ღმერთმა მას თავისი ანგელოზობა მიანიჭა.
გავიდა დრო. ღმერთმა თავის ანგელოზს უბრძანა: „მოდი, ერთი სასწაული შევქმნათ!“
მისმა ანგელოზმა მიუგო: „თუ მომისმენ, უცნაურ და კარგ სასწაულს გაგაკეთებინებ.“
ღმერთმა დაუჯერა და მეფის სახლები დააცლევინა. სრულად აავსებინა ნაკელითა და ცხვრებისა და ძროხების ნარჩენებით, ფალანგით (მწერებით). კარი ჩაკეტეს.
ზაფხულის დრო იყო. ათი დღე გაჩერდნენ. მეთერთმეტე დღეს მივიდნენ: „ჩვენი გაკეთებული სასწაული ვნახოთო!“
კარები გააღეს და ნახეს: ყველაფერი ჭიებით, მატლებითა და ფუნდურებით (მწერებით) იყო სავსე და ძალიან აყროლებულიყო.
მეფემ ვაზირს უთხრა: „ეს რა სასწაულიაო?“
ვაზირმა მიუგო: „შენ რომ ღმერთი ხარ და მე – შენი ანგელოზი, ჩვენგან ესეც დიდი სასწაულის შექმნაა და მეტს ვერც გავაკეთებთ!“
„ჯუმბერი რომ უფლისწულია და ლეონი – ოსტატი, ესეც დიდია. თხა-თიკნების საქმე უსწავლებია და ყველას მოწონებაც გვმართებს, თორემ თუ დავუწუნებთ, შერცხვება და მერე ძროხა-კამეჩის საქმეს ვეღარ ასწავლის.“
მეფემ არაკი უთხრა:
კუ და მორიელი
ერთი კუ და ერთი მორიელი დაძმობილდნენ. გზაზე წავიდნენ. გასავლელი წყალი დახვდათ.
მორიელი დაღონდა, გასვლა არ შეეძლო. კუმ უთხრა: „ზურგზე შემაჯექი, მე გაგიყვან!“
მორიელი ზურგზე შეაჯდა. კუ როგორც კი წყალში შეცურდა, მორიელმა ზურგზე კბენა დაუწყო. კუმ ჰკითხა: „ძმაო, რას აკეთებ?“
მორიელმა უთხრა: „რა ვქნა, არც მე მინდა, მაგრამ ასეთი გვარისანი ვართ, მტერსა და მოყვარეს ყველას უნდა ვუკბინოთო.“
კუმ დაიყურყუმალა (წყალში ჩაყვინთა) და მორიელი წყალს მისცა (ჩააგდო) და უთხრა: „ძმაო, არც მე მინდა, მაგრამ ჩემი გვარი, თუ გესლიან ხორცს არ გაიბანს, გაუსივდება და მოკვდებაო.“
„რუქავ, შენნაირები ყოველთვის მტერსა და მოყვარეს კბენენ; მაგრამ შენ ეს მაინც დამიჯერე. ისეთს უკბინე, რომ ან კბილი მოგტყდეს, ან წყალში არ დაიხრჩო.“
„მელა ცხოველია და ამდენი ჭკუა აქვს: როცა ბევრი რწყილი დაესევა, იცის, რომ შეაწუხებენ, პირში ბალახის კონას დაიჭერს და კუდს წყალში ჩაყოფს. როცა კუდის რწყილები ტანში შემოვა, მერე ტანს ჩაყოფს, როცა ტანიდანაც თავში ამოვა და ბალახის კონაზე გამოვა, თავსაც წყალში ჩაყოფს და რწყილებიან ბალახის კონას წყალს მისცემს (წყალში გადააგდებს).“
„თუ ბევრი რწყილი ცოცხალ არსებას შეაწუხებს, ნახე, ბევრი კაცის მტრობა კაცს რას უზამს? თუ ამდენ სულში კაცს ერთი მოყვარე არ ჰყავს, ეს დიდი უბედურებაა.“
რუქამ მიუგო:
„შენს კარზე ცუდ კაცს ნუ დააყენებ და მე არ გავუმტერდები.“
მეფემ უბრძანა:
„თუ ცუდ კაცს არ დავაყენებ, პირველ რიგში შენ უნდა გაგაძევო. ეს იცოდე, მეფეები საჭურისებისა და სხვების საქმეებსაც იგებენ, მაგრამ მეფეების საქმეებს ვერავინ იგებს, თუ ის კაცი არ გამეფდა, რადგან მათი საჯდომი მაღალია და დაბლიდან არ ჩანს.“
შვილს მეფემ არაკი უთხრა:
ბრძენი და მდიდარი
იყო ერთი ბრძენი კაცი, რომელიც ვაჭრობის სიმდიდრისგან დაცემულიყო (გაჭირვებულიყო).
წავიდა და მოიარა მთელი ქვეყანა და მივიდა ინდოეთში. იქ გამოიკითხა ერთი ძალიან მდიდარი კაცი, რომელიც სიმდიდრეზე მეტად ღვთისმოშიში იყო. როცა აცნობეს, მისი სახლი დაიმახსოვრა, მივიდა და იმ კაცს უთხრა:
„ძმაო, ცოტა ხნის წინ ორმოცი ლიტრა ვერცხლი ვისესხე, ახლა ძალიან მიჭირს და მომეცი, ღვთის გულისათვის გევედრები!“
იმ მდიდარმა უარყო. ის, რაც არ ევალებოდა, რას მისცემდა? უთხრა:
„როდის ისესხე, მოწმე ვინ გყავს ან ხელწერილი სად არის?“
იმ კაცმა ასე უთხრა:
„მაშინ საქმეში იყავი და ასე მითხარი: „არ მცალია და ხვალ მოდი, ხელწერილს მოგცემო.“ მე შენი მორწმუნე ვიყავი, დაგიჯერე, მე სხვა საქმე დამეცა (გამომიჩნდა), ის დამავიწყდა, წავედი და ახლა გთხოვ, თუნდაც მატყუარა ვარ, შენ ღვთის სახელი დაიფიცე, რომ ჩემი ვერცხლი არ გევალოს, და უკან გავბრუნდები!“
იმ ღვთისმოშიშმა მდიდარმა ასე თქვა: „რატომ დავიფიცო ღვთის სახელი ამ მცირეზე? ღმერთმა ჩემთვის იმდენი მომცა, ბევრ კაცს ეყოფა. ორმოცი ლიტრა ვერცხლი მას მივცე, სხვა მე გამოვიყენო და ღმერთი არ გავაბრაზო.“ არ დაიფიცა და იმ კაცს თხოვნილი მისცა.
იმ კაცმა, რომელმაც ვერცხლი წაიღო, ასე თქვა: „ღმერთო, მართალო და ჭეშმარიტო! შენ იცი, ჩემი სიღარიბის გამო გავაკეთე ეს. ახლა თუ გამიმართლებს ამ ვაჭრობაში, მთელ მონაგებს ამავე კაცს მოვუძღვნი და ყველაფერს ვეტყვი.“
წავიდა ის კაცი ჩინ-მაჩინში. ისე ივაჭრა და გამდიდრდა, რომ უდიდესი ვაჭარი აღარ ეთქმოდა.
რამდენიმე წლის შემდეგ, იმავე ქალაქში მოვიდა, მოძებნა ის მდიდარი, იპოვა და დაპატიჟა. ამან იცნო და იმ მდიდარმა ვერ შეიყვანა თავის საგანძურში და, რაც ჰქონდა, აჩვენა. და უკვირდა იმ მდიდარს მისი დიდება და საგანძურის სიმრავლე. მოუწონა და შეაქო ყველაფერი. მერე იმ კაცმა ამოიღო თავისი საგანძურის გასაღები, მიართვა, ხელზე აკოცა და მიუგო: „ეს ყველაფერი შენია და ღმერთმა გაგამრავლოსო!“
იმ მდიდარს წინა საქმე დავიწყებოდა და ჰკითხა ვინაობა და ვითარება, და მან ყველაფერი მომხდარი მოახსენა: „ჩემმა სიღარიბემ მომაგონა, თორემ შენ ჩემი არაფერი გევალებოდა. მე რა მქონდა, რომ მესესხა. ეს ყველაფერი შენია, დაეპატრონეო!“
გაუკვირდა იმ მდიდარს იმ კაცის სიმართლე და გულკეთილობა. ერთი სარტყელი აიღო და ერთი პერანგის ქსოვილი. ასე უთხრა: „ესეც იმიტომ ავიღე, რომ გულის კლება (გულგატეხილობა) არ შეგექმნას, ღმერთმა შენ მოგახმაროს, რადგან შენი ასეთი სიკეთე ვიხილე, რაც მე მაქვს, ისიც შენი იყოსო.“
„შვილო ჩემო, შენთვის ღმერთსაც მოუნდომებია და მეც მოგიცია ადგილი და ჩემი სამეფო და დღეიდან იუფლებ ყველაფერზე და ნურავინ იქნება შენი ურჩი.“
რუქამ არაკი მოახსენა:
მეპატრონე და მემარნე
ერთი მეპატრონე შევიდა თავის მარანში ღვინის სანახავად. ნახა, ქვევრის პირთან ერთი ჯამი იდგა. მემარნეს ჰკითხა:
„რატომ დგას ეს ჯამი აქა?“
მან მიუგო: „რამდენჯერაც შემოვალ, თითო ამით ღვინოს დავლევო.“
ეწყინა მეპატრონეს და ასე თქვა: „ჩემი ღვინო ამ კაცს გაუოხრებიაო.“
და ერთი სხვა კაცი დაუყენა თავზე, რომ ამდენ ღვინოს ნუ ასმევო.
მეორედ რომ შევიდა მარანში, ნახა, ორი ჯამი იდგა ქვევრთან. მემარნეს ჰკითხა: „ეს რა უნდა იყოსო?“
მან მიუგო: „ერთი ჩემია, რომლითაც ვსვამდი და მეორე იმ ჩემს ამხანაგს მოუნდება, ახლა რომ დამიყენეო.“
„აჰა, მეფეო! შენს შვილს კარგი სამეფო მიეცი და ერთი მაგდენი სამეფო ლეონსაც უშოვე, თორემ ორთავეს ერთი კი არ ეყოფათ.“
ძალიან ეწყინა ჯუმბერს და თქვა არაკი:
მკალავი და ვირი
ერთი მკალავი იყო. ვირს საფქვავი აჰკიდა, წისქვილში წავიდა, დაფქვა, გამობრუნდა. გზაზე ვირი გაჩერდა. ვეღარ დაძრა, დაღონდა. ჯიბეში ნიშადური ედო, ქვაზე დანაყა და ვირს კუდის ქვეშ მოსცხო, იქნებ დასწვას და ააჩქაროსო. როგორც კი ნიშადური მოსცხო, ვირი ისე გაიქცა, მკალავი ვეღარ დაეწია. დაღონდა: „ვირი არსად არ გადამეჭრას და არ დავკარგოო.“ ცოტა ნიშადური თვითონაც ამოისვა: „იქნებ ვირს მივეწიოო.“
ასე გაშმაგდა მკალავი, ვირსაც გაუსწრო, სოფელი და თავისი სახლიც გაირბინა. ცოლს მისძახა: „ჩემი ნიშადური ცხარე იყო, მე ვეღარ ვჩერდები და ვირს ეპატრონეო!“
„რუქავ, შენც ნიშადური ამოგისვამს, ის გაჩქარებს, თორემ მეფის წინაშე შენგან ან სხვებისგან ასეთი რამ როგორ იკადრება?“
მერე ჯუმბერი დაიხარა, მამას თაყვანი სცა, მიწას აკოცა და ასე მიუგო:
„შემოქმედი შენი დიდებული იყოს, ბედი შენი ამაღლებული იყოს, სახელი შენი არასოდეს გაქრეს! შენი სიმაღლიდან თავმდაბალი გულით ბრძანებ, თორემ მე შენს პირისპირ ყურებასაც არ ვარ ღირსი, მით უმეტეს ასეთ წყალობას. მე თუ შენი მოწყალე ბრძანება მესმის, ყველა დიდებაზე უდიდესად მიმაჩნია.
მე თუ რამე სიკეთე მაქვს – შენგან, თორემ ვინ ნახა ქვრიმა დათესოს და ებრენიკი (ძვირფასი მცენარე) მოიმკოს, ან ეკალი დარგოს და ხურმა მოკრიფოს. კარგი ხე კარგ ნაყოფს ისხამს, თორემ თავისით, უნერგოდ, კარგი ხილი არ იქმნება, და არც ალქატი (უვარგისი) ხე მორწყვითა და მოვლით გაკეთდება.
არაკად თქმულა: ქორი ქორს სჩეკს და ძერა ძერუკასო. ჩემს სიკეთეს მე ნუ მაკვეხებ (ნუ მაწერ) და ნურც მე მადებ (ნუ მაბრალებ).“
„გალატოზმა (მშენებელმა), რომელმაც ლამაზად სახლი ააშენა, სახლის სიკეთეა, თუ მშენებლისა?“
„მხედარმა, რომელმაც კვიცი კარგად გაწვრთნა, კვიცის საქებელია, თუ მხედრისა?“
„შენი ხორცი ვარ და ლეონის გაზრდილი. ჩემი სიკეთე ჩემგან არ არის: აგებულების საქმე – შენგან, და წვრთნა – ლეონისგან. არა ამისთვის მოგახსენებ, რომ ლეონს შენგან ჯილდო აკლდეს და დიდი წყალობა არ სჭირდებოდეს, არც ნაათალს (უღირსს) ღირსია იგი; მაგრამ მტერი ბევრი ჰყავს და არ შეასმინონ (არ დააბეზღონ) თქვენი მეფობის კარზე.“
მამას არაკი მოახსენა:
ქრისტიანი და ურია
სტამბოლში ერთი ქრისტიანი და ერთი მდიდარი ურია მტრები იყვნენ. ურია ხშირ-ხშირად ქრთამს იღებდა და ამ საწყალ ქრისტიანს აჭერინებდა თათრებს. ხან სცემდნენ, ხან აბამდნენ. იყო დიდ სატანჯველში.
ერთ დღეს იმ ქრისტიანმა ჰკითხა იმ ურიას: „წინასწარმეტყველები რამდენნი იყვნენო?“
ურიამ თქვა: „ოცდაოთხნიო.“
ქრისტიანმა უთხრა: „სახელები დაწერეო!“
ურიამ ყველა დაწერა.
ქრისტიანმა უთხრა: „მაჰმადი რატომ დააკელიო?“
ურიამ თქვა: „როდის იყო წინასწარმეტყველიო?“
ქრისტიანმა თავისი მტრობის გამო ამ კითხვაში თათარი დაიჭირა მოწმედ. მივიდა. ყადს უთხრა. დაიჭირეს ურია და დაახრჩვეს.
„ახლა, ყველა მტერი ამას ცდილობს, რომ დრო იპოვოს და წაგახდინოს.“
„დიდ მტერს კაცი ან შეეხვეწება, ან გაექცევა.“
„სწორ (თანაბარ) მტერს ან პასუხს გასცემს, ან მოუფრთხილდება.“
„პატარა და უმნიშვნელო მტერს უნდა უფრო უფრთხილდებოდეს კაცი:
პატარა მტერი ცეცხლს ჰგავს, ნაცარში დამალულს, არ ჩანს და როცა გაჰქექავ, ხელს დაგწვავს.
პატარა მტერი სიკვდილს ჰგავს, უჩინარს, მოვა, ვერც ქრთამით, ვერც ძალით, ვერც ხვეწნით ვერ გადაურჩები.
პატარა მტერი როცა კაცზე დროს იპოვის, აღარანაირი ხერხით არ გაუშვებს, არ გადარჩესო.
პატარა მტერი ორმოს ჰგავს, თივის ქვეშ დაფარულს, როცა დაადგები, ჩაიჭრები. ამიტომ უნდა ყველა კაცი პატარა მტერს უფრთხოდეს, საშიში ის არის.“
„ცუდი კაცისგან წახდენაც სირცხვილია კაცისთვის და გამარჯვებაც, თორემ კარგი კაცისგან კარგი შეგემთხვევა თუ ცუდი, ორივე სახელია, იმიტომ რომ, თუ ცუდი არა ხარ, ცუდ კაცს რატომ მოერევი და თუ უარესი არა ხარ, რატომ შეეხვეწები. ასევე, თუ კარგი ხარ, კარგს გაგიკეთებს; კარგისგან კარგი გამოვა და ისე მოიქცევა, და თუ ცუდს გაგიკეთებს – სიკეთე, ჭკუა და ძალა სამივე შენზე მეტი ექნება და მოგერევა.“
„მაგრამ კაცის დიდი სიკეთე ის არის, რომ სიავე არ დაიმახსოვროს და სიკეთით დაფაროს.“
რუქამ უთხრა:
„მეფის ძეო, ამას ცდილობ და ამიტომ არაკობ, მე წამახდინო და ლეონი გააკეთო, მაგრამ ჩემი წინააღმდეგობით ლეონს ისე დაემართება, როგორც იმ კაცს დაემართა.“
თქვა რუქამ არაკი:
დარბანდელი მთიბავები
სოფელ დარბანდში გამოვიდნენ თივის მთიბავები, ცხენებზე ისხდნენ და ცელები ხელში ჰქონდათ. თივაზე დავა შეექმნათ. ცელის ტარს ჩააბჯენდნენ:
„აქამდე ჩემიაო!“
„არა, ჩემია, საზღვარი ეს არისო!“
ერთი მეტად გაბრაზდა. ცელის ტარი თურმე მოკლე იყო. ცხენით რომ ჩააბჯინა: „აქამდე ჩემიაო!“ – ცელის პირი კისერს მოხვდა და თავი მოჰკვეთა. მისი თივაც მეორეს დარჩა.
„შენი ლეონის დიდებაც მე არ დამრჩეს და ეგ ბოროტად არ შემოგეყაროს (არ დაგიბრუნდეს), ნახავ!“
უთხრა ჯუმბერმა არაკი:
გილანელი მოლა
გილანში ერთი მოლა იყო. ბრინჯი დაეთესა და ველურმა ღორებმა ძალიან წაუხდინეს (გაუნადგურეს). მოლამ ღორის ბილიკზე დიდი ორმო ჩათხარა და ლელი (ლერწამი) წაჰბურა (დააფარა) და წამოვიდა. როგორც კი ნაჩვევნი ღორები მოვიდნენ, ორმოზე გამოიარეს, ლელმა მოატყუა და ერთი დიდი ტახი ორმოში ჩავარდა.
მივიდა მოლა, ნახა, ღორი შიგნით ეგდო. აიღო უღელი და ზემოდან შიგნით ჯგვლემა (ცემა) დაუწყო და გინება. უღლის ტაბიკი (სახელური) მოლას კისერზე მოედო და მოლაც ღორთან ჩავარდა. ღორმა მოლას ღოჯით (ეშვით) ცემა და კბენა დაუწყო, ისე გაუხადა, მთელი სხეული აღარ შეარჩინა. რამდენსაც მოლა ეხვეწებოდა, ღორი უარესს უზამდა.
„მსგავსად ამისა, შენ შენგან გათხრილ ორმოში ჩავარდები და ვედრება აღარაფერს გაგივა.“
უთხრა რუქამ ჯუმბერს:
„რადგან შენი ლეონი ღორს შეადარე, ისე გავიხარე, თითქოს ჩემი გულის ყველა სურვილი ამისრულდა-მეთქი.“
თქვა რუქამ არაკი:
ორი მდიდარი
ერთი ძალიან მდიდარი კაცი იყო და ერთი სხვა კაცი იყო. მისი უცნაური სიმდიდრის ხმა გავრცელებულიყო.
თქვა იმან, ბევრის მქონე მდიდარმა: „ჩემი საგანძურის რიცხვი არ ვიცი, მეფეებსაც არ აქვთ ჩემოდენა და იმ კაცის სიმდიდრე უფრო იქება ჩემზე. წავიდე და ვნახო მისი საგანძური, რის უფალია?“ მივიდა, იმ კაცს ევედრა თავისი საგანძურის ჩვენებისთვის.
წაიყვანა იმ კაცმა ის მდიდარი, ურიცხვი ბეღლები აჩვენა ხორბლითა და ქერით სავსე და მხიარულად უთხრა: „ღმერთს ჩემთვის იმდენი წყალობა მოუნიჭებიაო!“
მდიდარმა მასაც აგინა და იმასაც, ვინც მის დიდებას აქებდა, და ასე უთხრა: „რაც შენ პური გაქვს, იმდენი მარგალიტი მაქვს და სიმდიდრედ არ მიმაჩნიაო“, და წავიდა.
მომავალ წელს ისეთი შიმშილი მოვიდა, რომ პურის ხსენება არსად იყო, ყველა კაცი დაიმშა (მოშივდა).
იმ მდიდარმა კაცი მოუგზავნა პურით მდიდარს და თვალ-მარგალიტი მოუძღვნა და პურს ევაჭრა. მან პასუხი არ გასცა. მერე აქლემებზე აჰკიდა მრავალი თვალ-მარგალიტი და მოუძღვნა, რომ სხვაგან არ დაიდებოდა.
მან ფასი ისევე უკან დაუბრუნა და ასე შეუთვალა:
„ნუ გგონია, რა ფასადაც მე შენ პურს მოგყიდი, და თუ ცოლს გამომიგზავნი, რამდენიც გინდა, წაიღე!“
როცა ეს ესმა, ის კაცი ძალიან დაჭმუნდა (დაღონდა) და თქვა: „თუ მივცემ ცოლს, ამხანაგებს რა ვუთხრა, ან ვისთვისღა ვიყიდო პური; თუ არა და, პურს არ მომცემს და შვილები დამეხოცებიანო.“
ღონე გაუწყდა (გამოუვალი მდგომარეობა დაუდგა). ცოლი ცხენზე შესვა და გამოუგზავნა.
როცა იმ კაცმა მისი ცოლის მოსვლა გაიგო, ასე უთხრა: „შენ ჩემი დედა ხარ, რადგან შენი ქმარი ისე ვნახე, ამპარტავნად მაგინებელი ძალიან დაიმალა, ახლა რამდენიც გენებოს, წაიღე და წადიო!“
მრავალი მისცა და გაუშვა.
„ჯუმბერ! რადგან შენ ლეონი ისე მოიძულე, ძაღლებსა და ღორებს ადარებ, ახლა რაღა მომკლავს?“
გაეცინა ჯუმბერს და ასე უთხრა:
„ვაი შენს სიხარულებს! ღორს ცუდი მოლა რითი სჯობს? და რადგან ასე გიამება, თუ გინდა, კიდევ ღორობით ვახსენებ.“
„მაგრამ რა სარგებელი გერგო?“
რუქამ უთხრა:
„ოღონდ შენ ლეონს ღორი უწოდე, და მე მეგობრად შევექმნები!“
ჯუმბერმა უთხრა:
„ნახევარ კაცს რატომ ოცი კაცის გული გაქვს? ჭინჭრაქა (პატარა ფრინველი) ისე უგუნურია: როცა იქუხებს, ზურგზე გადაბრუნდება, თითქოს ცა არ დაიქცეს, ფეხი მივაშველო, რომ ქვეყანა არ წახდესო; და წერო ამპარტავნობით, თუ არ სიარულისას, ორ ფეხს არ დადგამს, ჩემი სიმძიმით ქვეყანა არ ჩატყდესო. რა გგონია ეგ შენი ბილწი (ბინძური) თავი, ანუ რა ხარ?“
თქვა ჯუმბერმა არაკი:
მელა და წერო
მელამ წერო დაპატიჟა. ოსპი მოუხარშა და სპილენძის თეფშზე დაუსხა. ორივემ ჭამა დაიწყეს. მელა ენით სთქლაფავდა (სწრაფად ჭამდა) და წერო რას შეჭამდა თეფშზე? თითო-თითოს თუ აიღებდა.
მეორე დღეს წერომ დაპატიჟა მელა და მუხუდო მოუხარშა და ვიწროყელიან ქოთანში ჩაუსხა. ორივემ ჭამა დაიწყეს. წერომ ნისკარტი ჩაყო და ჭამა დაიწყო და მელამ ტუჩი ვერ ჩაატია.
რას ჭამდა? ეწყინა მელას, გაუმტერდა და შეამყრალა (შეურაცხყოფა მიაყენა). წეროს ეწყინა და თვალებში შეასკინტლა (დაუცაცხანა).
„ანუ მათი სიტკბო და წვეულება რა იყო, ანუ რისხვა და მტრობა?“
„ასევე თქვენი მეგობრობა და სიყვარული რა იქნება, ანუ მტრობა? ზოგიერთ კაცს, როცა პატრონი სიკეთეს მიანიჭებს, თავისი თავის ეგონება და არა პატრონისგან. შენ საჭურისი ხარ, მეფის ერთგულობა და დღე და ღამის სამსახურის მცდელობა გმართებს. ის ჭაბუკია, მე მახლავს; მეფის მონობა და ჩემი წვრთნა მართებს. ან შენ მასთან რა საომარი გაქვს და ან მას შენთან რა საშუღლარი (სამტრობო)?“
თქვა რუქამ არაკი:
ყადი და ეშმაკი
ორი კაცი გზაზე მიდიოდა. ერთმა ქვას ფეხი წამოჰკრა და ეშმაკს აგინა. მეორემ უთხრა: „რა გაწყინა, მან ხომ არ გირჩია, ყველა ასე უბრალოდ აგინებთო?“
როცა ის ამხანაგი გაეყარა, მივიდა ეშმაკი და მოსარჩლე კაცს უთხრა: „რადგან შენ მე მომეხმარე, მეც შემოგზღავ (გადაგიხდი). ერთ კარგ ჯორად ვიქცევი, შემჯექი, ჰალაბის ქალაქში ჩადი; იქაური ყადი ქააბას მიდის, ჯორს ეძებს საყიდლად, სანამ ას ფლურს არ მოგცემს, ნუ მიმყიდი და შენ შენს გზაზე წადიო!“
ჯორად იქცა. კაცი შეჯდა და ყადის კარი ჩაიარა. ძალიან მსუქანი, ჭრელი და თოხარიკი (ფაფარაყრილი) ჯორი იყო. ყადის მსახურებმა ჰკითხეს. მან გასაყიდი ფასი უთხრა. მაშინვე შევიდნენ, ყადს მოახსენეს. ასი ფლური მისცეს და ჯორი გამოართვეს. ყადმა ძალიან მოიწონა. დიდი სიყვარულით წინ დაიბა.