ვეძებდი ჩემი საყვარელი ადამიანის საფლავს, მაგრამ ვერ ვიპოვე... თითქოს დაკარგულიყო. გული ამომდიოდა ტირილისგან და ვჩიოდი: "სად ხარ, ჩემო სულიკო?!"
ეკლებს შორის შევამჩნიე ვარდი, რომელიც მარტო ამოსულიყო. გული სწრაფად მიცემდა და ვკითხე: "შენ ხომ არ ხარ სულიკო?!"
თანხმობის ნიშნად, ვარდის კოკორი შეირხა... თავი დახარა და ზეციური ცვარი, რომელიც მარგალიტებს ჰგავდა, დაბლა ცრემლებად დაღვარა.
ბულბული, სულგანაბული (ანუ სუნთქვაშეკრული), ფოთლებში მიმალულიყო. მე ტკბილი ხმით მივმართე პატარა ჩიტს: "შენ ხომ არ ხარ სულიკო?!"
მომღერალმა ჩიტმა (ბულბულმა) შეფრთხიალდა, ნისკარტი ყვავილს შეახო, ჩაიკვნესა და აჭიკჭიკდა, თითქოს თქვა: "დიახ, დიახ!"
ჩვენ თავზე ვარსკვლავი კაშკაშებდა, მისი სხივები გადმოსულიყო. მე მას შეფრქვევით (ანუ სწრაფად, მოულოდნელად) შევეკითხე: "შენ ხომ არ ხარ სულიკო?!"
ვარსკვლავმა ციმციმით დამიდასტურა, სხივები გადმომაყარა და იმ დროს ნიავმაც ყურში ჩურჩულით ასე მახარა (ანუ სასიხარულო ამბავი მითხრა):
"ის, რასაც ეძებდი, სწორედ ეგ არის. მორჩი ძებნას და მოისვენე! ახლა ტკბილად გაატარე დღე და გაათენე ღამე!
ის ერთი (სულიკო) სამად გაშლილა: ვარსკვლავად, ბულბულად და ვარდად, რადგან თქვენ ერთმანეთი ამქვეყნად გიყვარდათ."
ამ ყველაფერმა მანიშნა (ანუ მივხვდი)... აღარ ვეძებ საყვარლის კუბოსა და სამარეს. აღარც ვჩივი ქვეყანას და აღარ ვღვრი ცხელ ცრემლებს!
ბულბულს ყურს ვუგდებ, ვარდს ვყნოსავ, ვარსკვლავს კი სიხარულით შევყურებ და რასაც იმ დროს ვგრძნობ, იმას სიტყვებით ვერ გადმოვცემ!
ისევ გამეხსნა სიცოცხლე, რომელიც აქამდე მწარედ დაწყევლილი იყო. ახლა კი ვიცი, სადაც ხარ, სულიკო, სამ ადგილას გაქვს ბინა!