ნელა მივდიოდი აღმართზე. როცა ბორცვზე ავედი, ჩემი დარდის ცეცხლი ჩაქრა.
მზემ მაშინვე მომაფინა სხივები. ვიგრძენი სიცოცხლე და სიკვდილმა ვეღარ შემაშინა.
მაშინ ჩემი სული და გული ერთმანეთს შეერწყა, გაერთიანდა. ამ გაერთიანებულ გრძნობაში მე თვითონ ვიყავი ჩაფლული.
გულმა ძგერა დაიწყო, სულმა – შფოთვა. ჩემმა ჩანგმაც თავისი სიმები ააჟღერა.
სიმართლის ხმა შეუპოვრად გაისმა. (ნეტავ, ახლა ეს ხმა არავის ესმოდეს).
ცასთან ახლოს, ფეხქვეშ მიწა ვიგრძენი. ვთქვი: „ცხოვრებავ, მეც ერთ ადამიანად ჩამთვალე, დამიჯერე!“
და დავფიქრდი: „სად არის ჩემი საყვარელი? ნისლი ფარავს მას, თუ ნათელი, მშვენიერი დღე უდგას?“
გადავიხედე და დავინახე, რომ ის სხვას ემორჩილებოდა! გამიკვირდა! ვთქვი: „როგორ ემონებოდა მტერს?“
„მოხიბლულია, შეცდომაშია შესული, ეს ის არის… ალერსით მთვრალს ვერ დაუნახავს საფრთხე!“
მივაძახე: „ჭინჭარში ნუ ვარდები, ნუ ეფლობი უსიამოვნებაში! ნუ გგონია, რომ იქ ია და ვარდები დაგხვდება, ანუ ნუ გგონია, რომ იქ სიკეთეა!
შეიბრალე შენი თავი, იცოდე! მაგ ტკბილ სასმელში საწამლავს სვამ, იცოდე!“
არ მომისმინა, მიუხედავად იმისა, რომ დარდით ვიყავი სავსე. და სამუდამოდ დანა დამასო გულში!
აღმართ-აღმართ მივდიოდი, ნეტავ, რატომ? თუ ამ ბორცვზე თავს ბედნიერად ვერ ვგრძნობდი?
ჩემო თავო! ვეღარ გიშველის წამალი! დაუყევი დაღმართ-დაღმართ, წადი სწრაფად!
იქ ჩაბრძანდი, სადაც გელოდებიან მოლოდინით, ბარით, ნიჩბით, კუბოთი და დიდი ქვებით!
დაივიწყე ის, ვინც ყოველთვის გახსოვდა! ხელების დაკრეფით დაისვენე სამუდამოდ!