მე და ქალმა ბევრი ვისაუბრეთ, შევრიგდით და დავმეგობრდით. ამ დროს დავინახე, რომ ციხეში შემოვიდა დიდი ზღარბი, რომელიც ღორზე დიდი იყო. როგორც ჩანს, მან ციხის კედლის ქვეშ მიწა გათხარა და სორო გააკეთა, რადგან მკვდარი ხორცით იკვებებოდა.
როდესაც ზღარბი დავინახე, ძალიან გამიხარდა და ქალს ვუთხარი: „ახლა ღმერთმა ჯოჯოხეთიდან გვიხსნა-მეთქი“.
იქვე ბევრი აბრეშუმის თოკი ეყარა. მოვძებნე სოროს შესასვლელი და მახე დავუდგი. დავიჭირე ზღარბი, უკანა ორ ფეხზე თოკი მოვაბი და სოროში გავუშვი. ზღარბი შევიდა სოროში. მე თოკი გამოვწიე. ზღარბმა მიწის თხრა დაიწყო თავისი თათებით. ასე ბევრჯერ მოვიქეცი. მან იმდენი მიწა გათხარა, რომ ჩვენც გავეტეოდით. დავიწყე მიწის გადაყრა და სორო გავწმინდე. რაც კი თვალ-მარგალიტი და ოქრო გვქონდა და რისი წაღებაც შეგვეძლო, ავიკიდეთ და სოროდან გამოვძვერით.
გამოვედით. დღისით ვიმალებოდით და ღამით დავდიოდით. ასე ვიარეთ ერთი კვირა. შემდეგ ორი ცხენი ვიყიდეთ. ცხენებზე შევსხედით და სისტანის ქვეყანაში მივედით.
იქ ერთი ძალიან დიდი და უშნო კაცი შემხვდა. მან მკითხა: „ვინ ხარ და სად მიდიხარო?“
მე შიშისგან ხმა ვერ ამოვიღე. მან შემატყო, რომ მეშინოდა და მითხრა: „ნუ გეშინია, არაფერს დაგიშავებ. თუ ამ ქალს მომცემ, შვილსავით შევიყვარებ, თუ არადა, ქალსაც წაგართმევ და ბევრსაც დაგიშავებო“.
მე ჩემს თავს ვუთხარი: „თუ მშვიდობით გადავრჩები, სხვაც დავამატო-მეთქი“. მივეცი ის ქალი. მას ძალიან გაუხარდა, გამომელაპარაკა, უბეში ჩამსვა და წამიყვანა.
მისი სიდიდეზე მეტს რაღას გეტყვით?
როდესაც მთაზე ავედით, ორი დიდი კაცი ჩხუბობდა. ისინი ჩემზე დიდები იყვნენ, მაგრამ იმ კაცზე, ვინც მე წამიყვანა, პატარები. ისინი ამაზე კამათობდნენ: ერთ კაცს ზურგზე ღვინის დიდი კასრი ეკიდა და აღმართში უმძიმებდა. მეორე მივიდა და უთხრა: „თუ გიმძიმს, მე ამკიდე, მთამდე ავიტან და იქ ერთი ყლუპი დამალევინეო“.
ღვინის პატრონმა უთხრა: „თუ მთამდე ამიტან, ყლუპსაც და ბევრსაც დაგალევინებო“.
როდესაც მთის წვერზე ავიდნენ, მან კასრს პირი დაადო და ღვინო ერთ ყლუპად დალია.
ღვინის პატრონი ედავებოდა: „სულ რატომ დამალევინეო?“
ხოლო ის კაცი სხვას სთხოვდა: „დამპირდი, ერთი ყლუპი დავლიე და მეტი არ შემხვდაო“.
ამ კამათზე იმ კაცმა, ვინც მე წამიყვანა, აღარც ერთს არაფერი უთხრა. ორივე დაიჭირა. ერთი ერთ მკლავში ჩაისვა, მეორე – მეორეში.
მივიდა სახლში. ცოლი შეეგება, რომელიც დიდობისთვის ლამაზი ქალი იყო. მან უთხრა: „მკლავები გამიხსენიო!“
გაუხსნა ერთი მკლავი – კაცი იჯდა, მეორე გაუხსნა – მეორე კაცი იჯდა. მე უბიდან გამომიყვანა. თავი მოიწონა და ცოლს დაემუქრა: „ჩემნაირი კაცი გინახავსო?!“ და ის ქალი, რომელიც წამიყვანა, ისიც უბეში ეჯდა, გამოიყვანა და ცოლს მისცა. როგორც ჩანს, ცოლი მოტაცებული ჰყავდა და მისი სამშობლო არ ენახა.
იმ ქალმა უთხრა: „მამაჩემს ვერ შეედრებიო“.
იმ კაცს ეწყინა და მაშინვე უბეში ჩამსვა და წავიდა სიმამრის სანახავად.
მისი სიმამრის სიდიდეზე მეტს რაღას გეტყვით: ყანას რწყავდა და მისი სარწყავი არხი რომ მოჰქონდა, ამ მის სიძეს შიგ შესვლა მოუნდა. ცხენით კაცამდე წყალმა აიტაცა და წაგვიღო. როდესაც სიმამრმა დაინახა, რომ წყალს ცხენი და კაცი მიჰქონდა, ბარი ჩაარტყა, ცხენიანად აიღო და მშრალზე დასვა.
ჰკითხა: „ვინ ხარო?“
მან თავისი ამბავი უამბო.
იმ კაცმა უთხრა: „ვაი! ჩემი სიძე ყოფილხარ, კინაღამ მოგკალიო!“
გააშრო და დასვა.
ცოტა ხანი გავიდა. ცოლი მოუვიდა, სადილი მოუტანა. სადილი ვჭამეთ, მეც მპატივობდნენ. მათ ქვეყანაში თაგვისოდენა თუ ვიყავი!
შემდეგ სიდედრი სახლში წავიდა და სიძე დაპატიჟა. წაიყვანა. ის ქალი უცხენოდ მოდიოდა. ზურგზე მათი სამოგზაურო კალათა ეკიდა. სიძე ცხენს მიაჭენებდა და ვერ დაეწია. სიდედრმა მოიხედა, სიძე დავარდნილი ნახა, გაჩერდა, ცხენით აიყვანა, კალათაში ჩაისვა, აიკიდა და წაგვიყვანა.
მივიდა სახლში. კარგად დახვდა. როდესაც დაღამდა, ერთი ცალთვალა კაცი მოვიდა, როგორც ჩანს, ის იმ ქალის საყვარელი იყო; სახურავიდან დაიწყო სიარული, ქალი სიძის სირცხვილის გამო არ გავიდა. იმ კაცს გულმა არ მოუთმინა, ჩამოვიდა. თავისი სიძე არ მოეწონა და ქალს კოცნა დაუწყო. სიძეს ეწყინა, იმ სახლს სვეტები გამოუყარა, რომ დაენგრია და თვითონ კარიდან გავიდა. ქალმა ორივე ფეხი სვეტებად მიუშვირა ძელებს, სანამ კაცი თავის ალერსს დაასრულებდა. შემდეგ იმ კაცმა სვეტები ისევ დააყენა, სახლი აღარ დაინგრა და გამოგვყვა.
ჩვენ ვიარეთ. ვნახეთ ერთი კაცი, რომელიც ცერცვს თესავდა. ფეხზე საფარცხავი ება და თან ფარცხავდა. კალთაში ცერცვი ეყარა. თითო მუჭას პირში იყრიდა და ამბობდა: „ეს ჰოო!“ თითო მუჭას თესავდა და ამბობდა: „ან ჰო, ან არაო“. (მჭელი – მუჭა).
ის კაცი მას შეევედრა: „ერთი ცალთვალა კაცი მომდევს და მიშველეო!“
იმ კაცმა ცხენიანად აგვიყვანა და ცერცვიან კალთაში ჩაგვსვა. პირში რომ ცერცვი ჩაიბნივა, ცხენ-კაციანად თან ჩაგვატანა. ერთი ქვედა კბილი მოტეხილი ჰქონდა, იმაში ცხენი უკან დააყენა და მორჩა.
მოვიდა, იმ ცალთვალა კაცმა ჰკითხა, მან უთხრა: „აქეთ არ გამოუვლიაო“.
გაბრუნდა და წავიდა. იმ კაცმა კალთა ნახა, აღარ ვიყავით. სინანული იგრძნო, ეგონა, რომ გადაგვყლაპა. შიგნიდან გამოელაპარაკა ის კაცი: „აქა ვარ და ცოცხალი ვარო!“
გამოგვიყვანა და მიწაზე დაგვსვა.
შემდეგ იმ კაცმა შეევედრა: „ეს კბილი რამ მოგიტეხაო?“
იმ კაცმა თავისი ამბავი უამბო და უთხრა: „ჩვენ თორმეტი მეგობარი შევიკრიბეთ, ყველა ჩემზე ძლიერი იყო.
წავედით ყაჩაღობაზე. ქარი და ქარბუქი ამოვარდა. მინდორი დიდი იყო და დასამალი არსად გვქონდა. ვნახეთ, ერთი გამხმარი კაცის თავი ეგდო. ისეთი დიდი იყო, რომ ჩვენ თორმეტივე შიგ ჩავეტიეთ. ცოტა რომ დავისვენეთ, თურმე ერთ მწყემსს მგელმა თიკანი მოჰპარა და ის მისდევდა. ხან ჯოხი ესროლა, ხან ქვა. როდესაც ჩვენთან მოვიდა, ისეთი დიდი კაცი იყო, აიღო ის თავი, ჩვენ თორმეტივე შიგ ვისხედით, მგელს ესროლა და მგელი, რაღა თქმა უნდა, იქვე მოკლა. ჩემი თერთმეტი მეგობარი მოკვდა და მე ეს კბილი მაშინ მომტყდაო“.
მასაც გაუკვირდა მათი სიდიდე და ძალა, თორემ მე რომ გამკვირვებოდა, რა უცხო იქნებოდა?
წამოვიდა ცოლთან, მივიდა, უთხრა: „ყველაფერს მართალს მეუბნებოდიო“.
მე ერთი ჯორი მომცა, ტანსაცმელი ჩამაცვა, სამოგზაურო საჭმელი მომცა, ინდოეთამდე მიმიყვანა: „არავინ არაფერი დაგიშავოსო“ და დაბრუნდა.
**ინდოელი ჯამბაზები**
ჩამოვედი ინდოეთში და ბევრი უცხო რამ ვნახე: ხეები, ხილი, პირუტყვი, ფრინველები, მაგრამ მათი მოხსენიება სიტყვას გააგრძელებს და მეფეს თავი მოაბეზრებს.
ბევრი უცხო მოთამაშე მივიდა ხელმწიფესთან და სამი კაცის თამაშობა განსაკუთრებით უცხოდ მომეჩვენა და გამაკვირვა.
ერთი კაცი მოვიდა და დადგა. ორმოცი მისი შეგირდი მოიყვანა. ერთი ავიდა. იმ ოსტატს ერთი ფეხი მარჯვენა მხარზე დაადგა, მეორე – მარცხენაზე. მასზე დადგა სხვა, ასევე მასზე სხვა. ორმოცივე ერთმანეთზე დადგნენ. არცერთი არ ჩამოვარდნილა, არც გადახრილა და არც ქვედა კაცს მათი სიმძიმე შეუმჩნევია. ასევე, ხან სიარული დაიწყო იმ კაცმა, ხან დაჯდებოდა, ხან ადგებოდა. ბოლოს გაირბინა, შეხტა და კაცები გადმოყარა. არცერთი ზურგზე არ დაეცა, ყველა ფეხზე დადგა.
მოვიდა მეორე მოთამაშე. ხეები ფიცრებად გამოთალეს და მფრინველის მსგავსად მხრები და ფრთები გაუკეთეს. შეიკრა ის და დაიწყო ფრენა. ხან მთაზე გავიდოდა, ხან მინდორში ჰაერში დაფრინავდა, ისე რომ ყველა კაცს მფრინველი ეგონა. მისი ფრენა არწივს არ შეუძლია.
მოვიდა მესამე მოთამაშე და ერთი კანაფის გორგალი მოიტანა. ერთი ბოლო ხელში დაიჭირა და გორგალი ჰაერში შეაგდო. წავიდა. გორგალი გაიშალა და ჰაერში ავიდა. როდესაც სრულად გაიშალა და ჰაერში აღარ გამოჩნდა, იმ მოთამაშემ კანაფს დასწია, ვერ ჩამოიღო, კიდევ დაზივა. არ გამოვიდა. თქვა: „გავალ ამ თოკზე, ჰაერში რამ დააბაო?!“
გავიდა თოკზე, იარა, ავიდა ჰაერში. მოთამაშე დაიმალა, აღარ გამოჩნდა. ცოტა ხანი რომ გავიდა, ერთი კივილი და ყიჟინა ატყდა, თოფის სროლა და გრიალი, კაცი გაჩერდებოდა. ჰაერიდან ზოგან კაცის თავი ჩამოვარდა და ზოგან მოკვეთილი ხელი და ფეხი და ზოგან გაკვეთილი კაცი. ვნახეთ, ეს ჩვენი მოთამაშეც შუაზე გაკვეთილი ჩამოვარდა.
მეფესა და ყველას ეწყინა და დაგვამძიმა.
მოვიდა იმ მოთამაშის ცოლი და ორი შვილით ცეცხლში შევიდა და დაიწვნენ. ნაცარი გაანიავეს, როგორც ინდოელთა წესია.
ცოტა ხანი რომ გავიდა, მოთამაშე ჰაერიდან გამოჩნდა, თოკზე ჩამოეკიდა. უთხრეს ეს ამბავი: ცოლისა და შვილის დაწვა. მან თქვა:
„მე არანაირი ომი არ მინახავს, არანაირი ყიჟინა არ მომისმენია“.
მეფემ სამძიმარი უთხრა და სამეფო ტანსაცმელი ჩააცვა, სიასამურის ტყავი მოასხა. მივიდა, ხელმწიფეს თაყვანი სცა. ერთი კალთა გაიბერტყა, ცოლი ცოცხალი დააგდო; მეორე გაიბერტყა, შვილები დაყარა. ყველას გაუკვირდა: „ასეთი მოთამაშე არავის უნახავსო“.
ბევრი უბოძა და გაისტუმრა.
**თურიჯანელი მეტილისმენი**
წამოვედი იქიდან და ერთ ქვეყანაში ჩამოვედი. იქ ბევრი თილისმა და გრძნეულება იციან. ასეთი ჭკვიანი კაციც კი ვერ მივა, რომ მათი რამე გაიგოს.
ძველთაგან ვიღაცას ერთი კლდე გამოუხვრეტია დიდ მთაში და შიგნით თაღებით ერთი დღის სავალი გზა გაუკეთებია. და ერთი დიდი რკინის კარი დაუყენებია და ასეთი თილისმა დაუცავს: წელიწადში ერთხელ გაიღება, ექვსი საათი ღიაა და ისევ დაიხურება. შიგნით ტყავის ქაღალდების წიგნები შეუკრავს და ზედ არაბულად თილისმანები და გრძნეულებები დაუწერია.
შიგნით ვისაც მისი სწავლა უნდა, ერთი წლის სამყოფი საჭმელი და სანთელი უნდა მოამზადოს და იმ კართან დადგეს. როდესაც გაიღება, შევა. ერთი წელი შიგნით უნდა იყოს, მოძებნოს, რაც რთული თილისმა უნდა, იპოვის და გადაწერს. რაც გრძნეულება უნდა, იქ ისწავლის და როდესაც ერთ წელიწადში კარი გაიღება, გამოვა და, რაც უნდა, გააკეთებს.
ახლა მე იქ ვიყავი და ამბავი მოვიდა, მაგრამ მე კი თვალით არ მინახავს.
**გრძნეული მკურნალი**
ერთ მკურნალს ერთი შეგირდი გაუწვრთნია. როგორც ჩანს, ის მკურნალიც იმ გრძნეულების ადგილას ყოფილა და შემდეგ ის შეგირდიც შესულა და მას უფრო უცხო რამეები უსწავლია. ორივე ინდოელი იყო.
შეგირდი მეფის ქალაქში მივიდა. ერთი ჭაბუკი ნახა, ძალიან მოეწონა, კარგი და ძლიერი კაცი იყო, მაგრამ ძალიან გაყვითლებულიყო, დასუსტებულიყო, წყალმანკი დასწყებოდა და ვარდი ზაფრანად ქცეულიყო.
ჰკითხა მკურნალის შეგირდმა: „რა გჭირს, ძმაო, რა სენის მსხვერპლი ხარო? მე მოგარჩენო“.
იმ კაცმა უთხრა: „შენ არა და, ქვეყნის მკურნალები შეიკრიბნენ, მე ვერაფერს მარგებენ; დამანებე თავი, წადიო!“
იმ მკურნალის შეგირდმა ფიცი უთხრა: „ასეთი არაფერი არ გჭირს, რომ მე არ გიმკურნალოო“. უთხრა იმ კაცმა: „შენ ამას რით მიმკურნალებო? ერთ დღეს მეფის ასული აბანოში მიდიოდა და სარკმლიდან დავინახე და მას შევუყვარდი. მას ჩემი გული გაჰყვა და მან დამღალა. შენ რით მიშველი? მისი მოპოვება არ შეგიძლია, და თხოვნა და ქორწილი, და მე უმისოდ არ მოვრჩებიო“.
მკურნალმა უთხრა: „შენ მეფიცე, ჩახუტება-კოცნის გარდა არაფერი დააკლო-რა, და მე მალე გიმკურნალებო“.
ეფიცა ის კაცი და მკურნალმა რაღაც ულოცა. ერთი ასეთი გრძნეულება გააკეთა, რომ დაღამდა, ქალი ზეწარში გახვეული შემოვიდა, იმ კაცმა გვერდით დაისვა, ჩაეხუტა, მოეფერა და, როდესაც განთიადი დაიწყო, ქალი ისევ წავიდა. როდესაც ქალი სახლში მივიდა, გონს მოვიდა, ტირილი, კივილი დაიწყო, მეფე-დედოფალი შემოვიდნენ, კითხვა დაუწყეს: „რა დაგემართაო?“ მან ყველაფერი უამბო. ძალიან მოიწყინეს.
ჰკითხა მეფემ ვაზირებს და მათ მოახსენეს: „არა, მეფეო, ეგ კაცი ამ მხარიდან არ არის, სხვაგან მოვიდოდა. ახლა ამ ღამესაც წაიყვანენ თქვენს ასულს, და უთხარით, რომ ხელი მელნით გაისვაროს და, როდესაც მივა, კარს ხელი დაარტყას, ზედ ხელი გამოისახება. ხვალ მოვძებნოთ. სადაც მელნიანი ხელი იქნება კარზე, ის იქნება და დავიჭიროთ, და რაც გენებოს, გააკეთეო“.
ასე მოიქცნენ და იმ ღამეს ქალი წავიდა და კარი მელნით შეუსვარა. დილა გათენდა. იმ მკურნალმა უთხრა იმ ჭაბუკს: „შვილო, თუმცა ჩვენი ეს საქმე გაიგეს, ცუდია, და გარეთ გადი და ჩვენს მიდამოში ნიშანი არ იყოს რაო!“
გამოვიდა ის კაცი, კარზე ხელი ნახა. შევიდა და მკურნალს უთხრა. მკურნალმა ერთი რაღაც შეულოცა. იმ ქალაქის სახლის კარზე ხელი ყველგან გამოისახა.
ვაზირმა ბევრი ხელოსანი კაცი შეკრიბა ხელის საძებნელად. წამოვიდა, ნახა თავისსავე კარზე ხელი გამოსახული. გაუკვირდა და შეეშინდა. მივიდა მეფის კარზე, ნახა ხელი ასევე და, რაც კარი გაიარა, ყველგან ხელი გამოსახული იყო. მივიდა მეფესთან და მოახსენა: „თქვენს ასულს ამაღამ ქალაქი სულ შემოუვლიაო“.
რჩევა გამართეს და თქვეს: „ამ ღამეს ხელსახოცში ფეტვი ჩაიყაროს, ძირი გაუხვრიტოს და იქამდე დაფანტვით წაიღოს და ხვალ მივყვეთ და ვიპოვითო“.
ასე მოიქცნენ.
მეორე დღეს გამოვიდა ის კაცი, ნახა და მკურნალს უთხრა:
„ფეტვი მოუფანტავთ ჩვენს კარზე“.
გრძნეულება გააკეთა. მოვიდა ბევრი ჭივჭავი და სრულად აკენკეს.
როდესაც ვაზირებმა ვეღარაფერი გაიგეს, ქალი ვაჟად გამოაწყვეს. ოცი კაცი თან გაატანეს და ქალაქში სიარული დააწყებინეს და უთხრეს: „სადაც ის კაცი ნახო, ხომ იცნობ და უთხარი ამ კაცებს და დაიჭირონო“.
დაიწყეს სიარული და ნახეს ის ჭაბუკი ბაზარში იჯდა.
მკურნალი იქ არ იყო. დაიჭირეს და მეფეს მიჰგვარეს.
მეფემ ბრძანა:
„ეგ ძელზე ჩამოკიდეთ და ყველა კაცი გამოვიდეს, ვინც ჩემს ხმას ემორჩილება. თოფი და ისარი დაუშინონ და ზედ ძელზე დახოცონ!“
გამოვიდა ყველა კაცი და მკურნალიც მათთან ერთად. როდესაც მკურნალმა თავისი შვილი ძელზე დაკიდებული ნახა, გრძნეულება გააკეთა და ვინც თოფი ესროლა ან ისარი, უკან ბრუნდებოდა და მსროლელსვე ეცემოდა და კვდებოდა. ბევრი ჯარი განადგურდა.
მოახსენა ვაზირმა მეფეს:
„ამ კაცს ჩვენ ვერაფერს დავაკლებთ, სხვაგვარად ვიფიქროთ, ცოტა ხნით საპყრობილეში დავაბათ და მერე, რომელიც უკეთესი იქნება, ის გავაკეთოთ“.
მეფემ ბრძანა იმ კაცის ჩამოშვება და პატიმრად შენახვა. მივიდა მკურნალი. მესაპყრობილეს ერთი ფლური მისცა და უთხრა: „ეგ კაცი ჩემი მოვალეა და კარი გამიღე, შევიდე, ვნახო, ვალი არ დამეკარგოს, და მერე გამოვალო“.
შეუშვა მკურნალი და გარედან კარი დაკეტა და თავის საქმეზე წავიდა.
როდესაც მოვიდა და კარი გააღო, ნახა, რომ საპატიმრო სახლი ულამაზეს ბაღად ქცეულიყო. როგორც ჩანს, მკურნალს გრძნეულება გაუკეთებია. ბევრი კარგი ხილი დგას, უცხო ყვავილები ყვავიან, სურნელება ტრიალებს, აუზები წყლით სავსეა და ორი კაცი მაღლა ოქროს ტახტზე ზის. მაშინვე კარი დახურა. მივიდა, ვაზირს უთხრა.
ვაზირმა მეფეს მოახსენა: „მათგან დასაჯერებელიაო, წავიდეთ, ვნახოთო!“
მივიდნენ მეფე და ვაზირი, შევიდნენ, ნახეს. ქებაზე მეტი იყო. ყველაფერი ნახეს.
აუზის პირას ერთი ატამი იდგა. მეფემ მოკრიფა და დაჯდა, ჭამა უნდოდა. სანამ მეფე ერთ ატამს გაფცქვნიდა, ვაზირმა პირზე წყალი შეისხა, ქალად შეიცვალა, ვითომ ვიღაც კაცის ცოლი იყო და მოვიდა მისი ქმარი, აგინა და წაიყვანა.
ქალი დაორსულდა, ვაჟი ეყოლა, იმ ყრმამ ფეხი აიდგა. ქალს ისევ ვაზირის ბუნება ჰქონდა. წამოვიდა საპატიმროში, ვაჟი თან მოჰყვა, მაშინვე კაცად შეიცვალა. მეფეს ჯერ ატამი არ გაეფცქვნა.
ჰკითხა ვაზირმა: „ეგ ატამი წლეულია თუ შარშანდელიო?“
მეფემ უთხრა: „რას ამბობო? ახლა არ შემოვედითო?“
ვაზირი სიტყვას შეეკამათა, თავისი ქალობა და ყრმის შობა უამბო. გაუკვირდათ და თქვეს: „რადგან ვერაფერს ვუძლებთ, ეს გავაკეთოთო. მეფის ასული იმ კაცს მივათხოვოთ და ვაზირის ქალი მკურნალსო!“
ქორწილი გადაუხადეს და ლხინობდნენ.
გავიდა ხანი. ვაზირს თავისი შეურაცხყოფა არ დავიწყებოდა. თავისი ქალი ცოლად მისცა და უთხრა; „როდესაც მკურნალი შენთან დაწვება და წყალს გაათბობს საბანებლად, სანამ იბანავებს, მაცნობეო!“
როდესაც მკურნალმა წყალი გაათბო, ცოლმა დაუღვარა და მამას აცნობა. მოვიდნენ. მკურნალმა გრძნეულება ვეღარ გააკეთა და დაიჭირეს. მივიდა მეფესთან ვაზირი და ორივეს მოკვლა არჩიეს.
მეფემ ქალს ჰკითხა, მან არ გააკეთა: „რადგან ერთ ცუდ კაცს მიმიცი, მე აღარ ვიკადრებ ამის გამოცვლასო“.
ქალმა ის არ მოაკვლევინა, და მკურნალის ზოგმა თქვა: „მოკლესო“ და ზოგმა თქვა: „არ მოუკლავთო“. უდიდეს გრძნეულებას ამბობდნენ. და მე ამათ სიკვდილი უფრო მეჯერება. ის გრძნეულებები კაცისგან არ კეთდება, და, როდესაც კაცის სახელი გაითქმის, ბევრს მოუმატებენ, თორემ მოკლეს. მაგრამ ვინც მოუკვლელობას ამბობს, ამას იტყვის: „აღარ მოკლეს, გააძევესო“. და მოკვლა ტყუილი იყო და გაძევება მართალი.
როდესაც ეს გრძნეულებები შეიტყო ამ მკურნალის ოსტატმა, გაბრაზდა იმ შეგირდზე და მოსაკლავად წავიდა, რომ უარეს საქმეს აკეთებსო.
როდესაც მივიდა, უამბეს: „შენი ოსტატი მოვიდა და სიკვდილს გიპირებსო“.