რუქამ პასუხად უთხრა იგავი:
**მელა და მონადირე ძაღლები**
ორი მონადირე ძაღლი სანადიროდ დადიოდა. ერთ მინდორში ნახეს, რომ მელას თაგვი დაეჭირა. მელა ხან გაუშვებდა თაგვს, ხან დაიჭერდა, ხან ჰაერში ააგდებდა და ეთამაშებოდა. ძაღლები მიეპარნენ და მელა დაიჭირეს.
მელამ მონადირე ძაღლებს უთხრა: „ჩემი სიცოცხლის ბოლო ხომ მოვიდა. ღმერთმა ჩემი თავი თქვენ მოგცათ. სადღა წაგივალთ? ამ მინდორს ხედავთ? ამდენჯერ გეხვეწებით, თქვენც იცით, როგორ სძულს ჩემს გვარს თაგვები. გამიშვით, ერთი თაგვი დავიჭირო, ვითამაშო და მერე, რაც გინდათ, ის მიყავით!“
ძაღლები მოტყუვდნენ. მათ მელა გაუშვეს. მელამ თაგვი დაიჭირა, ეთამაშა. ააგდო და დაიჭირა. ხან აქეთ ეთამაშა, ხან იქით. თურმე ახლოს სორო ჰქონდა და შიგ შევარდა.
მონადირე ძაღლები სოროსთან დასხდნენ და უთხრეს: „მელავ! გამოდი, კიდევ ერთი თაგვი ათამაშე, ის ხომ ძალიან გიყვარს და მერე შედი!“
მელამ უთხრა: „შარშან რაც ვითამაშე, ისიც მძიმედ მახსენდება, მით უმეტეს ახლა არ გამოვალ და არ ვითამაშებ!“
„შარშან რაც გითხარით და ან თქვენი რჩევა ვისმინე, ისიც ძალიან მძიმედ მახსენდება. თუ დამანებებდით თავს, არც ახლა არაფერს გეტყვით.“
ლეონმა თქვა იგავი:
**ვირად ცნობილი ყადი**
იყო ერთი ღარიბი კაცი, რომელსაც ერთი გამხდარი ვირი ჰყავდა. ვირი გაიპარა, წავიდა მთაში გასასუქებლად. გასუქებული ისევ პატრონთან დაბრუნდა.
პატრონს ძალიან გაუხარდა და ცოლს უთხრა: „ფქვილი აჰკიდე, წადი წისქვილში, დაფქვი.“
ცოლმა უთხრა: „თუ ჩვენს ვირს ამდენი ჭკუა ჰქონდა, რომ მთაში გამხდარი წავიდა, გასუქდა და დაბრუნდა, ამას როგორ ვერ შეძლებს, რომ კაცის გარეშე დაფქვას და მოიტანოს?“
ქმარმა ცოლს დაუჯერა, ვირს ჯოხი დაჰკრა და გაუშვა. ვირი წავიდა. ვინ წაიყვანა, ვინ იცის!
ერთი კვირა გავიდა. ვირი აღარ დაბრუნდა. ვირის პატრონი წავიდა, მივიდა მეწისქვილესთან და ჰკითხა: „ვირი გამოვგზავნე შენთან ფქვილით და რა დაემართა?“ მან ჰკითხა: „ვინ გამოატანე?“
ვირის პატრონმა უთხრა: „ჩემი ვირი ისეთი ჭკვიანი იყო, კაცი არ სჭირდებოდა.“
ის მეწისქვილე ეშმაკი იყო, მიხვდა ამ კაცის სისულელეს. მის ზემოთ ერთი მელოტი მეწისქვილე იყო, ძალიან ეშმაკი, მასთან მიასწავლა: „აქ რიგი არ ერგო და მასთან გავგზავნე.“ იცოდა, რომ ის ისეთ უცნაურ ტყუილს ეტყოდა. კაცი მივიდა იმ მელოტ მეწისქვილესთან, ყველაფერი უამბო.
მან ასე უთხრა: „აქ მოვიდა, დაფქვა, მე ისეთი ჭკვიანი ვირი არ მინახავს! ერთი შავი ჯორიანი, ოქროთი მორთული კაცი მოვიდოდა, მისი ჯორი ფქვილით იყიდა. შენი ვირი ზედ შეჯდა, ზანგას ჩავიდა. იქაური ყადი გარდაცვლილიყო და ყადად შენი ვირი დასვეს, იქ მოძებნე!“
იმ კაცმა დაუჯერა. ზანგას წავიდა. ნახა, ყადი შავ ჯორზე იჯდა, ოქროთი მორთულზე. იმ კაცის სიტყვა გაახსენდა, შავი ჯორი იყო.
ყადს უთხრა: „მე ვერ მიცნობ?“
ყადი რას იცნობდა, პასუხი არ გასცა.
მერე უთხრა: „ჩემი ვირი ხარ, რატომ ასე მალე გაამპარტავნდი?“
როცა ეს მოისმინეს, ბევრი სცემეს, თავი გაუტეხეს და გააძევეს.
როცა ყადი ტარუღასთან მივიდა, ის კაციც მოვიდა და იჩივლა: „ეგ ჩემი ვირია, ფქვილი იმ ჯორში მიუცია, გამომეპარა და აქ ყადად დამჯდარა.“
ყადმა თქვა: „რას ამბობ? ვერავინ მიცნობთ? ჩემი მამა-პაპა აქ დაბერებულა, რატომ არ გააგდებთ მაგ კაცს?“
იმ კაცმა ასე თქვა: „მოსამართლენო! ეგ ყადი ნახეთ, ჩემს ვირს შიგნით ბარკლებზე, ორივე მხარეს დაღი აზის. თუ ეს ნიშანი აქვს, ჩემი ვირია, მომეცით და თუ არა და, ვცრუობ.“
ყადს თურმე ქარი სჭირდა და ორივე ბარკალზე შიგნით დუგუნები დასხმოდა. როცა შარვალი ჩაჰხადეს, ნიშანი ნახეს. ყადი გამტყუნდა, სამართლით ის მისი ვირი აღმოჩნდა! ის კაცს მისცეს.
მერე ყადი შეეხვეწა: „შენც იცი, რასაც სისულელით მედავები. ჩემთან შენ ხელი არ გაქვს, მაგრამ ამ ჯორს თავისი მორთულობით მოგცემ, შენს ვირს ხომ ეს სჯობს და ნუღარ მარცხვენ.“
ქრთამად მისცა ჯორი ოქროს მორთულობით. და იმ კაცმა კიდევ დავა დაუწყო: „ეს ჯორი ჩემი ფქვილით გიყიდია, შენ ჩემი ვირი ხარ.“
ყადი დაღონდა, „რას გადავეკიდე მე ამ კაცსო.“ სხვა გამოსავალი ვეღარ ნახა და ასი ფლურიც თავის თავში მისცა.
შეჯდა ჯორზე ოქროთი მორთულზე და წამოვიდა ის კაცი.
„რუქავ, ეს ხომ ყოველმა კაცმა იცის, შენც იმ უგუნურივით, რასაც ცუდად არ ეკიდები, ჩვენში სადავო საქმე არაფერი გაქვს, და ჩვენც ქრთამს მოგცემთ და მოგვეშორე, გეხვეწებით!“
რუქამ თქვა იგავი:
**ვირი, კაჭკაჭი და მგელი**
იყო ერთი კაცი. ერთი დაღლილი, ძველი ვირი ჰყავდა. წაიყვანა და საძოვარზე დააბა. თვითონ მოშორებით დაჯდა და ყურება დაუწყო.
მოვიდა კაჭკაჭი, ზურგზე შეაჯდა, დამპალ ხორცს გლეჯა დაუწყო.
ვირი დაბმული იყო, ვერ გათავისუფლდა და ტლინკვა დაიწყო. რამდენჯერაც ვირი ტლინკს შეყრიდა, მისი პატრონი კაცი სიცილით იგუდებოდა.
ტყიდან ერთი მგელი უყურებდა და თქვა: „მე თუ იმ ვირთან მნახავენ, ამ სოფლის კაცი და ძაღლი სრულად მე გამომეკიდებიან, და აგერ ვირი კაჭკაჭმა ლამის შეჭამოს, და პატრონი ხარობს!“
„მისი არ იყოს, რა მე ხმას ამოვიღებ, ყველანი პირს შეკრავენ და მე გამომეკიდებიან, თორემ უჩემოდ თვითონ გაერთიანებულან და რას ხრიკებს გეგმავენ, ჩანს.“
ჯუმბერმა თქვა იგავი:
**ორი ამხანაგი და დათვი**
ორი ამხანაგი წავიდა სანადიროდ. ნახეს, ერთი მაწოვარი დათვი მოდიოდა. იარეს და მისი სორო იპოვეს. თქვეს: „სოროში იმ დათვს ბელები ეყოლება, ისინი გამოვასხათ!“
ერთი შიგ შევიდა და მეორე გარეთ დადგა. ნახა: დათვი დაბრუნებულიყო და მოვიდა. ის მეორე ამხანაგი შეშინდა და ხეზე ავიდა. დათვმა სოროში შესვლა მოინდომა. იმ ამხანაგმა თქვა: „თუ დათვი სოროში შევა, იმ ჩემს ამხანაგს ხომ მოკლავს.“
დათვმა რომ წელი წინათ სოროში შეყო, ჩამოვიდა ხიდან მეორე ამხანაგი, დათვს კუდი მაგრად დაუჭირა, სოროს პირს ორივე ფეხი მიაჭირა. დათვმა ყვირილი დაიწყო და მიწას ბრდღვნა დაუწყო, სორო სულ მტვრით აავსო.
იმ შიგნით მყოფმა ამხანაგმა უყვირა: „ნუ ამტვერებ, მტვერმა დამგუდა!“
გარეთ მყოფმა უთხრა: „თუ კუდი ხელთ არ მეჭიროს, შენს მტვრის მოდენას მაშინ ნახავ!“
„მეც თუ ამათი კუდი ხელთ არ მეჭიროს და თქვენზე მოვუშვებდე, თქვენს ყოფას ესენი მოგანახვებენ.“
რუქამ პასუხად უთხრა იგავი:
**ყაზან-შაჰი და მისი ცოლი**
იყო ყაზან-შაჰი, ერთი დიდი დიდებული და ცოლად ჰყავდა ერთი მშვენიერი ქალი. ეყოლა ვაჟიშვილი და, როცა მოიზარდა, მამა-დედა ეთამაშებოდნენ.
ცოლს მშობიარობა დაეწყო და, როცა გაუჭირდა, ქალბატონს უბედურება შეემთხვა და ქარი დაეწყო (ფსიქიკური აშლილობა).
ყაზან-შაჰს ძალიან ეწყინა და ცოლიც გააგდო და შვილიც თან გაატანა მარტო, კაცის გარეშე. და მან სხვა ქალბატონი მოიყვანა.
ქალბატონი წავიდა, სამკაული დამალა, ძონძები ჩაიცვა და ერთ მეწისქვილეს შეეწყო (დაიწყო მუშაობა).
ერთი მისი ტოლი ბიჭი იმ მეწისქვილეს ჰყავდა და ორივე ერთად იზრდებოდნენ და თამაშობდნენ. მეწისქვილის ძე პატარა წისქვილს აშენებდა, ღარსა და ბორბალს აკეთებდა, როგორც მამა-პაპათა წესია.
ქალბატონის ძე ტახტს აწყობდა, ზედ დაჯდებოდა და ეტყოდა: „მე დამიჩოქე და შემომჩივლე!“
ბავშვობიდანვე ასე იყვნენ. როცა ჩვიდმეტი წლის გახდა, იმ წისქვილთან კარგი ხევნარი ადგილი იყო. ყაზან-შაჰის სპასალარი (მხედართმთავარი) თემის აღსაწერად დადიოდა, იქ მივიდა და გაჩერდა. ნახა ის ბიჭი და მოეწონა. იკითხა: „ვისია?“ და მოახსენეს: „ერთი საბრალო ქალის შვილია.“
სპასალარმა ქალიც და მისი ძეც, ორივე თან წაიყვანა. იმ ბიჭმა ისე შეაყვარა თავი, რომ მის ძეს ის ამჯობინა და დიდ პატივს სცემდა.
ერთ დღეს შვილმა დედას ჰკითხა: „ვინ ვარ, ან ვისი შვილი?“
დედამ უთხრა: „შაჰის ძე ხარ და ასე მომიხდა. ამის გამო მეც გამაგდო და შენც.“
შვილმა უთხრა: „თუ სხვა არაფერი დაგიშავებია, მაგისი გამოსწორება ადვილია.“
დედამ შეჰფიცა: „არა.“
დედას სამკაული გამოუღო, ოქროზე გაყიდა. ოქრომჭედლები დასვა და სულ ოქროს ხორბალი დააქნევინა. წავიდა ბაზარში. ყასაბს, მეწვრილმანესა და მეპურეს სუყველას ხორბალი დაუტოვა (ვალად მისცა):
„სამი დღის შემდეგ ფასს მოგიტანთ.“ სასმელ-საჭმელი იყიდა და სპასალარს გაუმასპინძლდა.
როცა დრო გავიდა, ხორბალი აღარ გამოისყიდა. მოვიდნენ ვაჭრები და ხორბალი მოუტანეს. ფასი სთხოვეს.
მან შორს დაიჭირა: „მე ფასი ვინ მომცა? ჩვენს თემში მაგას ვთესავთ, მოვიმკით და მაგას გავყიდით; მე სხვა არაფერი მაქვს.“
ვაჭრები წავიდნენ და ყაზან-შაჰს შესჩივლეს. უხმეს იმ ბიჭს. ჰკითხეს. მან იგივე თქვა.
ყაზან-შაჰმა მთელი ხორბალი მოაგროვებინა, წინ დაუგროვა, ჰკითხა იმ ბიჭს: „აქაც მოვა ამისთანა ხორბალი?“
მან მოახსენა: „ყოველგან მოვა.“ მაშინვე ბაღი დააბარვინა და უნდა, რომ დათესონ.
მოახსენა: „ასე არ უნდა. ასეთი კაცი იშოვეთ, რომ ქარი არ სჭირდეს (ფსიქიკურად ჯანმრთელი იყოს), თორემ არ მოვა.“
მოკითხვა დაიწყო: „ვის არ სჭირს ქარი?“
ვერავინ იპოვეს. მოახსენა: „თქვენ ხომ არ იკადრებდით?“
მან უბრძანა: „მე წეღანაც დამემართა.“
მერე მოახსენა: „რა სირცხვილია, შინ მოიკითხეთ და ქალბატონმა თავი დაიმდაბლოს და დათესოს.“
ყაზან-შაჰი შევიდა. ვერც იქ იპოვა. მოვიდა, უთხრა: „რა ვქნა, არ იშოვება!“
მერე ბიჭმა უთხრა: „მაშ, დანაშაული რა იყო, ან დედა რატომ გამაგდე და ან მე, თუ სხვა კი არ იპოვებოდა?“
როცა მისი შვილობა შეიგნო, ყელს მოეხვია და დედა მისი ისევ ქალბატონად დასვა და შვილი შვილად.
„ახლა მეც, თუ მაგის მეტი დანაშაული არ მაქვს, რომ კარგად ვლაპარაკობ და პასუხს გაგცემ, მაგაზე რატომ მომისევ მაგ კაცებს და გამალახვინებ? მითხარი: უთქმელი და უსიტყვო კაცი ვინ არის?“
ვაზირმა თქვა იგავი:
**მეფის ანდერძი**
იყო ერთი მეფე და, როცა მისი სიკვდილის დღე მოვიდა, თავის ძეს მოუწოდა და უთხრა: „სხვას ანდერძს არაფერს გეტყვი, ოღონდ ეს დაიმახსოვრე: მელოტი კაცი შენს სამეფოში არ გინდოდეს!“
მეფე მოკვდა და მისი ძე გამეფდა. ისე სძულდა მელოტი კაცი, მის სახელს ვერავინ ახსენებდა.
ერთ დღეს ერთმა მელოტმა ყვავილი მიუძღვნა. მეფეს ეწყინა, ხელარგისანი კაცი მიუშვა (მოახლეები გაგზავნა), ისე სცემეს, გონება დაკარგა. შეეცოდა მეფეს და თქვა: „ნუ მოკლავთ, საწყალია, ერთ სახლში შეიყვანეთ, იქნებ არ მოკვდეს და გააგდეთ!“
მზარეულთუხუცესმა წაიყვანა. მელოტი ეშმაკობით მოქმედებდა და გამოჯანმრთელდა. ასეთი საჭმლის კეთება დაიწყო. მეფე მის მეტს აღარაფერს ჭამდა.
შეუყვარდა მზარეულთუხუცესს და პატივი სცა. დაიწყო ამხანაგებში ჭადრაკის თამაში და ასეთი არავინ გამოჩნდა, ვინც მას აჯობებდა.
ეს ვაზირმა გაიგო, ძალიან უყვარდა ჭადრაკის თამაში და კარგადაც იცოდა. ვაზირმა მიიყვანა. თამაში დაუწყო, მასაც აჯობა.
იმ მელოტის ქებამ მეფემდე მიაღწია. მეფემ ვაზირს მიაყვანინა და მას ჭადრაკი ათამაშა. ვაზირს აჯობა და ძალიან მოეწონა მეფეს.
დრო გავიდა. იმ ვაზირს ვაზირობა წაართვა და მელოტს მისცა. ისეთი ყმა გახდა მელოტი, მის გარეშე არაფერს აკეთებდა მეფე.
მტერი მოუვიდა. ვეღარ გაუძლო. რაც ორ ცხენს ეზიდებოდა, თვალ-მარგალიტი აჰკიდა, ერთზე თვითონ შეჯდა, ერთზე მელოტი ვაზირი დასვა და გაიქცნენ.
მივიდნენ სხვა სამეფოში. ვაზირმა ურჩია: „შენ ახალგაზრდა კაცი ხარ და მე ხანდაზმული ვარ. აქ რომ შენ პატრონობა თქვა და მე - ყმობა, სირცხვილი იქნება და პატივს არ დაგვდებენ. თუ დამიჯერებ, შენ ჩემი ყმობა თქვი და მე შენს პატრონობას ვიტყვი.“
მეფემ უთხრა: „ეგეც ასე იყოს: რასაც კაცს მამის ანდერძი არ უსწავლია, უარესიც დაემართება!“
„ვიცი, შენც იმ მელოტისავით ხომ მელოტი ხარ და კეთილსიტყვა და ენამახვილი; ასეთსაც იტყვი, კაცი დააჯერო. იმ მელოტისავითაც გინდა მოიქცე, თუ დრო მოგეცემა.“
რუქამ თქვა იგავი:
**ბროწეულის წვენი**
იყო ერთი მებაღე, ღვთისმოსავი და მართალი კაცი. ვინც მასთან მივიდოდა, ხილს მიართმევდა. ერთი ბროწეულს გამოუწურავდა. რაც არ უნდა დიდი ჯამი ყოფილიყო, ერთი ბროწეულის წვენით აივსებოდა და მას ასმევდა.
ერთ დღეს მეფე ეწვია სხვა ტანისამოსით. მებაღემ ვერ იცნო და ხილი მიართვა და ბროწეული გამოუწურა. გაუკვირდა მეფეს ერთი ბროწეულისგან ამდენი წვენი და თქვა: „თუ ერთ ბროწეულს ამდენი წვენი აქვს, მე რატომ ჩემი მოხელეები ცოტას მომიტანენ? მათ მოვკითხავ!“
მეორე დღეს კიდევ მოვიდა მეფე და ბროწეული გამოაწურვინა. ცოტა წვენი გამოვიდა. ჰკითხა მებაღეს: „გუშინ ბევრი წვენი ჰქონდა, ახლა რა დაემართა?“
მებაღემ უთხრა: „ძმაო, ჩვენი მეფე აქამდე გულუხვი და ხელგაშლილი კაცი იყო და ამიტომ დიდი მოსავალი ჰქონდა, ახლა თურმე გულში დარდი რამ შესვლია და ამიტომ მოაკლდა.“
მეფემ გაიგო მისი გულის ზრახვა და წავიდა.
„თურმე ჩემს მოწყალე მეფესაც თქვენი შხამიანი ენისგან ჩემზე გული გაუფუჭებია და ამიტომ მეუბნებით მაგგვარად, თორემ ვერ მეტყოდით.“
ლეონმა თქვა იგავი:
**ყასაბი და მყიდველი**
ერთი კაცი მივიდა ყასაბთან, უთხრა: „ძმაო, ფასი მზად არ მაქვს, ერთი ცხვრის ფეშხო მომეცი და ხვალ ფასს მოგცემ.“
ყასაბმა უთხრა: „შენ არ გეკადრება სისხლიანი ხორცი გეჭიროს და მიდიოდე; სახლში მიდი, ერთი მონის ხელით შენი თმის ბეწვი გამომიგზავნე, ვინიშნავ და გამოგიგზავნი.“
ის კაცი წავიდა და ერთი მონის ხელით თმის ბეწვი გამოუგზავნა. იმ კაცმა მოუტანა და უთხრა: „იმ კაცმა გამოგიგზავნა ნიშნად ბეწვი და ხორცი გთხოვა.“
ყასაბმა უთხრა: „ვაჟო! თვითონ აქ იყო, წვერიცა და ულვაშიც ზედ ესხა, მით უმეტეს თმის ბეწვი, და ერთი გამოსაცოხნიც არ ვაჭამე, ახლა ერთი ბეწვით ბევრი რატომ გავუგზავნო?“
„შენც ისე ლაპარაკობ. მეფის შვილი და ვაზირი რომ შენთვის კარგები იყვნენ, მაშინ როდის იყო მეფე შენზე გულკეთილი, რომ ახლა ესენი გემდურებიან, მეფე შენზე გულგაურყვნელი იყოს?“
რუქამ პასუხად უთხრა იგავი:
**ქაჯთა შემპყრობელი**
იყო ერთ სოფელში კლდოვანი ხევი და ღრმა ხრამი, რომელსაც მთები ესაზღვრებოდა. იქ ხიდი იდო და იმ თემის ხალხი მასზე დადიოდა.
ქაჯებმა დაიმკვიდრეს იქაურობა და მასზე მიმავალ კაცს ზოგს ლოდს ესროდნენ, ზოგს ეფეთებოდნენ და აგიჟებდნენ.
თემი და იმ ადგილის მეფე შეწუხდნენ. ვერაფერი უშველეს. ერთმა კაცმა მოახსენა: „მე თუ მიბრძანებთ, გემსახურებით!“
მეფემ მადლობა გადაუხადა და ის კაცი წავიდა. ორი ორძალი (დიდი თასი), ორი ხირაული (ტყავის ნაჭერი), ერთი ქიშა ღვინო (ღვინის ჭურჭელი), ერთი ქიშა საძილე წამალი, ორი ფიალა (პატარა თასი) და ერთი ღორის ჯაგრის თოკი წაიღო.
მივიდა იმ ხიდზე. ერთი ხირაული მოშორებით გაფინა, ერთი ორძალი და ერთი ფიალა და საძილე წამალი მასზე დადგა. ახლოს სხვა ხირაული გაფინა, თოკი ქვეშ დაიდო და ზედ დაჯდა. ღვინო მოიდგა, ორძალს კვრა დაუწყო და ზედ მღეროდა. ღვინოს სვამდა და მარტოობის ლექსს ამბობდა.
ქაჯებმა ეს საქმე ნახეს. ორი იყვნენ, მივიდნენ, იმ ხირაულზე დასხდნენ. მათაც სმა დაუწყეს და ორძალს კვრა. საძილე წამალმა იმოქმედა და ორივეს ჩაეძინა. ის კაცი ადგა, ორივე ქაჯი ხირაულში გაახვია, მაგრად ღორის საბლით შეკრა და მეფესთან მიიყვანა.
იმ ქაჯებსაც გაეღვიძათ. მეფემ ჰკითხა: „თქვენა ხართ ქაჯები?“
მოახსენეს: „ჩვენ არა ვართ, ეს თქვენი კაცი ყოფილა ქაჯიც და ეშმაკიც.“
„მის მსგავსად, თქვენ ხართ ყოველი ცუდის ჩამდენი და თქვენ აფუჭებთ მეფის გულს, თორემ ჩემი მეფე უზომოდ მოწყალე ბრძანდებოდა.“
ჯუმბერმა თქვა იგავი:
**მოხეტიალე ღარიბი**
ერთი ღარიბი კაცი გამდიდრებულიყო და თავისი შვილისთვის ერთი მდიდარი ქალი ითხოვა. იმ მდიდარმა თქვა: „უარს ვეტყვი, დამემტერება, და მივცემ არ გამოვა; ამასაც ვეცდები, მიზეზით მოვიშორო.“ უთხრა: „თუ შენი შვილი ერთი წელი სიღარიბეს დაიწყებს და კარდაკარ მოხეტიალე და მათხოვარი გახდება, მივცემ.“
როცა მისმა ძემ მოისმინა, დაიწყო ერთი წლის განმავლობაში ხეტიალი და თხოვნა. როცა წელიწადი დასრულდა, კიდევ სთხოვა. მერე უთხრა: „თუ ახლა ხეტიალსა და თხოვნას შეწყვეტს, მივცემ, თორემ მოხეტიალეს როგორ მივცე?“
როცა იმ მოხეტიალემ ეს მოისმინა, შორს დაიჭირა: „ერთ წელიწადს ძლივს ვისწავლე, როგორღა შევწყვიტო?“
მან ხეტიალი არ შეწყვიტა და მან ქალი აღარ მისცა.
„ახლა შენც მაგ ჩხუბიანსა და ავს ენას ხარ მიჩვეული და არანაირი მიზეზით არ მოიშლი, რადგან წლის ჩვევის მოკვეთა ძნელია. შენ ხომ მთელი შენი დღეები მაგ საქმეში გაგიტარებია.“
რუქამ პასუხად უთხრა იგავი:
**სანთლით საძებარი მოურავი**
იყო ერთი მოურავი. ძალიან კარგი კაცი იყო, მაგრამ მისი თანამდებობის პირები გაუმტრდნენ, მეფეს შეასმინეს. მას მოურაობა წაართვა და სხვას მისცა. ახალი მოურავი ცუდი კაცი იყო და ბევრი ძალა იხმარა. ის კაცები დაღონდნენ და თქვეს: „ეს ხომ არ შეგვიძლია, მეფეს კიდევ სხვა მოურავი გამოვთხოვოთ, და ახლა რა ვქნათ?“ შეიკრიბნენ კაციდან ქალამდე, და ათივე თითზე სანთლები დაინთეს და ქალაქში სიარული დაიწყეს.
მეფემ იკითხა: „რას აკეთებენ?“
მათ მოახსენეს: „მაშინ რომ მოურავი გავაგდეთ, მას ვეძებთ და ვერ გვიპოვია.“
„მე ხომ თქვენ კიდეც გამათავისუფლეთ და ვიცი, თქვენს ნებას დაგამორჩილებთ, მაგრამ თუ სანთლით არ მომძებნით, მიხვდებით!“