როდესაც განდეგილმა ის ქალი კვლავ დაინახა, მისი აღელვებული სული დამშვიდდა. რაღაც ძალის გამო მისი თვალი ქალზე დარჩა მიჯაჭვული, გაშტერებული.
რატომ მიეჯაჭვა მისი თვალი ამ სახეს? ეს სახე სიამოვნებას ანიჭებს მას, თუ აოცებს? მას უნდა, რომ თავი აარიდოს, მაგრამ ნეტავ რატომ არ ემორჩილება თვალი და არ ნებდება?!
დიდხანს უყურებდა... ნეტავ რა ნაზი და თბილი სხივი ჩაეღვარა გულში! კანკალებს, მაგრამ ეს კანკალი რატომ არის ასეთი სასიამოვნო, ასეთი ტკბილი!
აქამდეც ხომ უძგერდა გული... ახლა მისი გულის ძგერა სულ სხვანაირია! ახლა მისი გული თითქოს ებანს უკრავს და ისმის ებნის ჩუმი, სასიამოვნო ხმა.
როგორ დაიჯეროს და რა დაარქვას ამ ჯერ კიდევ უცნობ სიტკბოებას? თუ ეს ცოდვაა, მაშინ რატომ ჰგავს ასე ძალიან სულისთვის აღთქმულ უკვდავებას?