საქართველო, მე ყოველთვის და ყველგან შენთან ვარ! მე შენი უკვდავი სული ვარ, რომელიც მუდამ თან დაგყვება. შენი შვილების სისხლით ჩემი გული მთლიანად გაირეცხა. ამ გულში მე შენი დღევანდელობა და შენი წარსული მაქვს.
ო, საბრალო საქართველო, მეც შენი ტანჯვით ვიტანჯებოდი. შენი ცრემლებით ჩემი თვალებიც ატირებულა. მეც ტყვედ ვიყავი შენი წარსული დღეების მონატრებით. შენი დღევანდელობით ჩემი სული და გული დაჭრილია.
მახსოვს შენი წარსული დღეების დიდება. ვიცი, რომ შენც იყავი ერთ დროს ძლიერი და მდიდარი. შენც გქონდა ქვეყნის მადლი – თავისუფლება. ახლა კი ეს ყველაფერი გაქრა, როგორც მტვერი.
და შენს შვილს დღეს აღარც კი სჯერა შენი აღდგენა. მას გულში სასოწარკვეთილების ჭრილობა აქვს. ტანჯვის დროს მას შენდამი რწმენა დაეკარგა და მიგატოვა, როგორც მიტოვებული ტაძარი.
სანამ შენი შვილი საერთო ცხოვრებას არ გაიგებს და, შემეცნების ნათლით ამაღლებული, გონებით არ გაიაზრებს საზოგადოებრივი ცხოვრების მიმდინარეობას, მანამდე ის უიმედო და შეწუხებული იქნება.
ის უაზრო წუწუნით, გულის ტკივილით მწარე ცრემლებს დაღვრის, მაგრამ, მიუხედავად ტანჯვისა, არ ირწმუნებს შენს აღდგენას. და ეს ცრემლი, რომელიც ურწმუნოების, ეჭვისა და ტანჯვის ნიშანია, მხოლოდ შენი შვილის უძლურებაზე მეტყველებს.