თავი III
III
მივიდნენ, კოშკები გამოჩნდა, აქა-იქ ძაღლები ყეფენ. კარებში ცნობისმოყვარე ბავშვები იყურებიან. ნათლად ეტყობოდა, რომ სახლები კლდის მსგავსად ქვით იყო ნაგები. „აი, ეს ჩემი ოჯახი, ჩემი ციხე და სახლია. მობრძანდი, როგორც ძმა ძმასთან, ნათლია ნათლიმამასთან.“ ჯოყოლამ ცოლს დაუძახა: „გამოიხედე კარში!“ მასპინძელს საუბარში თავმოწონება ეტყობა. დერეფანში დგანან, ელოდებიან... ცეცხლი ციმციმებდა ნაკვერჩხლებზე, ჩონგურს უკრავდა, გვერდით დროული კაცი ეჯდა. ის გმირობაზე მღეროდა, მამა-პაპების გამოცდილებაზე: როგორ არბევდნენ ფშავ-ხევსურებს, სისხლს არ არჩენდნენ ძმისას; ყველგან მადლობას სწირავენ კარგი ყმის მარჯვენას.
გამოჩნდა ლამაზი ქალი, შავი ტანსაცმლით მოსილი, როგორც ალვა ტანით, ვარსკვლავი ციდან ჩამოვარდნილი. „აი, სტუმარი მოგიყვანე, ღვთის წყალობაა ჩვენზე. როგორ დახვდები, ქალო, ახლა შენზეა დამოკიდებული.“ ქალმა სალამი მიართვა: „სტუმარო, მშვიდობით მოხვედ!“ „შენც მშვიდობა, გაცოცხლოს თავის ქმართან და წილობით!“ სტუმარს აბჯარი წაუღო, შინ მიიპატიჟეს. ქალი უკან მიჰყვებოდა, ჯოყოლა წინ მიდიოდა. თან მიჰყვება ზვიადაურიც, რომელმაც ძმობილი გაიჩინა.