მე-9 თავი
უცებ განდეგილს კაცის ხმა მოესმა. ეს ხმა მისთვის უჩვეული იყო და გაუკვირდა. ყური დაუგდო და მოეჩვენა, თითქოს ვიღაც კედლის ძირას ყვიროდა და იძახდა. სწრაფად მივარდა კართან და გაიხედა. ვიღაც კარის ჯაჭვს ეჭირა და პატარა ბავშვივით ხმამაღლა ითხოვდა თავშესაფარს. განდეგილმა გაიფიქრა: „თუ ეს ადამიანია, რა მოიყვანა ამ დროს, ამ ღამით, როცა სამყარო თითქოს ინგრევა? მხეციც კი, ნადირიც კი თავის ბუნაგში კანკალებს და ერიდება ღვთის ამ რისხვას!“ განდეგილმა ჰკითხა: „ვინ ხარ? ადამიანი ხარ, თუ ბოროტი სული, აქ ეშმაკის მიერ გამოგზავნილი?“ უცნობმა უპასუხა: „კაცი ვარ, კაცი! მომეცი თავშესაფარი, ღვთის გულისათვის, მიხსენი სიკვდილისგან. ვერ ხედავ, ცა ლამის ჩამოიქცეს და დედამიწას დაეცეს? ახლა კითხვების დრო არ არის! შემიბრალე და ნუ დამიჭერ კარებს, ნუ დამიტოვებ უბინაოდ.“