ღმერთო, გთხოვ, მიიღე ჩემი ვედრება, ეს ჩემი თხოვნაა: არასდროს დამეკარგოს გულიდან ის, რაც შენგან მაქვს ნაჩუქარი და რაც შენს ხსოვნას უკავშირდება.
ტანჯვის დროს გული არ გამიტეხო, მომეცი ძალა, რომ მუდამ მყარი და ურყევი ვიყო. ყოველთვის ფხიზლად ვიყო, მზად ვიყო დაჩაგრულების დასაცავად.
მირჩევნია, ვიყო სათიბი ბალახი და არ მინდა, ცელი ვიყო (ანუ, მირჩევნია, ვიყო მსხვერპლი და არა მჩაგვრელი). ისევ ცხვრად დამტოვე, ოღონდ მგლობა მომაშორე (ანუ, არ მინდა, სხვებს ვავნო). მეუფევ, ეს ჩემი წმინდა საქმე, ჩემი ხელობა, არ წამიხდინო, არ გამიფუჭო.
მაშრომე სიკეთისთვის, თუნდაც ამ შრომის ნაყოფს მე არ მოვიმკიდე. ჩემი მუდმივი საცხოვრებელი (ჩემი ცხოვრება, ჩემი არსებობა) ჩემი შვილებისთვის საძრახისი არ გახადო.
გულში სიყვარულის ცეცხლით ანთებული ლამპარი არ ჩამიქრო. ნუ მაცოცხლებ ამ ქვეყანაზე გაცივებული, უსიცოცხლო გვამივით, რომელსაც თვალებში მადლი დაკარგული აქვს და შუბლზე სირცხვილის ნიშანი აწერია.
ჩემს საყვარელ ადამიანს ნუ დაუკარგავ მადლს, რომელიც გულზე ცეცხლს უკიდებს. ნუ გაუძვირებ ოცნებას, შენს ხმას, რომელიც სხივებს გამოსცემს. ეს ყველაფერი უბედურ ადამიანს სიცოცხლედ უღირს და თავის თანამგზავრად ეძახის.
გულში დარდი გამიდიდე იმ ბედნიერების მომტან საგანზე (სიკეთეზე, სამართლიანობაზე) და ჩემი გონების საფუძველზე (ჩემს აზრებში) ღრმა, მწვავე ფიქრები დაწერე!
გონებას ფიქრი აწამებდეს, გულს ძლიერი ცეცხლი სწვავდეს. მშიოდეს და მწყუროდეს სიკეთე, ვერასდროს გავძღე ამით, მშიერი მოვკვდე (ანუ, მუდამ მწყუროდეს სიკეთე).
არასდროს არ მომასვენო, მუდამ შეძრწუნებული მამყოფე (ანუ, მუდამ მაფიქრებინე სამყაროს პრობლემებზე). მხოლოდ მაშინ ვარ ბედნიერი, როცა შეწუხებული ვარ (როცა პრობლემებზე ვფიქრობ).
როცა გულს ცეცხლი მედება (ვნება მიპყრობს), გონება კი სწორად მსჯელობს, მაშინ ვარ თავისუფალი, მაშინ ვგრძნობ თავს ლაღად და ბედნიერად.
შენი მარჯვენა ხელი და შენი სამოსის კალთა მფარავდეს, სანამ არ მოვა დრო, როცა სული სხეულს სულ ბოლოს დატოვებს.
სული – შენ, ღმერთო, სხეული – მიწას. ამას აღარ ვგლოვობ. ეს ისეთივე ბუნებრივია, როგორც თევზი – წყალს, ვარსკვლავი – ცას, შვილი – დედას და მამას.