მე-13 თავი
თუკი სიყვარულის მადლს ოდესმე მოუნდებოდა დედამიწაზე ადამიანის სახით გამოჩენა, ის ვერ ინატრებდა უკეთეს გარეგნობას, რომელიც მის სიცოცხლეს გამოხატავდა. მაშინაც კი ძნელი სათქმელი იქნებოდა, ვინ ვის უფრო ალამაზებდა: მადლი ამ სახეს, თუ სახე მადლს! თვით შური და მტრობაც კი ვერ უპოვიდა ამ მშვენიერ ქალს ვერანაირ ნაკლს. მისი თვალების ნათებით, ღაწვების შუქით და მკერდის რხევით ვინ არ ათრთოლდებოდა?! შეხედეთ მის ტუჩებს! თითქოს თვით სიყვარულს დაეტოვებინა მათზე თავისი ნაზი კოცნა. ვინ არ მოექცევა გავლენის ქვეშ და ვის არ დაიპყრობს ყოვლისშემძლე სილამაზე?! ნათქვამია, რომ გააფთრებული მხეციც კი მშვიდდება და ტკბება მისი წინაშე. და სწორედ სილამაზის ამ ძალამ დააწყნარა ის განრისხებული და გულგამშრალი განდეგილიც. მან უდანაშაულო გულის ტკივილით მიაპყრო ქალს თავისი დატყვევებული თვალი.