მთაწმინდა დაფიქრებულა. ის ცისკრის ვარსკვლავს უყურებს. ვარსკვლავი მაღლიდან სხივებს აფენს თავდადებული ადამიანის საფლავს.
მთაწმინდა გაჩუმებულა. ის მტკვრის დუდუნს უსმენს. მდინარე ნანას უმღერის რაინდს, რომელიც მტრის მიმართ ურჩი იყო.
მთაწმინდა გულში იხუტებს სამარეს, რომელიც შთამომავლობას დარჩება. ის მამადავითს ავედრებს და აბარებს ქვეყნის მოყვარულს.
პოეტი ძლიერი გრძნობებით ათვალიერებს ირგვლივ ყველაფერს. ის ნაზად უმღერის თავისი გულის პასუხს მშვენიერ მხარეს:
„ცისფერი ცა და ზურმუხტისფერი ხმელეთი, ჩემო სამშობლო მხარეო, ავადმყოფი დავბრუნდი, მკურნალად შემხვდი!
ვერ ავიტანე ობლობა, სისხლის ცრემლები ვღვარე. სულმა და გულმა მძლია, შენს სანახავად მეჩქარებოდა.
ღიმილით შემხვდებიან შენი მზე, შენი მთვარე, უამრავი, მოკაშკაშე და მოელვარე ვარსკვლავი.
გულში სიხარული ამივარდა, სევდები უკან მოვისროლე, - დაჭკნარი ია და ვარდი ხელახლა გამიხარდა!
ცისფერი ცა და ზურმუხტისფერი ხმელეთი, სულის ჩამდგმელო მხარეო, შენი ვარ, შენთვის მოვკვდები, შენზე ვიგლოვებ!
ნურც მკვდარს გამწირავ, ნურც ცოცხალს, შენი კალთა დამაფარე... და, როცა მოვკვდები, გახსოვდეს, ანდერძი დავიბარე:
დედა-შვილობამ, ბევრს არ გთხოვ: შენს მიწას მიმაბარე!... ცისფერი ცა და ზურმუხტისფერი ხმელეთი, ჩემო სამშობლო მხარეო!“