თავი IX
მეორე დილას აღაზამ ძროხა მთისკენ გაარეკა. ჩამოდიოდნენ ფრინველები, მიიზიდებოდნენ მკვდრისკენ. აღაზაც მიიპარება სასაფლაოს თავთან, კლდისკენ. იქიდან აფრთხობს ყორნებს, სვავებს, მხარ-მოფარფაშეებს, გაუმაძღარ ორბებს, მკვდრის ლეშზე მოყაშყაშეებს. ხელს ამუშავებს და მალავს თვალებს, მზესავით მოკაშკაშეებს. კლდიდან ისვრის კენჭებს და თან წინდას ქსოვს ვითომ. ოსტატობს, რომ ხალხმა ვერ შეძლოს მისი ფიქრების მიხვედრა.
X