მე-20 თავი
„შენ როგორ ახერხებ ამქვეყნიური ცხოვრების გარეშე გაძლებას! თან იცი კი, რაოდენ ტკბილია ეს ცხოვრება! აქ სიკვდილია, იქ კი სიცოცხლე, აქ ტანჯვაა და იქ კი სიხარული. ნუთუ შენი მსგავსი, შენი თანატოლი და თანასწორი ყველა გულიდან ამოგიყრია? ნუთუ სევდა, დარდი და მწუხარება არავისი არ წამოგიღია თან, არ გახსენდება არც მამა, არც დედა, არც ძმა, არც და, არც სახლი, არც კარი? ნუთუ მთელი ცხოვრების განმავლობაში არ გყოლია მეგობარი, გულის შემტკივარი?! როგორ მოშორდი მათ?..” – „რა გითხრა, შვილო? ყველაზე მეტად სული არის ძვირფასი, ის ტყვეა ამქვეყნიური ცხოვრებისა და ეგ ყველაფერი მისი ბორკილია”. – „მაშ, ვინც ამქვეყნად ვართ, ყველა დავიღუპებით, ვეღარაფრით ვერ დავიხსნით სულს?” – „ხსნა ყველგან არის... მაგრამ ხსნის ეს გზა მე მერგო... მე, უბედურს...”