როდესაც ღვთისმშობელმა სტუმარი სენაკში შეუშვა და არ გაუბრაზდა მას, ვინც მოვიდა, განდეგილმა გულში თქვა: „ეს ადამიანია და არა მავნე, ბოროტი სული.“
სტუმარი, რომელიც გაყინული და სველი იყო, სწრაფად მივარდა ჩამქრალ ცეცხლს. მან ნაკვერჩხლები გაქექა, ცეცხლის პირას ჩაჯდა და გასათბობად ხელები გაიწოდა.
„უჰ, უჰ, რა ცივა! – თქვა სტუმარმა. – ლამის გავშეშდე სიცივისგან!“
განდეგილს ეს ხმა უცნაურად მოეჩვენა. ის ქალის ხმას ჰგავდა. განდეგილი შეკრთა და შეშინდა ამ ხმის გამო.
ნუთუ ახლა ბედმა ქალის სახით რაიმე განსაცდელი მოუვლინა მას? ამ ფიქრმა ელვასავით გაურბინა განდეგილის გულში და შიში ჩაუვარდა.
მაგრამ იქნებ ბედმა ეს უფლის ნებით გააკეთა, მის გამოსაცდელად?! და მან ღვთის ნებად მიიღო ეს, იმედითა და გულდამშვიდებით.