სიბრძნე სიცრუისა — ნაწილი 7 შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

მან არ დააყოვნა, მივიდა მეფესთან და მოახსენა: „ცაში ძაღლების ყეფა მესმის!“ მეფეს მისი მოკვლა უნდოდა, რადგან ფიქრობდა, რომ ასეთი ტყუილი როგორ გაბედა. მოვიდა მისი ძმა, მტყუვარი, და მოახსენა: „ჩემი ძმა მწყემსია და უგუნურია, თორემ ტყუილი არ არის. არწივმა ძაღლის ლეკვი აიტაცა მაღლა ცაში და მისი წკავწკავი ესმოდა. თავისი სიბრიყვის გამო მან ვერ გაარჩია და ძაღლის ყეფად მოგახსენა.“ მეფეს ესიამოვნა, აღარ მოკლა და სამეფო კაბა ჩააცვა. მოვიდა, ძმამ უთხრა: „სიკვდილს გადაგარჩინე, ახლა სახლში წადი, სამეფო სიტყვა არ იცი!“ როცა მან კაბა ჩაიცვა, კიდევ უფრო დიდი ტყუილის თქმა მოინდომა. მივიდა მეფესთან და მოახსენა: „ერთ ირემს ისარი ვესროლე, ყური და ფეხი მოვკვეთე, დაეცა, მჟავით დაიწვა და ვჭამე.“ მეფემ კიდევ ერთხელ ბრძანა მისი მოკვლა, ძალიან გაბრაზდა ამ ტყუილის გამო. ძმას შეეცოდა, წარსდგა და მოახსენა: „ადრეც მოგახსენეთ, თქვენო უდიდებულესობავ, რომ ის უცოდინარი და უაზროდ მოლაპარაკეა. ისარი კარგად იცის. ირემი ყურს იფხანდა, ისარი ესროლა და ორივე მოკვეთა. ირემი დაეცა. ისრის პირი ბასრი იყო. იქ თურმე ტალი (კაჟი) იდო, ისრის პირი მოხვდა, ცეცხლი გააჩინა, ჩალას მოედო, ირემი შეწვავდა; იქ მსხმოიარე მოცხარის ხე იდგა, ის ზედ დასჭყლიტა, ის შეჭამა და მჟავე გარაო ეგონა.“ ძმა გადაარჩინა და გაუშვა. „ეს ლეონი ცრუა თუ არა, მისი სიტყვა მეფეს მოსწონს და შენ რას ეწინააღმდეგები? ნათქვამია იგავში: თუ შენს პატრონს გველი უყვარს, შენ უნდა ელოდო, რომ უბეში ჩაგისვამსო.“ მეფის თანმხლებ პირებს სამი რამ უნდა ახსოვდეთ: პირველი: ვინც მეფეს უყვარს, მასზე ცუდი არ უნდა თქვან, თორემ მეფე სიყვარულის გამო არ მოუსმენს და შენ დაზარალდები; მეორე: ვისი სიტყვაც მეფეს მოსწონს, შენც შეაქე, თორემ თუ დაუძაგებ, მეფე არ დაუძაგებს და შენ ტყუილში გამოხვალ; მესამე: ეცადე, რომ მეფის გულთან ახლოს მყოფი ადამიანი შენს მხარეს მოიქციო, თორემ დღე დაგიმოკლდება. რუქამ მოყვა იგავი: სამი ამხანაგი სამი ამხანაგი შეიკრიბა: ერთი ისპაანელი, ერთი გილანელი და ერთი განჯელი. ერთმანეთს თავიანთი მხარე შეაქეს. ისპაანელმა თქვა: „ჩემი მხარე ისეთია: ძველ და ახალ ნესვს ერთად რომ დადებ, ვერ გაარჩევ, რომელია წლევანდელი და რომელი შარშანდელი.“ გილანელმა თქვა: „ჩემი მხარე ისეთია: ცოცხალ კაცს და მკვდარს ერთ საწოლში რომ დააწვენ, თუ ცოცხალს სძინავს, ვერ გაარჩევ, რომელია მკვდარი და რომელი ცოცხალი.“ განჯელმა თქვა: „ჩემი მხარე ისეთია, რომ კაცი რომ მოკვდება, ექვსი თვე ფეხზე დადის და მეშვიდე თვეს სამარეში ჩადის, გაზაფხულზე სიცხე დაეწყება და შემოდგომაზე მოკვდება.“ არც ერთი მათგანის მხარე არ ვარგოდა, მაგრამ მათ მოსწონდათ. „ეგ შენი ლეონი ძალიან ცუდი კაცია, მაგრამ მისი ცუდი და კარგი, ორივე კარგად გეჩვენება, რატომ მას არ ელაპარაკები და მე მელაპარაკები?“ ჯუმბერმა უთხრა: „შენ რომ ასოები მოგკვეთეს, რატომ ულვაში და წვერი გაგცვივდა და მის გარშემო არა?“ რუქამ უთხრა: „ლეონი მომაჯადოებელია და მოგიხიბლა.“ ჯუმბერმა მოყვა იგავი: თვალხილული და უსინათლო ერთი თვალხილული კაცი მიდიოდა გზაზე და ოცი მარჩილი (ფული) ჰქონდა თან. გზაზე ერთი უსინათლო და უწინამძღვრო ღარიბი შეხვდა, რომელიც ჯოხის ცეცებით პოულობდა გზას. თვალხილულმა თქვა: „გამოვცდი ამ ბრმას, როგორი კაციაო?“ წავიდა მის პირისპირ და შეეჯახა და დაიძახა: „ვინ შემეჯახა მე, ბრმას, რომელსაც წინამძღვარიც არ მყავს და თავბრუ დამახვიე, ღმერთის არ გეშინოდა, რომ ეს გამიკეთეო?“ იმ ბრმამ უთხრა: „მეც ბრმა ვარ და ჯოხით დავდივარ, შემთხვევით შეგეჯახე, ნუ მაბრალებო!“ დასხდნენ და საუბარი დაიწყეს და ალერსობდნენ. თვალხილულმა უთხრა: „მე ნათხოვნი ოციოდე მარჩილი მაქვს და არ ვიცი, რომელია სუფთა ვერცხლი და რომელი გაფუჭებულიო?“ ბრმამ უთხრა: „მე სანამ თვალი მედგა, ვერცხლის მჭედელი ვიყავი და მე ვჭრიდი. მომეცი, განვიხილავ, ყველას ხელით ვიცნობ და მე გეტყვიო!“ მისცა ყველაფერი და იმ ბრმამ სარტყელში გაიხვია, გაეპარა და ხნულში ჩაწვა, დამალვა ეგონა. როცა დიდხანს დააგვიანა, თვალხილულმა ყვირილი დაუწყო: „რა ქენი და რა უყავი, რატომ დააგვიანე?“ დაუწყო ვედრება: „ნუ წამიღებ მე, უსინათლოს, მრავალი გაჭირვებით და სიარულით მიშოვნია, ჩემი ბრალი ნუ გინდა!“ მას ბრმას მართლა ბრმა ეგონა და იმალებოდა. თვალხილულმა ვედრება დაასრულა, აიღო ერთი ქვა და თქვა: „ღმერთო, თუ ის კაცი არ მემართლება წართმევას, ეს ქვა ფეხებზე ვკრაო.“ გაუშვა ქვა და ფეხებზე დაარტყა. ის ბრმა იქიდან ადგა და სხვაგან დაწვა, გაპარვა ეგონა. აიღო მეორე, უფრო დიდი ქვა და ევედრა ღმერთს: „მე, უსინათლოს, ამდენი ნაშრომი მომპარა, თუ ვემართლებოდე, ზურგზე ვკრაო.“ ესროლა და ზურგზე დაარტყა. ბრმამ ისიც გაუძლო და ხმა არ გასცა. იქიდანაც გაიპარა და სხვაგან დაწვა. მესამე აიღო და თქვა: „ღმერთო, ეს ქვა შუბლზე ვკრაო.“ იმ ბრმამ ასე თქვა: „ორი სადაც დამინიშნა, მცემა და იმასაც თუ შუბლთან მცემს, მოვკვდები და ეს ვერცხლი ვის დარჩეს?“ დაუყვირა: „ძმაო, რას წუხხარ, გარჩევა მინდა კარგისა და ცუდისა და მოგცემო.“ იმ თვალხილულმა აგინა და ასე უთხრა: „ბოროტი ხარ! მე, თვალხილულს, შენ, ბრმა, ვერცხლს მპარავო!“ „მის მსგავსად, შენც გონების თვალით ბრმა ხარ და ყველაფერი შენებურად გგონია.“ რუქამ უთხრა: „შენ მარტვილი ხარ და უგუნური და ლეონის მაცდურ სიტყვას აყოლილხარ, არ ამოწმებ და შეუმოწმებელი კაცი უძლურად ებმება ფათერაკში.“ რუქამ მოყვა იგავი: ვირი, ვეფხი, მელა და მგელი ერთი ღარიბი კაცის გამხდარი და გაჭირვებული ვირი გაეპარა თავის პატრონს და წავიდა, ერთ მაღალ ადგილას დასახლდა. ასეთი ადგილი იყო: დიდი წყალი ჩამოდიოდა და წყლის პირას ლამაზი ხეები იდგა, დიდი კლდეები აკრავდა, მწვანე, ყვავილოვანი კორდები. თურმე ვეფხის სამკვიდრო იყო და იქ დადგა. ვეფხი სანადიროდ იყო წასული. მოვიდა, ნახა, ძალიან გაუკვირდა და ძალიან შეეშინდა. როცა ვირმა ვეფხი ნახა, თავისი სიკვდილის მაცნე ეგონა, ყურები წაცქვიტა და ხმამაღლა დაიყვირა. ვეფხვს ისეთი შიშის ზარი დაეცა, გზის კვალი ვეღარ იპოვა, კლდეზე გადახტა და გაიქცა. მიმავალს მელა შეხვდა. მიხვდა, რომ შეჭირვებული მიდიოდა, თაყვანი სცა და მოახსენა: „ნადირთა მეფეო, სად მიბრძანდებით, ან რატომ გაბრაზებული ხართო?“ მან უთხრა: „ჩემს სამეფოში ერთი უცხო ბუმბერაზი მოსულა, მისი შიშით ვეღარ დავრჩი და გამოვეცალე, ამიტომ ვარ გაბრაზებულიო!“ მელამ ჰკითხა მისი ამბავი. მან ყველაფერი უამბო: მისი სახე, ოთხფეხობა, დიდი ყურები და ხმამაღალი ხმა, ფერი და, რაც რამე სჭირდა, ყველაფერი. მელამ მოახსენა: „ეგ ვირია, ნუ გარბიხართ, მე მას გავაძევებ და თქვენ უდარდელად დაისვენეთ! ვეფხვმა არ მოუსმინა; მელაც თან გაჰყვა, წავიდნენ. შეხვდნენ მგელს, თაყვანი სცა და მერე მელას ჰკითხა: „რატომ არის შეჭირვებული, ან სად მიბრძანდება?“ მელამ მგელს ყველაფერი უამბო: „ვირის გამოქცეული გარბისო, ვუშლიდი და არ დაიშალაო.“ მგელმა მოახსენა: „ნუ წუხხართ, ჩემი სადილია, ძალიან მშია, შემობრუნდით, მის საქმეს მოგახსენებთო!“ ვეფხვმა ასე უთხრა: „თუ ჩემი ღალატი არ გინდათ და მართალს მეტყვით, ერთი თოკი მოიტანეთ, შუაში მე მოვებმები და აქეთ ერთი მომებმით და იქით მეორე. ერთად მივიდეთ და რაც დაგვემართება, სამივეს თანაბრად დაგვემართოსო!“ წავიდა მელა, თოკი მოიპარა, მოიტანა. სამივე გამოებნენ და ერთად მივიდნენ. როცა ვირმა ესენი ერთად მოსულები ნახა, ვაება გაუმრავლდა, დაიწყო ყვირილი და ზახილი. ვეფხი შეშინდა, მრჩევლებს აღარაფერი მოუსმინა, თოკს მოქაჩა და ორივე დაახრჩო, თვითონ გაიქცა. უკან თქვა: „თუ იმ ადგილას ჩემი დარჩენა არსად არ იქნება, წავიდე და იმ ბუმბერაზს ვემსახუროო, იქნებ დამინდოს და ჩემს ადგილს კიდევ ვნახავდე ხოლმეო.“ მივიდა ვირთან დიდი მოწიწებით, შეეხვეწა და ემსახურა. ვირს მისგან ეშინოდა და მას უფრო ვირისგან. ვირმა უბრძანა: „რადგან მემსახურები, კარგად დაგტოვებ, ჩემი სახლის უხუცესობას მოგცემ, ორ შეცდომასაც გაპატიებ, და მესამეს ერიდე!“ იყვნენ და ისვენებდნენ. გავიდა ხანი. ვირს ეძინა. ვეფხვს თამაში მოუნდა და წყალში ჩახტა, სწრაფად კუდი დაარტყა, ვირს წყლის წვეთები შეასხა; გაიღვიძა, გაბრაზდა და ძალიან დატუქსა. მეორეჯერ ვირი წყალში ჩავიდა, წყალი დიდი იყო, ვირი წააქცია და დაახრჩო. ვეფხი შევარდა, ვითომ ბატონს ეხმარებოდა, და გამოიყვანა. ვირი მიზეზს ეძებდა, რომ თავი დაეღწია, რომ არაფერი დაეწყო. გაუბრაზდა: „მე კალმახს ვნადირობდი, შენ რატომ გამომიყვანეო?“ ვეფხვს მესამე შეცდომის შიში ჰქონდა და გაიქცა, ის ადგილი ვირმა დაიკავა. „მეფის ძეო! ეს იგავი იმიტომ მოგახსენე, რომ იმ ვეფხივით მრჩევლებს ნუ დაახრჩობ, უგვანს ნუ ენდობი, შეუმოწმებლად საქმეს ნუ გააკეთებ, თორემ ბოლოს ინანებ.“ ჯუმბერმა მოყვა იგავი: მეფე და დალაქი ინდოეთის მეფე აბანოში ბანაობდა და დალაქი თავს პარსავდა. როცა საპარსი ყელთან მიიტანა, მეფეს უთხრა: „შენი ასული შემირთეო.“ გაუკვირდა მეფეს და დაჰპირდა, რომ მიცემდა. გამოვიდა აბანოდან, ვაზირებს ჰკითხა: „როგორ შემომთავაზა ქალის თხოვნაო?“ მათ მოახსენეს: „ფეხი სალაროზე ედგა და მან ათქმევინაო.“ ამოთხარეს აბანოს ძირი და სულ ოქროთი და ვერცხლით იყო სავსე. „ჰეი, შენ, რუქავ! შენც ფეხი ან განძზე გიდგას და ან ღმერთს სიკვდილისთვის გაუწირავხარ, თორემ ასეთ უაზრო რას ლაპარაკობ?“ რუქამ მოყვა იგავი: მხვნელი, ფეიქარი და მკერვალი სამი ძმა იყო: ერთი მხვნელი, ერთი ფეიქარი და ერთი მკერვალი. უფროსი მხვნელი და მოხუცი კაცი იყო. ცოლი მოუკვდა და სხვა ცოლის შერთვა მოინდომა. ძმებმა უშალეს და არ დაიშალა. რადგან არაფერი გამოვიდა, ერთი ხანდაზმული მოხუცი ქალი მოუყვანეს, როგორც მას შეეფერებოდა და ქორწილი გადაუხადეს. იმავე ღამეს ერთი აქლემი, განძით დატვირთული, კართან მივიდა. მათ, მექორწილეებმა, აქლემი მოკლეს, ორმოში ჩააგდეს და ტვირთი დამალეს. პირი შეკრეს: თუ მაძებარი მოვიდოდა, სხვა სიტყვა ეთქვათ. ქორწილობა დასრულდა. აქლემის პატრონიც მოვიდა. უფროსი სახნავით ხნავდა, იქ მივიდა, მიხვდა, რომ აქლემის პატრონი იყო. აქლემის პატრონმა უთხრა: „ჯილღას გამარჯვებაო!“ იმ მხვნელმა უთხრა: „ასლს ვთესავო.“ გაუკვირდა აქლემის პატრონს და ჰკითხა: „აქლემი დავკარგე, თუ იცი, მითხარი და ბევრს მოგცემო.“ მან უთხრა: „თუ ზაფხული იქნება, დიდ მოსავალს მოიხვნისო.“ აქლემის პატრონმა უთხრა: „აქლემისას გეკითხები, განა ხვნისასო.“ მან უთხრა: „ზანგელა ხარი უარშიაობსო.“ გაუბრაზდა აქლემის პატრონი და წავიდა. მივიდა სოფლის ბოლოს. ფეიქარი ნასთს ქსელავდა. მასთან მივიდა, მასაც ჰკითხა: „აქლემი დავკარგე, მისი რამ მაცნობე და ბევრს მოგცემო.“ ფეიქარმა უთხრა: „ჩქარი მქსოველი ვარო, დღეში ორს მოვქსოვო.“ აქლემის პატრონმა უთხრა: „აქლემს გეკითხები, განა საქსოვარსაო.“ ფეიქარმა უთხრა: „ძმაო, სხვისია, თორემ მოგყიდდიო!“ აქლემის პატრონი შეწუხდა და ამბობდა: „რა უაზრო მხარეში მოვხვდიო!“ და წავიდა. მივიდა სოფელში, მკერვალს ჰკითხა. მან ასე უთხრა: „ჩემი ხელფასი ექვსი შაურიაო.“ აქლემის პატრონმა უთხრა: „ვაჟო, აქლემს ვიკითხავ, აქლემსაო!“ მკერვალმა უთხრა: „ძალიან მეჩქარება, შენ სხვას შეაკერვინეო!“ გაუშვა ისიც და წამოვიდა. როცა წყალზე ჩამოვიდა, ის ახალი ნაქორწილევი მოხუცი ქალი დახვდა. მას ჰკითხა. მან ყველაფერი უთხრა, ანიშნა: „ერთი ასეთი აქლემი მოვიდა. ჩემმა ქმარმა და მაზლებმა დაკლეს და ქონება დამალეს.“ აქლემის პატრონმა ჰკითხა: „როდის იყოო?“ მოხუცმა ქალმა უთხრა: „ზუსტად ჩემი ქორწილის ღამესაო.“ იმ კაცმა თქვა: „ამ მხარის კაცი და ქალი სულ მთლად შეცდომილნი ყოფილანო! მე გუშინ დამეკარგა და ეს მოხუცი ქალი თავისი ქორწილის ამბავს მიყვებაო!“ იქიდანაც წავიდა სახლში ცარიელი. იმ მოხუცმა ქალმა მართალი თქვა, მაგრამ იმ კაცმა არ დაუჯერა. „მე მართალს გეტყვი, მაგრამ ჩემი მართალი ტყუილზე უფრო უტყუილოდ მიგაჩნია: ჩემი სიტყვა კარგზე უარესად გესმის. ყრმა ხარ და სიბრძნეს მეცილები. პატრონი ხარ და საჭურისები გძულს. მეფის ძე ხარ და ერთზე მეტი კაცი არ გინდა. რადგან ასე ფიქრობ, იგავს დაგიდგამ, და ის გააკეთე შენ და შენმა ლეონმა.“ ჯუმბერმა უთხრა: „რაო?“ რუქამ უთხრა: მგელი, თხა და თივა „ერთ ვიწრო ხიდს გაგიდებ და ზედ ერთი მგელი, ერთი თხა და ერთი ხორომი თივა ასე სათითაოდ გაიტანე, რომ მგელმა თხა არ მოკლას და თხამ თივა არ შეჭამოს.“ მეფის ძე დათანხმდა. რუქამ წანწალა (თოკი) გაშალა. მოიყვანა მგელი და თხა და ერთი ხორომი თივა მოიტანეს, მოვიდა ჯუმბერი, აიყვანა თხა, გადაიყვანა ხიდზე და იქ დასვა. გადმოვიდა, აიყვანა მგელი, გადაიყვანა ხიდზე, მგელი იქ დატოვა და თხა აქეთ გადმოიყვანა. თხა დასვა, თივა აიღო, გადაიყვანა ხიდზე და თივა მგელთან დადო. გადმოვიდა, თხა აიყვანა, გადაიყვანა ისიც იქით. და უთხრა რუქას: „აჰა, შენი სიბრძნის იგავი, და ახლა შენ ჩემი იგავი გაიგე. მე ხელით გავაკეთე და შენ სიტყვით გააკეთეო.“ რუქამ უთხრა: „რომელი?“ ჯუმბერმა უთხრა: „რადგან საჭურისი ხარ, ქალის მსახურებისთვის შეგქმნეს და მისი კეთება შენი საქმეა.“ სამი ცოლ-ქმარი და მდინარე სამი უცოდინარი კაცი ერთი დიდი მდინარის პირას შეიკრიბა. სამივეს ცოლები ჰყავდა თან. იქ წყალში ერთი პატარა ნავი იპოვეს, ორზე მეტი კაცი ვერ ეტეოდა. ამ მდინარეზე ეს ექვსი ადამიანი ასე გადაიყვანე, რომ ერთმა მეორის ცოლი ვერ იხელთოს! როცა რუქამ შეამოწმა, რთული იგავი იყო, ძალიან დაღონდა და ვერაფერი გაიგო. დიდი კამათი დაიწყო მეფეს, ვაზირსა და რუქას შორის: „არა ასეა, არა ეს უნდა იყოსო.“ ვერავინ დაასკვნა. რუქამ დაიფიცა: „ცუდი, უგვანი მოიგონა, თორემ ბრძენისგან არ გადაიყვანებაო.“ ჯუმბერმა უთხრა: „ჰეი, ნადირში კურდღელო და მფრინველში ძერაო, და ადამიანთა შორის შენვე იცი, რაც ხარ, არ გაცუდდებია!“ რუქამ იგივე თქვა. ლეონმა ჯუმბერს დააფიცა: „შენვე გადაიყვანე ეგენი, თუ ფიცი არ გატეხოს!“ რუქამ ნება დართო. ჯუმბერმა თქვა: „სამი იმ კაცის სახელები ესენია: მელას, მეტურ და მარასან. მელასმა აიღო ნავი და ჩაჯდა, ჩაისვა თავისი ცოლი და გადავიდა გაღმა, გადმოსვა თავისი ცოლი და გადმოვიდა აქეთ. ჩასვეს მათ ორთავე ცოლები და გადავიდნენ იმ ქალთან. ჩაჯდა მელასის ცოლი, გამოიტანა ნავი და მოვიდა ქმართან. ჩასხდნენ მეტური და მარასანი და გადავიდნენ თავიანთ ცოლებთან. ჩაჯდა მეტური, ჩაისვა თავისი ცოლი და გადმოვიდა მელასთან. მეტური და მელასის ცოლები იქით დატოვეს და თვითონ მარასანთან გადავიდნენ. ნავში მარასანის ცოლი ჩაჯდა, გადმოვიდა და მელასის ცოლი გაიყვანა. მერე ნავი მეტურს გამოართვა, თავისი ცოლი გაიყვანა და წავიდნენ.“ გაეცინა მეფეს და თქვა: „არ მეგონა ამ ქალების წყალზე გადაყვანა.“ ვაზირმა სედრაქმა მოახსენა: „ამიტომ არის ლეონი ცუდი კაცი, ნუ გინდა მისი სიცოცხლე და მოკალი! შენი ძე უცოდინარი გაუზრდია.“ მამამ შვილი შვას ასეთი და აღმზრდელმა აღზარდოს მსგავსი ამისი: თავმდაბლობით ნათხოვი, წყალობით მოპოვებული ძე და ხილვით ნანახი, სიბრძნით დასახული ლეონი. არც ჯუმბერი ლეონის გარეშე და არც ლეონი ჯუმბერის გარეშე! მოჩივარი ძმები ამის შემდეგ მოვიდნენ სამი ძმა მეფესთან საჩივლელად, რომლებიც დაშორებულიყვნენ ერთმანეთს. ყველაფერი გაეყოთ და ოცდაათი თხა ჰყავდათ, ის ვერც გაეყოთ და ვერც შეთანხმდნენ. მოახსენეს მეფეს იმ თხების შესახებ: „ათ თხას თითო თიკანი ჰყავს, ათს ორ-ორი და ათს – სამ-სამი: ასე გვინდა გაყოფა, რომ არც ერთმა ძმამ ძმაზე მეტი არ აიღოს და არც თიკანი დედას არ მოსწყდეს.“ დაიწყო კამათი და საუბარი. ვერავინ გაყო. ჰკითხეს ჯუმბერს, მეფის ძეს, და მან თქვა: „ოცდაათი თხა არის და სამოცი თიკანი. ის ათი თხა, რომელსაც ორ-ორი თიკანი ჰყავს, მიეცით უფროსს, რაც არის ათი თხა და ოცი თიკანი. ის ათი თხა, რომელსაც ჰყავს სამ-სამი თიკანი, ხუთი თხა საშუალოს მიეცით და ხუთი უმცროსს, რაც იქნება ხუთ-ხუთი თხა და თხუთმეტ-თხუთმეტი თიკანი. ის ათი თხა, რომელსაც თითო ჰყავს, ისიც ხუთ-ხუთი მიეცით მათ ორთავეს, რაც იქნება ათ-ათი თხა და ოც-ოცი თიკანი, არც ძმას ძმაზე მეტი არ შეხვდება და არც თიკანი დედას არ მოსწყდება.“ როცა ასე გაყო, მეფეს ძალიან ესიამოვნა, ლეონს მადლობა უბრძანა, სამეფო სამოსელი ჩააცვა და თავის სამეფო ცხენზე (ტაიჭზე) დასვა, და უამრავი განძი მიანიჭა. რუქამ თქვა: „თხების და ცხვრების გაყოფა უსწავლებია და ამდენი დიდება მიანიჭა, თუ სამეფო წესი და ჭაბუკთა ზნეობა ესწავლებინა, თავის სამეფოს მისცემდაო!“ რუქამ მოყვა იგავი: ღმერთობელი მეფე და მისი ვაზირი იყო ერთი მეფე, რომელიც თავს ღმერთად აცხადებდა და ვერავინ ეტყოდა, რომ ღმერთი არ ხარო. ერთი ჭკვიანი და კარგი ვაზირი ჰყავდა. მან მოახსენა: „რადგან შენ ღმერთი ხარ, მაშა მე შენი ანგელოზობა მიბოძეო!“