მისი ტანჯვა ღმერთმა მიიღო. მისი ვედრება ღმერთმა მოისმინა. და მადლის ნიშნად, სასწაული მოუვლინა მას, ვინც ღმერთს ევედრებოდა.
ბნელ სენაკს, სადაც ის იდგა, მზის მხარეს ერთი ფანჯარა ჰქონდა. და იქიდან, როგორც ჩანს, მზისა და მთვარის შუქი შემოდიოდა.
როცა უდაბნოს გასწვრივ, მთის წვერზე მზე თავისი სხივებით ამოდიოდა, იმ ფანჯრიდან მისი სხივი სენაკში კაშკაშა სვეტად ეშვებოდა.
როცა განდეგილი ლოცულობდა, ამ სხივზე თავის სალოცავ წიგნს დააყრდნობდა ხოლმე. და მზის ეს სხივი, რომელსაც ხორცი არ ჰქონდა, უფლის ბრძანებით მას ზედ იჭერდა.
ასე გადიოდა დღეები და წლები. ასე უმანკოდ ცხოვრობდა ის. და თავის სიწმინდეს ყოველდღე, როგორც ჩანს, ამ სასწაულით ადასტურებდა.