22-ე თავი
არ შეჰკადრებს ღმერთს იგი სამდურავს! არ გასწირავს სულს შევედრებულსა! ვით არ იკმარებს ღვთისა კურთხევას, მასზედ გულუხვად მომადლებულსა!.. არა და არა!.. მაშ რამან სძლია და ეს სიტყვა რამ ამოაკვნესა? მიმოიხედა თვის გარს საბრალომ, თითქო მტერს ეძებს შემაცდენელსა. არავინ იყო... ხოლო ცეცხლა-პირს ქალს დაღალულსა მისძინებოდა, და ცეცხლის შუქი მის ტურფა სახეს, ვით საყვარელსა, ზედ დაჰხაროდა. საოცარ იყო მიძინებული იგი სიტურფე, იგი შვენება!.. თითქო მის შექმნას ერთად ცდილანო თვით სიყვარული და ნეტარება. თითქო თვით მადლსა შვენებისასა თვისი საუნჯე აქ დაჰბნევია და ეშხსა, ვითა იადონს ვარდზედ, სული მის ღაწვზედ დაულევია.