თავი I
I
ღამის სიბნელეში ჩაფლული, გაყინული (ან მკაცრი) სახით მოჩანს ქისტეთის მიდამო, სადაც კლდეები ტახტივით დგას. ბნელ ხევში მდინარე ხმაურობს, თითქოს გულამღვრეული და გაბრაზებულია. მთებიც გადმოხრილიყვნენ და თითქოს წყალში ხელ-პირს იბანენ. მათ მკერდზე ბევრი ადამიანი დაღუპულა და სისხლს ვერ იშორებენ ტანიდან. ძმის მკვლელის სისხლი სწყურია და ამ დროს გზაზე ერთი კაცი მოდის.
გზას ვამბობ, თორემ ეს ნამდვილად არ არის გზა. ეს არის ვიწრო ბილიკი კლდეზე. სავალად ძალიან ძნელია, ფეხს ძლივს აცილებს ფეხზე. გაღმა მოჩანს ქისტების სოფელი, რომელიც არწივის ბუდესავითაა. საცქერლად სასიამოვნოა, ქალის მკერდივით ლამაზი. სოფლის თავზე შავ ნისლს სძინავს დაფიქრებული სახით. ის ყურს უგდებს არე-მარეს და სანახავით გულს იხალისებს. სტუმარი ცოტა ხნითაა აქ და ხვალ სხვაგან წავა.
წავა, გაივლის გორებსა და ყინულიან ქედებს. ნისლი აბნელებს და უხილავს ხდის ხილულ ქვეყანას. თუ მონადირეს ატირებს, გზააბნეულს კლდეში, ის მგელსა და ქურდს ახალისებს, ვინც სიბნელეში დადის.