გულზე მოეშვა. ისევ იმედით შეხედა ღვთისმშობლის ხატს. კვლავ დაინახა იგივე ცოცხალი ხატი, რომელიც მადლითა და ნუგეშით გადმოჰყურებდა. „ეტყობა, ღმერთს ჯერ არ შევრისხივარ!“ – გაიფიქრა მან. ცრემლებით შესწირა მადლობა ღმერთს. მივარდა სალოცავ ადგილს, დაეყრდნო სხივს და, ვაი, სხივმა არ დაიჭირა! მას რეტი დაესხა, თვალები დაუბნელდა. შეშინებული გაშრა და გაშეშდა. ერთხელ საშინლად შეჰყვირა ღმერთს და იქვე, სხივის ქვეშ, სული დალია.
***
და იქ, სადაც წმინდანები ადიდებდნენ ღმერთს, რომელიც სამართლისა და ჭეშმარიტების მსაჯულია, იქ, სადაც უფალს სწირავდნენ ქებისა და დიდების მსხვერპლს, – ახლა ნანგრევებსა და ნატამალებს შორის მხოლოდ ქარი დადის და ქშუის. ჭექა-ქუხილისგან შეშინებული ნადირი კი იქ შეხვეწილი ღმუის.