ლეონმა მეფეს უთხრა: „მომეცი ფიცის წერილობითი დადასტურება, რომ სანამ ჩემს სიტყვას არ მოისმენ, სხვების ნათქვამის გამო არ მომკლავ.“ მეფემ მას ფიცის წერილობითი დადასტურება მისცა. ლეონმა ეს ფიცი აიღო, ოქროთი მოჭედა და თავზე დაიმაგრა. მან ააშენა სამეფო სახლი და იქ დასახლდა. ჯუმბერს წვრთნა დაუწყო და დღე და ღამე ასწავლიდა. მეფესთან კი ხშირად აღარ მიჰყავდა.
ერთხელ ლეონი ნადიმზე დაჯდა. სამი დღე-ღამე განუწყვეტლივ სვამდა. ჯუმბერი მწდედ დააყენა, არც დასვა და არც აჭამა. ფეხზე დგომითა და შიმშილით ჯუმბერი ისე დასუსტდა, რომ ძირს დაეცა და ცუდად გახდა. შემდეგ ლეონმა უბრძანა, დაჯდომოდა და პური ეჭამა. რუქა ლეონის დიდი მტერი იყო. მან ეს ამბავი შეიტყო.
რუქამ არაკი თქვა:
**ქურდი მკერვალი**
იყო ერთი ძალიან ქურდი მკერვალი. რაც ნაქსოვს გამოჭრიდა, ბევრს მოიპარავდა. ერთ ღამეს სიზმარი ნახა: თითქოს მის პირზე ხე ამოსულიყო და ყველა მოპარული ნაჭერი მის ტოტებზე ეკიდა. როცა გაეღვიძა, შეშინდა. შვილს უთხრა: „როცა შემატყობ, რომ მაკრატლის ხმარებისას ვიპარავ, ხე გამახსენე!“
ერთმა დიდებულმა უცხო ოქროქსოვილი გამოაჭრევინა. როცა მკერვალმა პარვა დაიწყო, შვილმა ხე გაახსენა. მკერვალს ეწყინა და მაკრატელი პირში ჩასცა, თან უთხრა: „ასეთი ნაქსოვი როდის ეკიდა იმ ხეზე?“
„ასეთი მეფის ძის აღზრდა ვის უნახავს და ვის სმენია? შიმშილით დაბნედილა და ფეხზე დგომით ტერფები დახეთქია.“
რუქა მეფესთან ლეონის დასმენას ცდილობდა. ვეზირმა სედრაქმა უთხრა: „რუქა, ძალიან მიყვარხარ და ჩემს თავს მირჩევნიხარ, მაგრამ შენი საქმეები მიკვირს.“
ვეზირმა არაკი თქვა:
**ორი მოლა**
ერთ ქალაქში ორი მოლა ცხოვრობდა. ისინი ისე მტრულად იყვნენ განწყობილნი, რომ ერთად ვერ ეტეოდნენ, არც ერთად სვამდნენ და არც ჭამდნენ. ისინი ცდილობდნენ, ერთი მეორესთვის ზიანი მიეყენებინა.
ერთ დღეს ერთი მოლა სხვის ქალთან ერთად ნახეს. იმ კაცებმა მოლა და ქალი ორივე შეიპყრეს და ერთ ორმოში ჩაყარეს. მეორე დღეს ყადის და მოწმეების მოყვანას აპირებდნენ, რომ ორივე მოეკლათ.
ეს შეიტყო მეორე მოლამ, იმ მოლას მტერმა. გაიქცა, იმ მოლას სახლში მივიდა, მისი ცოლი მოიყვანა, იმ მოლას ღამით ორმოში ჩაუსვა და ასე უთხრა: „იმ ქალის ტანსაცმელი ამას ჩააცვი და ამისი – იმას, და ის ქალი ამოუშვი!“
მან ყველაფერი ისე გააკეთა, როგორც მტერმა უთხრა.
განთიადზე მოვიდნენ ყადი და მოწმეები, ის მტერი მოლაც მოვიდა. ამოიყვანეს ის მოლაც და ქალიც, ნახეს. იმ მტერმა მოლამ თქვა: „მე ხომ ყველამ მიცნობთ, მისი მტერი ვარ, მაგრამ რატომ სჯით უდანაშაულოს, თავისი ცოლი ყოფილა?!“ გაუშვეს.
შემდეგ იმ მოლამ ასე უთხრა: „შენც იცი, როგორი მტერი ვარ შენი, მაგრამ ეს იმიტომ გაგიკეთე, რომ მეც ბოროტის ჩამდენი არ ვეგონო ვინმეს, რადგან ჩემს სახეს ჰგავხარ, ამიტომ გადაგარჩინე, შენც მოლა ხარ და მეც!“
„ძმაო რუქა, შენ რატომ ამბობ, თუ ამ კაცის სახე არა გაქვს, შენს პატრონზე უკეთესსა და საწყენს რატომ არ არჩევ?“
რუქამ უთხრა: „ვეზირო, ჩემს პატრონზე უკეთესი როგორ არ მინდა, მაგრამ ის კაცი იმას ჰგავს.“
რუქამ არაკი თქვა:
**მოძღვარი მელა (ბერად შემდგარი მელა)**
ერთი მელა დაცანცარებდა. ძველად იქ თურმე სოფელი ყოფილა. საღებავის ქვევრი, ლილით სავსე, პირღია დარჩენილიყო. აქეთ-იქით სიარულისას შიგ ჩავარდა, ამოგორდა და ამოვიდა. მელა შავად შეღებილი გახდა. დაიწყო სიარული.
ერთი მამალი შემოხვდა. მელას ჰკითხა: „რა დაგემართა?“
მელამ უთხრა: „ჩემი დღეები ცოდვის ჩადენით გავატარე, ახლა ჭკუა მოვიხმარე, ეს სოფელი მივატოვე, ბერად შევდექი, იერუსალიმში მინდა წასვლა.“
მამალმა უთხრა: „რადგან ცოდვისგან ხელი აგიღია და კეთილ საქმეებს აკეთებ, მეც წამიყვანე, მადლი მოგხვდება!“
მელამ წაიყვანა და წავიდნენ.
შემოხვდა ძერა. მამალს უთხრა: „რამ მოგატყუა, ვის მიჰყვები?“
მან უთხრა: „მელა ბერად შემდგარა, იერუსალიმში მიდის და მეც მივყვები.“
ძერას მოეწონა და ისიც გაჰყვა. შემოხვდა ოფოფი, ისიც გაჰყვა. შეიკრიბნენ ოთხი ამხანაგი. მელა სოროსკენ გაუძღვა, თავისი ეშმაკური ენა ტკბილად აუბნა და ასე უთხრა: „შვილებო, იერუსალიმში მოძღვრის გარეშე არ მიესვლება. ცოდვის აღსარება უნდა გამანდოთ და მონანიებულები წავიდეთ.“
ისინი დაემორჩილნენ. სოროში შეიყვანა, „სამოძღვრო სახლიაო“, – უთხრა და თვითონ კართან დაუჯდა. უთხრა: „ორი ცოდვის შენდობა შემიძლიაო, მესამისა კი – ვეღარ.“
მათ მადლობა მოახსენეს: „თუ ორ ცოდვას შეგვინდობ, მესამის შენდობას ვინღა ითხოვს?“ მათ თავი უდანაშაულო ეგონათ და მელა მიზეზს ეძებდა.
პირველ მოწაფეს, მამალს, უბრძანა: „ღმერთმა ქათმის ყივილი გათენებისას ბრძანაო, შენ კი ვახშმის შემდეგ რატომ წაიცდენ ხოლმეო?“ მისი შენდობა მოითხოვა და აღარ-ქმნის აღთქმა დადო. მანაც შეუნდო.
შემდეგ ეს უბრძანა: „ყველა კაცს თითო ცოლი ჰყავს და შენ ათს არ დასჯერდები. ვისაც მოატყუებ შენს ამხანაგს, მასაც წაართმევო.“ მისიც აღთქმა დადო და მან შეუნდო.
მესამე უთხრა: „მხედარი არა ხარ და მშვილდოსანი, დეზები რატომ გაკრავს, შენ ხომ იმ დროს ცხენზე არ მჯდარხარო?“ მამალი მესამე ცოდვაზე რაღას იტყოდა? თავი მოსწყვიტა და წინ დაიდო.
ძერას უბრძანა: „ის, რომ ცუდი მგალობელი ხარ, არც სტვენა გივარგა და არც ძახილი, სულ რატომ ყივიხარო?“
ძერამ აღთქმა დადო და მან შეუნდო. მეორე უთხრა: „ღმერთმა შენ საზრდოდ ხვლიკი და თაგვი მოგცაო. ერთ ქვრივს სარჩოდ ერთი ქათამი ეგულება, დასვამს, ამაგს იქმს და შენ მიხვალ და წიწილს რისთვის მოსტაცებო?“ ესეც შეუნდო.
მესამე უთხრა: „ექვს თვეს მამლობ და ექვს თვეს დედლობ, ეგ რა არისო?“ თავი მოსწყვიტა და წინ დაიდო.
სანამ მელა ამ ორისგან მოიცლიდა, მანამდე ოფოფმა ისეთი ხერხი არჩია, მელას ოსტატობით აჯობა.
მელამ ოფოფს ჰკითხა: „სამეფო თომარ-ჯიღა ვინ მოგცაო?“
ოფოფმა უთხრა: „სოლომონ ბრძენმა თავისი ხელით დამხურაო.“
მელამ უთხრა: „მოწმე ვინა გყავსო?“
ოფოფმა უთხრა: „ერთი მსუქანი ბატი და ერთი მსუქანი იხვიო.“
მელს სიხარბითა და მსუნაგობით ჭკუა და გონიერება დაეფანტა. ასე თქვა გულში: „ეს ოფოფი ერთ ლუკმად არ მეყოფა და ერთი ბატი და იხვი ერთ კვირასაც მეყოფაო.“
ბევრის სურვილი კაცს ასე წაახდენს. მამალიც და ძერაც იქ შეჭმელი დარჩა და თან გაჰყვა.
ოფოფმა მელა ერთ ხევში დააწვინა. იქ მონადირე დახვდა ქორითა და მწევრებითა და ძაღლებით.
ოფოფი წინ დაუჯდა. სეფქა უნდა ესროლა. აფრინდა. მელას ახლოს დაუჯდა. მიჰყვნენ მონადირეები. მანამდე აკეთა, სანამ იმ ხევში არ მიიყვანა. მეძებრებმა კვალი ნახეს, მელა გაახტუნეს, მწევრებმა ისე დაგლიჯეს, რომ ძვალი და რბილი გაუერთეს. ძლივს დაჩეჩქვილმა სული დალია.
ოფოფმა დაუძახა: „მელა, მოწმე ვერ გიშოვნეო!“
მელამ უთხრა: „რასაც მოძღვარს აღსარება სამოწმოდ გაუხდია, უარესიც დაემართებაო!“
ოფოფმა ჯავრი კი ამოიყარა, მაგრამ მამალსა და ძერას კი აღარაფერი ეშველა.
„ეგ კაცი ის მელა არის და ბევრგან ნავალი. ასეთ საქმეს აკეთებს, შენვე თავს შემოიკრავს და აღარაფერი გეშველება!
ლეონი ნადირობდა და ლხინობდა, არაფერზე ზრუნავდა. ერთ დღეს სანადიროდ წავიდა. თვითონ თოხარიკ ცხენზე შეჯდა. ჯუმბერს ხელში ქორი შეუსვა, უცხენოდ წინ წაიმძღვარა, საღამომდე არბენინა, ქორსა და ქორის ნაბულს ადევნა.
მეორე დღეს მწევრები მისცა ხელში. მთებსა და გორებზე არბენინა. ფეხსაცმელი გასცვივდა და ფეხები დაუსივდა, სისხლმა დენა დაუწყო.
მესამე დღეს წინ შიკრიკად გაიმძღვარა. მეტად დაიღალა, ხშირ-ხშირად ეცემოდა, და არ მოეშვა. მანამდე არბენინა, სანამ სადგომში არ მიიყვანა. ესეც გაიგო რუქამ და მეფეს შეასმინა.
რუქამ არაკი თქვა:
**ოთხი ყრუ (სამი ყრუ და ყადი)**
ერთი ყრუ კაცი იყო და ხარი დაკარგა. საძებნელად წავიდა. ერთი კაცი შემოხვდა. კითხვა დაუწყო. ის კაცი თურმე უფრო ყრუ იყო და ვირი თურმე ეპოვნა. მან ხარის შესახებ ვერაფერი გაიგო. ასე უთხრა: „ვირი თუ შენია, საპოვნელა მაინც მომეციო!“ ერთმანეთს ვერაფერი გააგებინეს.
ერთი ცხენოსანი კაცი მოდიოდა და ქალი ვინმე გავას ეჯდა. მივიდნენ მასთან. ამან თავისი ხარის შესახებ უთხრა, მან – თავისი ვირის შესახებ. ის თურმე უფრო ყრუ იყო; ეგონა: „ქალს მართმევენო.“ ფიცი თქვა: „ცოლი მომიკვდა და ეს მისი მოახლე არისო, სხვისას ნუ ჰგონებთო!“ ვერც ერთმა ვერაფერი გაიგო.
ყადთან წავიდნენ, ყველამ თავისი საჩივარი თქვა. ყადი თურმე სიბერით დაყრუებულიყო. რამაზანი იყო. ეს მომჩივრები მთვარის გამოჩენის მაცნეები ეგონა. თქვა: „რადგან მთვარე უნახავთ, დაუკარით ნაღარასო!“ ვერც ერთმა ვერაფერი გაიგო.
„ახლა ჩვენ, დიდები და პატარები, ყველანი დავყრუებულვართ, თორემ რატომ არ გვესმის, ლამის ის ყრმა მოკლასო?!“
ვეზირი უშლიდა, არათქმას ეუბნებოდა.
ვეზირმა არაკი თქვა:
**მთიული და კაკლის ხე**
იყო ერთი კაცი, რომელიც მაღალ ადგილებში ცხოვრობდა და ბაღი არ ენახა.
ჩამოვიდა ბარში, ბაღი ნახა. შევიდა შიგნით. ყველაფერი ნახა: ხეხილი, მწვანილი. ძალიან მოეწონა და ღმერთს მადლობა შესწირა: „ყველაფერი კარგად გაგირიგებია და ეს ცუდადო; ცოტა ბალახისთვის ნესვი მოგიბამს და დიდი ხისთვის ნიგოზიო!“
მოიარა და ნიგვზის ძირას დაიძინა. მოვიდა ყვავი, ზედ შემოჯდა, კაკალი ჩამოაგდო. იმ კაცს შუბლზე დაეცა და გაუტეხა. ადგა ის კაცი და თქვა: „ღმერთო, შენ უკეთ გაგირიგებიაო. თუ იქ ამაზე დიდი რამ ეკიდა, თავს გამიჭყლეტდაო!“
„ეგება, ის კაცი უკეთესად იქცევა და ისე სჯობდეს, შენ კი მეფის წინ სულ მის ცუდს ამბობ.“
რუქამ არაკი თქვა:
**სოფლის მაშენებელნი**
ერთი ძაღლი და ერთი მამალი დაძმობილდნენ: „სოფელი ავაშენოთო!“
ძაღლმა უთხრა: „როგორ ავაშენოთო?“
მამალმა უთხრა: „შენ იყეფე, მე ვიყივლებ და აშენდებაო.“
წავიდნენ ტყეში. ძაღლმა ყეფა დაიწყო და დაიძინა. მამალი ხეზე შეჯდა. ყივილი დაიწყო. მელას ხმა ესმა, მოვიდა, მამალს ჰკითხა: „მანდ რას აკეთებ?“
მამალმა უთხრა: „სოფელს ვაშენებო.“
მელამ უთხრა: „ჩამოდი, სახლის ადგილი მომიზომეო!“
მამალმა უთხრა: „მამასახლისი მანდ წევს, გააღვიძე, ის მოგიზომსო!“
მელა მამლის სურვილით სცადა და ვეღარაფერი გაიგო. ძაღლთან მივიდა, მამასახლისობით უხმო: „ადექი, სახლის ადგილი მინდაო.“
წამოდგა ძაღლი, მელას გამოუდგა, დაჩეჩქვა და კუდი მოსწყვიტა. დაჭრილი წავიდა. დაგლეჯილი, ნათრევი გორაზე წამოდგა და დაუძახა: „მე ხომ ჩემი ჭკუის გამო დამემართაო და, თუ თქვენ მაგ საქმით სოფელს ააშენებთ, თქვენც შეიტყობთო!“
„შენ და მას პირი შეგიკრავთ, მე, წაუხდენელს, ვიცი, არ გამიშვებთ; თუ მეფის ძეს კარგად გაზრდით, მე თურმე არაფერი ვიციო.“
მეფეს ყური მიეგდო და იცინოდა. იცოდა, რომ სედრაქი და რუქა ერთ აზრზე არ იდგნენ და ლეონს ვეზირის სიტყვა შეეწეოდა.
ერთ დღეს ლეონი ცუდად გაბრაზდა, ჯუმბერი უდანაშაულოდ შეიპყრო და სამოცი ჯოხი დაარტყა და ძალიან სცემა. რუქამ შეიტყო, გაბრაზებული მოვიდა, არაკობის თქმა აღარ დაიწყო. მეფეს ასე უთხრა:
„ღმერთს მრავალი ღონისძიებით ძე სთხოვე, მან წყალობა მოგივლინა. შენ კი მეც ერთ ღვთის რისხვით აღსავსე კაცს. შეიპყრია, ასი არგანი დაარტყა, რა ბრალი ჰქონდა? ისე ცუდადაა, ღამემდე სულს ვერ მიიტანს. ლეონს კი შენ ძედ ისვი და ჩვენად პატრონად.“
მრავალი ასეთი საუბარი თქვა, როგორც მტრების წესია: როცა დაეცემა, მაშინ ეცდება მტრობას.
მეფე ძალიან შეაწუხა და დიდად გააბრაზა, ისე რომ ცეცხლის ალი მისი ჯავრის კვამლს ერიდებოდა, მეტისმეტი გაშმაგებისგან ძრწოდა. რუქა ცეცხლის გაღვივებას უმატებდა და მრისხანე მეფემ თავისი ვეზირი გააძევა. ლეონს კაცი გაუგზავნა და ძალით მოიყვანეს. მოკვლას ლამობდა. ლეონმა ასე გაბედა:
„ვერ მომკლავ, მეფეო, ვერა! აჰა, შენი ფიცი, ამ დღისთვის გამოგართვი, ამას ველოდი და ვიცოდი. მე ეს წინ მედო. ვერ მომკლავ უსამართლოდ!“
მეფეს ფიცი გაახსენდა და რისხვით უთხრა:
„მოდი და ვისამართლოთ!“ ლეონმა მოახსენა: „არა, ჯერ მოწყალების ქარით რისხვის ნაკვერჩხალი გაფანტე და სიტკბოს წყლით მისი ალი ჩააქრე, და მერე მელაპარაკე!“
ამ სიტყვებზე მეფე გონს მოვიდა, დაწყნარდა და დამშვიდდა.
ლეონი დიდი ხნის განმავლობაში ჩუმად იდგა. შემდეგ თავისი ბულბულის უტკბესი ენა აუბნა. ყველა კაცს ასე ეგონა, თითქოს პირში იადონი უბუდებდა, ან მერცხალი ჭიკჭიკებდა. თუ რამე იცოდა, რაღა დღისთვის შეინახავდა? მოახსენა:
„მეფეო, ძალიან მადლობელი ვარ შენი გულის სიკეთისა და შენი ასეთი სულგრძელობისა. რამდენადაც აღგაშფოთა კაცობის შემარცხვენელმა და გაუკითხავად არ მომკალი! ახლა ეს ბრძანოს თქვენმა მეფობამ: შენი ძე სამეფოდ გინდა, თუ მწყემსად? მრავალი მწყემსი უკეთესია უგვანო მეფეებზე. მწყემსს მართებს, ცხვრებისთვის იჭირვოდეს, კარგ ბალახზე აძოვოს, უსაფრთხოდ ატაროს, დაჭრილი შეუხვიოს და ქურდს არიდოს.
ეს თუ ვერ გააკეთა, სამწყსო შეუმცირდება. ასევე მეფეც ასეთი უნდა იყოს: ღარიბთა, მონათა, გლეხთა, მსახურთა, აზნაურთა, თავადთა, დიდებულთა, მეფეთა და ხელმწიფეთა წესი, რიგი, შრომა, ტანჯვა, მუშაკობა, საქმე, ვაჭრობა, სმა-ჭამა და გაცემა იცოდეს. თუ ამდენ ხანს ფეხზე არ მდგარიყო, რას გაიგებდა მონათა, მსახურთა და მწდეთა ტანჯვას, თუ ზედგომას რა გარჯა აქვს? თვით მეფე ზის, უნდა – ადგება, უნდა – დაჯდება. მათი სამსახური როგორ გაიგოს, რას იჭირვებენ მისთვის? ყოველდღე ზედ დგანან და ითმენენ. თუ შიმშილით არ მომწყდარიყო, რას გაიგებდა, ღარიბებსა და უღონოებს შიათ, ან სხვას ვისმე საჭმელი აკლია? ის ყველაფერ კარგს ჭამს და სვამს, არ მოშივდება.
არაკად თქმულა: მაძღარი კაცი მშიერს პურს წვრილად უფშვნეტდა და თან საყვედურობდა: „რატომ ღორულად ჭამო!“ თუ უცხენოდ სიარული და ფეხშიშველობა არ გამოეცადა, ბაზიერთა, შიკრიკთა და ყველა მოხერხებულის ტანჯვას რით გაიგებდა, რა სიბრალულით შეიბრალებდა, – ის ხომ მერანთა ანუ თოხარიკთა ცხენებზე ზის, ან ეტლით დადის? არგანის სიმწარე არ ენახა, რა გაბრაზებულიყო მონებზე, უბრძანებდა ასისა და ორასის არგანის დარტყმას, სხვებისთვის – მეტს და სხვებისთვის – ნაკლებს, თვითონ მცირე ტანჯვა ეგონებოდა. ახლა ყველა ღარიბთა, უღონოთა და დაბალთა ტანჯვა უსწავლია და ამის გარდა ნახეთ თქვენც, რა არის სასწავლო მისთვის?“
მეფემ ნახა და მოისმინა საქმიანი სიტყვა და სიტყვიერი საქმე. ძალიან მოეწონა და მოინანია, რაც ლეონისთვის ცუდი ექნა. ყელზე მოეხვია:
„რა ვქნა, შვილო, მიმძიმს, ცუდმა კაცთა ენამ და შვილის სიმწარემ აღმაშფოთა.“
ლეონმა არაკი თქვა:
**უსამართლო შირვან-შაჰი**
შირვან-შაჰი იჯდა, ერთი უსამართლო, კაცთა უწყალო და ქვეყნების მაოხრებელი. სადაც მომჩივანს ანუ ღარიბს ნახავდა, მაშინვე მოკლავდა. აოხრდა მთელი მისი სამეფო.
ერთ დღეს მომჩივანი ვინმე ნახა. მისი მოკვლა ბრძანა. იმ კაცმა თქვა: „მე მოსაკლავი კაცი არა ვარ, იმიტომ რომ ყველა ფრინველისა და მხეცის ენა ვიციო.“
მეფეს ესიამოვნა და აღარ მოკლა, მართალი ეგონა, ვეზირს მიაბარა, ასე უბრძანა: „ამისიგან შენ ისწავლე და შენ მე მასწავლეო!“
წაიყვანა ვეზირმა. იცოდა, რომ სიცოცხლისთვის მოიგონა ენების ცოდნა. ის კაცი გაუშვა.
გავიდა მრავალი დღე და ერთ ღამეს შირვან-შაჰი სვამდა და აღმართზე ორი წოტნი იძახდნენ. მეფეს ის მოლაპარაკე კაცი გაახსენდა და ვეზირს ჰკითხა: „ისწავლე ფრინველთა ენა იმ კაცისგანაო?“
მან მოახსენა: „ვისწავლეო.“
უბრძანა: „ის წოტნი რას ამბობენო?“
ვეზირმა მოახსენა: „ერთს ქალი ჰყავს და მეორე ვაჟისთვის სთხოვს. ქალის პატრონი ეუბნება: „თუ ჩემს ქალს შვიდას ნასოფლარს არ მოართმევ პირის სანახავად, არ მოგცემო.“ ვაჟის მამა ასე ეუბნება: „შენს ქალს რომ შვიდასი ნასოფლარი მოვართვა, ექვსი შვილი სხვა მყავსო, მათ საცოლეებს რაღა ვუყო?“ ქალის მამამ ასე უთხრა: „რას ზარობ და დაღონებულხარ? თუ შირვან-შაჰს დღე გაუგრძელდა, ბევრ სხვას ააოხრებსო!“
შაჰს ეწყინა და თქვა: „მე ასე უსამართლო ვარო?“
ვეზირმა მოახსენა: „წოტნი ასე იტყვიანო.“
ამ სიტყვების შემდეგ ის შაჰი მოწყალე გახდა.
„მათ მსგავსად, თუ ეგ თქვენი საჭურისი ცოცხალია, ბევრი ასეთი დღე გადამხდება.“
მეფემ ბრძანა: „საჭურისისა და ქალის გული უსუსურია და ნუ დაიხსომებო!“
ლეონმა არაკი თქვა:
**ენით დაკოდილი**
ერთი კაცი და ერთი დათვი დაძმობილდნენ. იმ კაცმა დათვი დაპატიჟა, ლხინი აჩვენა. დათვი დაემშვიდობა, გამოესალმა. იმ კაცმა აკოცა და ცოლსაც აკოცნინა დათვისთვის.
იმ ქალს რა დათვის სიმყრალე ეცა, გაღიზიანდა და თქვა: „პირმყრალ სტუმარს ვერ ვეწყობიო!“
წავიდა დათვი. შემდეგ ის კაცი ეწვია და თან ცული წაიღო, „მოის შეშას დავკოდ და წამოვიღებო!“