდა, და გაიგო.
შემდეგ ჰკითხა: „შვილი გყავსო?“
მეფემ უთხრა:
„ერთი ძე მყავს ცხრა წლისა და მზესავით ლამაზია.“
ექიმმა მოახსენა: „თუ მას დამაკვლევინებ და მის ღვიძლს შეჭამ, განიკურნები, თორემ შენი განკურნების სხვა გზა არ არისო.“ მეფემ თავიდან უარყო, მაგრამ მან იგივე უთხრა. როცა სხვა გზა აღარ იყო, ვაზირებმაც ურჩიეს:
„თუ შენ მოკვდები, შენი მტრები შენს ძესაც მოკლავენ და სამეფოსაც გაანადგურებენ. შენ თუ განიკურნები, სხვა ძე გეყოლება.“
მეფემ გამოიყვანა ძე, მუხლებზე დაისვა, კოცნიდა, ტიროდა და ეუბნებოდა: „შვილო, ასე მეუბნებიან, შენი ძე დაკალი და მისი ღვიძლი ჭამე და განიკურნებიო!“
შვილმა ასე მოახსენა: „თუ შენ გერგება, ჩემი თავი შენი ჭირის ნაცვალი იყოს, აჰა, დამკალი. მამა შვილს შობს, შვილი კი მამას ვეღარო!“
მისცეს ექიმს დასაკლავად.
იმ ექიმმა ასე თქვა: „ერთი ფარდაგი გამიბით, მეფემ თავისი შვილის დაკვლას არ უყუროსო!“
ფარდაგის იქით ერთი თხა მოაყვანინა მალულად. როცა თხას ყელზე დანა დააჭირეს, დიდი ხმით დაიბღავლა. მეფეს შვილის ხმა ეგონა, გული დაეწვა, ისე დაიყვირა „ვაი შვილოო“, რომ ძვალი შორს გადააგდო.
გამოვარდა, ნახა, შვილი ცოცხალი იყო. ექიმს უთხრა: „რატომ ასე მომექეციო?“
მან ასე მოახსენა: „თუ ეს ხრიკი არ გამეკეთებინა, შენ თხისთვის ასეთ რას დაგაძახებდა, რომ ძვალი ამოგვარდნოდაო?“
ის მეფე განიკურნა.
მეექვსემ თქვა:
**პირდაქცეული ბმოს მკურნალი**
ჩემს უფროს ძმასთან მოვიდა ერთი ავადმყოფი. ყველა ექიმს უკვირდა მისი სენი. ჩემმა ძმამ სხვებს უთხრა:
„ამ კაცს სხეულში პირდაქცეული ბმო აქვს; თვითონ არ გამოირწყვება, შაშარი არ მისწვდება და წამალი არ დაედება, რა ვუყოთ?“
მათ განკურნების გზა ვერ თქვეს. მან ხუთი წურბელა მოასხმევინა და ჩააყლაპინა. ის კაცი მკვდარს დაემსგავსა. თურმე წურბელა ბმოს მოეკიდა და დახეთქა. როცა ჩემმა ძმამ დრო იხელთა, ერთი წამალი ჩაასხა, წურბელებიც ამოაგდო და ბევრი სისხლი და ბაყლი (ჩირქი) ადინა და განიკურნა.
მეშვიდემ თქვა:
**ქირმან-შაჰის ძე**
ქირმან-შაჰის ძე ძალიან დასნეულდა. მისთვის მრავალი მკურნალი შეიკრიბა და ვერაფერი უშველეს. აბდულ-ჯაფარი წაიყვანეს. ბევრი რამ უმკურნალა, მაგრამ ვერაფერი გააწყო. შემდეგ იმ ყრმის და მისი მშობლების სახე შეამოწმა. მაშინ რაღაც ეჭვი შეეპარა: სახეს სახის მსგავსება აკლდა.
ფარულად გამოიხმო იმ ყრმის დედა და უთხრა: „თუ შენი ძის სიცოცხლე გინდა, მითხარი, ვისგან გყავს? ეს შაჰის ძე არ არის, მე ვიცანიო.“
თავიდან ბევრი უარი დაიფიცა, მაგრამ, როცა სხვა გზა აღარ იყო, გაუმხილა და უთხრა: „ჩემი ქმარი უშვილო იყო და ნათესავი არ ჰყავდა. მემკვიდრეობა სხვას რჩებოდა. ერთი მეწისქვილე ვიხელთე უაზრობის გამო და მისგან არისო.“
ექიმმა როცა ყველაფერი გაიგო, მშობლებს აღარ აჩვენა; საწოლი გამოაცალა, ცოტა ჩალა დაუფინა; ზედ დააწვინა, წამალი აღარ მისცა. თუ რამეს ითხოვდა საჭმელად, აგინებდა და ცოტა ხმიადს აძლევდა.
თურმე მამის აგებულება ჰქონდა და ძვირფასი წამალი არ სჭირდებოდა და ამით განიკურნა, და მშობლებს მთელი დაუბრუნა.
მერვემ თქვა:
**საგათის მკურნალი**
ჩემი სიძე ერთი მოხუცი კაცის მეგობარი იყო და უყვარდათ ერთმანეთი.
ჩემი სიძე სოფლად წავიდა სამკურნალოდ და სანამ მოვიდოდა, ის კაცი მოკვდა.
როცა დაასაფლავეს, იმ დღეს მოვიდა ექიმი. როცა იმ კაცის სიკვდილი გაიგო, ბევრი იტირა და შემდეგ გამოიკითხა: „რა სენით მოკვდაო?“ მათ ყველაფერი უთხრეს.
ფარულად წავიდა, ერთი ბაროსანი კაცი თან წაიყვანა, საფლავი მოთხარა, კაცი ამოიღო. თურმე საგათა შეჰქნოდა და ცოცხალი დაესაფლავებინათ. ამ სენის მქონე მკვდარს ემსგავსება და ვერ ეცნოთ.
ექიმმა ეს კაცი გააშიშვლა და, სადაც ძარღვი ჰქონდა, ყველა შაშრით დაჩხვლიტა, საფლავი ისევ ისე გაასწორა, როგორც იყო. კაცი სახლში წაიყვანა. ბევრი სისხლი ადინა, უმკურნალა და განკურნა და თავის სახლში დამალა.
იმ კაცის შვილი წუხდა და, რამდენჯერაც აღაპს აკეთებდა, ექიმსაც იწვევდა. ექიმი აღარ ტიროდა, მხიარულად იყო. უკვირდა იმ კაცს: „ეს და მამაჩემი მეგობრები იყვნენ, ახლა მისი სიკვდილი რატომ უხარიაო?“
როცა ორმოცის აღაპი დასრულდა, ექიმმა იმ კაცს უთხრა: „მე სიზმარი ვნახე, მამაშენი საფლავიდან გაიპარაო.“
იმ კაცმა არ დაიჯერა. წაიყვანა, მოთხარეს, ნახეს, საფლავში აღარ იყო. დაიწყო ტირილი და მწუხარება. ექიმმა სახლში წაიყვანა და ეუბნებოდა:
„მკვდარი რაღას გარგებს, საფლავშია თუ არა, რა სარგებელი აქვს?“
ის კაცი უფრო მეტად ტიროდა. შემდეგ შეიყვანა სახლში და აჩვენა მამამისი: „აჰა, ასეთი ექიმი ვარო!“
როცა ნახა, დიდი სიხარული შეექმნა და ექიმის სახელი გაითქვა.
მეცხრემ თქვა:
**მტერობით განკურნებული**
ჩემი მეზობელი დასნეულდა. მთელი ქონება მკურნალებზე დახარჯა, მაგრამ ვერავინ განკურნა.
გაიგო: შირაზის ქალაქში ერთი ექიმია, ავადმყოფს რომ ნახავს, იცნობსო, თუ სასიცოცხლოა, წამლის ნუსხას მისცემს, „ეს იწამლეო“, და თუ იწამლა, უეჭველად განიკურნებაო, და თუ სასიკვდილოა, პირს მიიმრუდებს და არაფერს ეტყვისო.
როცა ეს ამბავი გაიგო, წავიდა ის ავადმყოფი, ერთი მონა წაიყვანა და მივიდა. როცა იმ ექიმმა ნახა, მაშინვე პირი მიიმრუდა და არაფერი უთხრა. ავადმყოფი უღონო გახდა, განზე გავიდა და თავის მონას უთხრა:
„შენ თვითონ იცი, რამდენი ვეცადე და ვეღარ განვიკურნე, მოკვდავი ვარ. წადი, მაწონი მიყიდე, გული მითქვამს: შევჭამ, მოვკვდე.“
ერთ ბაღში გადაიყვანა, დააწვინა. მოუტანა მაწონი და აჭამა. მთლიანად ვერ შეჭამა. დარჩენილი მიაბარა. იქვე, ხის ძირში დადგა. მონა ფხიზლობდა, ავადმყოფს კი ეძინა.
მოვიდა ერთი ასპიტი (გველი) და მაწვნის ჯამში თავი ჩაყო, მთლიანად ჩაყლაპა. მონამ შიშით ვერ გააგდო. ასპიტმა ისევ ამოანთხია, ჯამში ჩაასხა და წავიდა. ის მონა პატრონის ავადმყოფობით შეწუხებული იყო: „თუ შეჭამს, მოკვდება და თავისუფალი გავხდებიო!“
როცა გაეღვიძა, მაწონი მოითხოვა. მიართვა. მთლიანად შეჭამა, ჭურჭელიც მოლოკა, დაწვა და დაიძინა. ოფლმა დაასხა და განიკურნა. გაიღვიძა, გამრთელებული ადგა, აღარაფერი სტკიოდა. მონას უთხრა: „წავიდეთ, ის ექიმი გავკიცხოთ, სიკვდილი ჩემი ეგონა და უწამლოდ განვიკურნეო.“
როცა ექიმთან შევიდნენ, ექიმმა დაასწრო, აგინა და ასე უთხრა: „ვინ მოგცა? ასპიტის ნათხევი გიჭამია და ამით განკურნებულხარო!“
იმ კაცმა ასე უთხრა: „რას მიქარავ, უმეცარი ხარ და ვერაფერი იცანიო!“
ამაზე წაეკიდნენ. ის მონა წამოდგა კანკალით და ყველაფერი უამბო. შემდეგ იმ ექიმმა ასე უთხრა:
„მე მაშინვე ვიცანი, რომ შენ ასპიტის ნათხევი გაგკურნავდა, მაგრამ რა მექნა, ძმაო? შეპყრობა არ შემეძლო და, თუკი კიდეც შემეპყრა, როგორ ვანთხევინებდი? ახლა ღმერთს შენთვის წყალობად მოუვლენია და განკურნებულხარ.“
მეათემ თქვა:
**სოკოს მკურნალი**
ჩემმა მასპინძელმა, ქურთისტანის ბატონმა, მე წამიყვანა. დედამისი თავად ხნიანი ქალი იყო და შემდეგ ასე თქვეს: „ოცი წელია ასე არისო და ვერც ერთმა ექიმმა ვერ უმკურნალაო.“
მივედი, ვნახე, უსუსურად იყო, დასუსტებული იყო, ძალა არ ჰქონდა; ხორცი დაეყარა, ფერი წასვლოდა, საჭმელს ვერ ინელებდა, სიარულისგან დავრდომილიყო, ლაპარაკი უჭირდა, მაგრამ გონება კიდევ კარგი ჰქონდა. შევამოწმე. ძალიან ვინერვიულე. როცა ბევრი ვიფიქრე, მისი სენის მიზეზი გავიგე. ღვიძლზე სოკო დასხმოდა და მას გამოეწვია ეს. გამიჭირდა და დავღონდი.
ვუთხარი: „ამას ასეთი სენი სჭირს, რომ ხნიანიც არ იყოს, ძნელად მოსარჩენია, მაგრამ ჩემს ოსტატობას ვცდი-მეთქი და ღმერთს მადლი-მეთქი.“
მათაც ნება დამრთეს. აბანოს გარეთ მთლიანად ნაბადი მოვაკარი და შიგნით ფარდაგი დავკიდე, რომ ნიავი არ შემოსულიყო და ორთქლი დამდგარიყო. შევიყვანე, საძილე წამალი ვასვი, დავაწვინე. მუცელი გავუპე, შიგნეულობა გამოვუშალე, სადაც ღვიძლზე ან სხეულში სოკო ესხა, ამოვთალე, წამლები დავადე, ზეთები დავასხი. შიგნეულობა ისევ შიგნით შევუკრიფე, თავის ადგილას დავაწყვე, მუცელი გავუკერე და მაგრად შევუკარი. როცა გაეღვიძა, წამლით ხელი შევუწყე. გავამთელე. განიკურნა, გასუქდა, გაკეთდა. ძალიან მიქებდნენ ხელოვნებას და მაქებდნენ ყველანი.
რამდენი ხანიც იქ დავყავი, მამკურნალეს, მასვენეს და კარგი ამბებით გამომისტუმრეს.
**ლოდის დამგორებელი**
წამოვედი იქიდან. მივედი ერთ ადგილას, მინდვრიან და ცხელ ადგილას. როცა ის გავიარე, ვნახე დიდი დაღმართი. იქ ერთი კაცი დაღმართზე ჩადიოდა, აიკიდებდა მრგვალ ლოდს, ამოვიდოდა აღმართზე, დააგორებდა; ისევ დაღმართზე ჩავიდოდა, აიკიდებდა, ამოიტანდა და დააგორებდა. ამოტანისას ხვნეშოდა და, როცა ლოდს დააგორებდა, იცინოდა.
მე ვკითხე: „ძმაო, რატომ იტანჯები, ან რატომ იცინი-მეთქი?“
მან მითხრა: „მე ამ ერთი ქვით ჭირსაც ვნახავ და ლხინსაც. ერთი პატარა ქვა მაქვს და ჭირი და ლხინი ორივე დიდი; და მრავალ კაცს ათასი ამდენი ოქრო აქვს და ცუდად იცის მისი გამოყენება, ამიტომ ვერც ჭირს ნახულობენ და ვერც ლხინსო.“
მომეწონა მისგან. ცოტა ცუდი სიტყვა ძალიან კარგად მითხრა.
**ორი პურით მასპინძლობა**
მას დავშორდი. მივედი ერთ წყაროზე. ორი კაცი წყალს სვამდა. როცა მნახეს, ჩემი ნახვა ესიამოვნათ. დასხდნენ საჭმელად. ორი პურის მეტი არაფერი ჰქონდათ. მეც დამსვეს. ერთი პური ერთმა დაიდო და მეორე მეორემ. მე არაფერი მქონდა. ნახევარი ერთმა მომიტეხა და ნახევარი მეორემ.
ჩემი თურმე მეტი აღმოჩნდა. როცა შევჭამეთ, მათ არ ეყოთ. გამიბრაზდნენ: „გვაცდუნაო! ერთი პური ორთავ შევჭამეთ და ერთი მარტო ამან შეჭამაო.“
ორი ერთს როგორ არ მომერეოდა! შემიპყრეს, დამაბეს, ორივემ ას-ასი არგანი მირტყა. ჩემი მშველელი კაცი ვინ გამოჩნდებოდა! ხან ვედრებას ვეტყოდი, ხან სხვას, მაგრამ არ მომისმინეს.
მე ვუთხარი: „ვისაც ეწვევით, მასაც თქვენთვის ასე აქმნევინოს-მეთქი!“
დამტოვეს იქ დაბმული და სწრაფად წავიდნენ.
მოვიდა ვიღაც მოწყალე კაცი; მკითხა ჩემი ამბავი. მე ყველაფერი მოვახსენე. მან მითხრა: „ძმაო, ხუთ სწავლებას გეტყვი და დაიმახსოვრეო: უმეცარ კაცს გულით ნუ მიენდობი;
შეუმცნებელს (უცნობს) უსუსურად ნუ ეჩვენები;
ყოველთვის ფრთხილად იყავი, თუნდაც შენს სახლში;
მშიერს სტუმრად ნუ ეწვევი;
გლახაკისგან ჩუქება ნუ გინდა!“
მე ძალიან დავუმადლე. გამხსნა და ასე მითხრა: „იმ კაცებს ბევრი სხვაც მოუტყუებიათო.“
საგზალი მომცა და თვითონ წავიდა. მე რაღა დავრჩებოდი?!
**ჯიზი-გურგენ**
წამოვედი იქიდანაც. დამხვდა ზღვა. ჩავჯექი ნავში. ქარი ამოვარდა. ხომალდი დაგვემსხვრა. ყველანი ქონებასთან ერთად დაიხრჩვნენ. მე ერთ ფიცარს გადავრჩი. შვიდი დღე და ღამე მატარა.
მერვე დღეს ტალღამ ნაპირზე გამომაგდო.
ავდექი დაღლილი, ზღვის ღელვისგან გამოფიტული, ვიარე. პატარა მთა იყო. გადავიხედე. ზამთრის დრო იყო. დიდი თოვლი იდო, მუხლამდე. მივედი ერთ მხარეს. თუკი შენობას ვიპოვი, მინდა პური ვჭამო.
ვნახე ერთი ჭაბუკი მომავალი, ახოვანი, მშვენიერი, მხნე, ლამაზი. თხელი ტილოს ნიფხავ-პერანგი ეცვა, სხვა არაფერი. თავშიშველი, ფეხშიშველი, გაყინული. პერანგზე ოქროს სარტყელი ერტყა. ორი ისარი ეჭირა. მშვილდი ხელში ჰქონდა. მოვიდა, მნახა. უცხოტომელად მიცნო. ამბავი მკითხა, მოვახსენე.
მან მითხრა: „მე ჯიზი-გურგენ მქვია. ამ ჩემს ქაშანს (ბილიკს) გამომყევი, სოფელში მიხვალ, ჩემს მაგივრად იმ კაცებს უთხარი: 'სანამ მოვალ, ეს კაცი მოიმართებულეთ (კარგად მიიღეთ)'-თქო.“
და წავიდა თავის გზაზე. მე გავყევი მის კვალს. მივედი, ქალაქი იყო დიდი და ლამაზი. და როცა მისი სახელი ვახსენე, შემხვდნენ კაცები. ისე მიმიღეს, თითქოს მათი პატრონი ვყოფილიყავი. კარგად დამხვდნენ: გამათბეს, მამკურნალეს, გამანებივრეს.
საღამოს მოვიდა ჯიზი-გურგენი. ერთი ირემი მოეკლა, ზურგზე ეკიდა. კართან დააგდო. შევიდა სახლში. სადღესასწაულო ტანსაცმელი ჩაიცვა და გამოვიდა. ძალიან პატიოსანი კაცი იყო. გვერდით მომიჯდა. ორი მზგეფსი (სასმელი) დამალევინა.
შემდეგ მითხრა: „გამომყევი, ჩემს სახლსა და წესრიგს ყველაფერს გაჩვენებო!“
ავდექი, გავყევი. ბევრი ლამაზი სახლი დამატარა, ყველა სამსახურებრივი ოთახი მოწყობილი იყო და შემიყვანა ერთ დერეფანში. შუაში დიდი აუზი იყო, ცივი წყლით სავსე და ყინული ეყარა. შიგნით სამი და ოთხი თვის მეტი და, ერთი, ორი და სამი წლის ბავშვები ისხდნენ. ზოგი დადიოდა, ზოგი იწვა.
გამოვედი და ვკითხე: „ეს ბავშვები არ დაიხოცებიან-მეთქი?“
მან ასე მითხრა: „სიკვდილი ღვთის ხელშია, თუკი მოკვდავია, აბანოებშიც მოკვდებიან. ჩვენი აღნაგობა ასე მამა-პაპებს უსწავლებიათ და ასე ვიქცევით. ვინც მოკვდება, მოკვდეს და რომელიც დარჩება, მე წინათ რომ მნახე, ისეთი ჭაბუკი გამოვაო.“
გამიკვირდა და წამიყვანა იქიდან.
შემიყვანა ერთ პალატში. ძალიან კარგი სახლი იყო. შუაში ვერცხლის სვეტი იდგა და ოქროს ჯაჭვი ძირს ჰქონდა მიბმული და ბოლოში ბორკილი ჰქონდა. მასზე ერთი ბერიკაცი იყო მიბმული. ჯაჭვი ისე გრძელი იყო, რომ იმ სახლს სულ შემოუვლიდა და სხვა სახლშიც შევიდოდა. იმ სახლში ერთ მხარეს ცხედარი ეგდო, ერთ მხარეს მაგიდა, ყველა სანოვაგით სავსე: ერთ მხარეს ღვინო და ერთ მხარეს ჭადრაკი და ნარდი. რომელსაც ის ბერიკაცი მოინდომებდა, იმას აკეთებდა: სმას, ჭამას, ძილს, თუ გართობას.
ვკითხე: „ვინაა-მეთქი?“
მან მითხრა: „მამაჩემიაო.“
მე ვუთხარი: „რატომ შეგიბორკილავს-მეთქი?“