თავი XIII
XIII
უცხო კაცის ცოლო, ხევსურებმა მოგიკლეს ქმარი. წადი, იტირე, აღაზავ, სამარეს მიაბარე.
მის თავს ყორანი დაფრინავს და ყრანტალებს, ქარი წვერ-ულვაშს უწეწავს. შენს მტერს ისეთი ყოფნა, როგორიც ჩემი მწარე ყოფნაა!
აღარავინ მიახლოვდება, არავინ მიჭერს მხარს. იქვე დავმარხე კლდის თავზე, საფლავიც გავუთხარე.
სუყველამ ზურგი მაქცია, ყველა განზე დგას. სასაფლაოც კი ამიკრძალეს, რომ ცხედარი დამემარხა:
„ჯოყოლამ გვიღალატაო, მაგის ადგილი ეგ არ არის, სადაც მარტოკა ომობდა, ჩვენთვის ჩირქის მცხებელი, თემის პირის გამტეხი, ორგული, დაუდეგარი“.
ცეცხლი მწვავს, ძმაო, ცეცხლი მწვავს – უალო, უჩინარი; გულს მიკლავს, გონებას მირევს გაუგებარი ფიქრები!
ცოლი სტიროდა ჯოყოლას, ხშირად ასხურებდა ცრემლს. ის იყო არჩვივით მოხდენილი, ხშირთმიანი, მთვარის მსგავსი სახით, და ისე ეკერებოდა ქმარს გულ-მკერდზე, როგორც მარგალიტის ღილი.