რიჟრაჟი იყო და თენდებოდა. ცა ღრუბლებისგან გასუფთავებულიყო. დაწყნარებულ სამყაროს დილის ნელი ნიავი უბერავდა.
ვინ დარბის, დახეტიალობს? ვინ დადის გაჭირვებით იმ კლდეებში, თმააბურძგნული? ნუთუ ეს განდეგილია? დიახ, ის არის, სიკვდილივით გაფითრებული.
აჰა, მოვარდა, ზღუდის პირას დადგა და წყურვილით უყურებს მთის წვერს. თითქოს იქიდან ელოდებოდა თავის უკანასკნელ ნუგეშს და ბედს.
მზის ამოსვლას ელოდებოდა... რატომ არ ამოდის? რატომ აგვიანებს? აქამდე დრო მისთვის არაფერს ნიშნავდა, ახლა კი ერთი წუთიც რატომ უძნელდება?
მზეც ამოვიდა... ის სწრაფად უკან გაბრუნდა, გახარებული შევარდა სენაკში და ისევ მზის სხივი იმავე სვეტად დაინახა სარკმლიდან გადმოშვებული.