თავი XV
იმ კლდის თავზე, სადაც ჯოყოლა ხევსურებთან ბრძოლაში მოკლეს, ღამ-ღამობით ხედავენ სურათს, ზვავისგან დანგრეულ გორაზე: კლდის თავზე დგება ჯოყოლა და სასაფლაოსკენ იძახის: „ზვიადაურო, ძმობილო, რატომ არ მაჩვენებ შენს სახეს?!“
სასაფლაოდან მოდის აჩრდილი ფარითა და ხმლით, გულზე დაკრეფით უწყვია მკლავები, რომლებზეც სამკლავურები უკეთია. მიდის და მდუმარედ ესალმება თავის ძმობილს. იქვე აღაზაც ამოდის მოწყენილი, მწუხარე სახით.
მათ გვერდით ცეცხლი ენთება, მკრთალად ბჟუტავს მთაზე. მათ აღაზა მასპინძლობს, ჯიხვის მწვადს უწვავს ცეცხლის ალზე. ისინი ვაჟკაცობაზე ლაპარაკობენ, ერთმანეთის დანდობაზე, სტუმარ-მასპინძლობის წესზე, ცნობასა და და-ძმობაზე.
როცა მათ ერთად ხედავს კაცი, ვერ ძღება ცქერით. მაგრამ ჩნდება რაღაც შავი ფერის ბურუსი, რომელიც სანახავს ფარავს, თითქოს მწერლის ნაწერი იყოს. ის ზედ აწევს ჯადოსავით, არ გატყდება კვერით, ვერც მლოცავი შეულოცავს და არც ხელით აიხდება. მხოლოდ მდინარის ხმა ისმის, დაბლა მიქანავს ხველით და უფსკრულს დასცქერს პირიმზე მოღერებული ყელით...