თავი 18
- „შვილო, ნუ მეუბნები მადლობას შენი გადარჩენისთვის. ღმერთია ყველას დამხმარე და მხსნელი. ვისაც ღმერთი არ მიატოვებს, მას ყველგან წინ უძღვის მისი მფარველი ხელი“. - „შენ კი, მგონი, ეშმაკი გეგონე“. - „ნუ მიწყენ, შვილო, და ნურც გაგიკვირდება! შენ თვითონ თქვი, სხვა ვინ მოხედავს ამ ქვეყნად ერთ დავიწყებულ და განდეგილ მწირს (უცხო ადამიანს)?“ - „განა ამ ქვეყნად არავინ გყავს, არც ძმა, არც და, არც ნათესავი?“ - „მყავდნენ... და ყველას გამოვემშვიდობე. აქ მოვედი და ღმერთს შევწირე ჩემი თავი“. - „მას შემდეგ ბევრი წელი გავიდა?“ - „არ ვიცი“. - „როგორ?“ - „არ ვითვლი წლების გასვლას. მოვშორდი, შვილო, ამქვეყნიურ ცხოვრებას და რაღას ვაქნევ იმის დროის ცვლას (დროის ათვლას)?“ - „მოვშორდი და აქ სულ მარტო ხარ?“ - „ასეთი არის, როგორც ჩანს, ღვთის ნება“. - „როგორ თუ ღვთის? ღმერთს რაში უნდა, რომ ადამიანი ამ ყინულებში იყოს?“