თავი VI
VI
სოფლის გაღმა გორაა, დამწვარი, ქვიშიანი. ბევრი ვაჟკაცი წევს იქ, გულლომი, ჯიშიანი. ძირს მდუმარე ბექი მიუყვება, ნაღვარი, თიხიანი. ხმალ-ხანჯრის, თოფის მხმარეთი (ანუ ომში გამოცდილი) გული მაგარი არ სცემს; მათ უენო მიწა ჭამს, სასტიკი, გაუმაძღარი. მასში ეშლება ყველას ადამიანის იერი... ვერ გვიხსნის სიკვდილის კლანჭებიდან ძალა, ვერც ცბიერი სიტყვა. ბუნების ცოდვა ესაა, მუდამ საწყენი ჩემთვის: ავსა და კარგს ყველას კლავს, არავინ გადარჩენია. ყველა მგზავრისთვის ინთქმევა, როცა გემი იღუპება!
მზე ჯერ არ ამოსულიყო, ნამს ჯერ ბალახზე ეძინა, ნიავს არ დაებერა, დაბლა არ ჩამოეფინა. ურიცხვი კაცი და ქალი ჭალაზე შემოეფინა. მოჰყავდათ ზვიადაური ხელშეკრული ჯგუფს. ყველას უხარია მისი მოკვლა, ან ვინ დაიწყებს გლოვას?! სიკვდილი ყველას გვაშინებს, სხვას თუ კლავენ, ცქერა გვინდა; კაცები ვერ გრძნობენ ბევრჯერ, როგორ დიდ ცოდვას სჩადიან. რამდენი ბოროტი ვიცი, წარბშეუხრელად დადიან; თავის მტანჯველის განადგურება ან კი ვის არ უნდა?!