ვიპოვე თავშესაფარი ტაძარი, რომელიც განმარტოებით, უდაბნოში იდგა. იქ მუდამ ენთო ჩაუქრობელი, წმინდა ლამპარი. ანგელოზები უკრავდნენ დავითის ქნარზე და ისმოდა ზეციური გუნდების საგალობლების ხმა.
მე, ამქვეყნიური ცხოვრებისგან დაღლილი და მისი საზრუნავებით გამოფიტული მოხეტიალე, იქ ვეძებდი სიმშვიდეს გულწრფელი ფიქრებით. ჩემს გულს, რომელიც ადამიანების ბოროტებამ და ბედის ცვალებადობამ დატანჯა, ის წმინდა ლამპარი ზეციური სხივით მინათებდა და სითბოს მგვრიდა.
იქ საკმევლის ნაცვლად წმინდა სიყვარულს ვწირავდი. ამ სიყვარულის საკურთხევლად ჩემს გულსა და სულს ვდებდი. ამგვარი სიამოვნებითა და ნეტარებით სავსეს მეგონა, რომ აქ, დედამიწაზე აშენებულ სამოთხეს ვხედავდი.
მაგრამ განა ამქვეყნიური ცხოვრება ვინმეს დიდხანს ახარებს? ტაძარი გაქრა და უდაბნო ჩემთვის დადუმდა. მას შემდეგ ნეტარება ჩემს გულს აღარ ახარებს, მის ნაცვლად სევდა და სიბნელე დამკვიდრდა.
მისი ნაშთი და კვალი სწრაფად გაქრა! ნუთუ დრომ დაჰკრა მას თავისი ავი თვალი? არა! მას შესძულდა ცრუ და მოღალატე სამყარო! მე მხოლოდ მისი ლამპრის ჩამქრალი ცეცხლი დამრჩა.
სიყვარულმა ვეღარ ამიგო ხელახლა ტაძარი! ვერსად ვერ ავანთე მისი დარჩენილი ლამპარი! ასე ჩამიკეტა უკუღმართმა ბედმა ნუგეშის კარი და დავდივარ ობლად, ისევ მოხეტიალე, უპატრონოდ.