სტუმარ-მასპინძელი — თავი I

I

ღამის წყვდიადში ჩაფლული,

გამტკნარებულის სახითა,

მოსჩანს ქისტეთის მიდამო

სალის კლდეების ტახტითა.

ბნელს ხევზე მოჰყეფს მდინარე,

გულამღვრეული ჯავრითა.

გადმოხრილიყვნენ მთანიცა,

ხელ-პირს იბანდენ წყალზედა;

ბევრი მომკვდარა მათს მკერდზე,

სისხლს ვერ იხდენენ ტანზედა;

ძმის მკვლელის სისხლი სწყურია,

კაცი რამ მოდის გზაზედა.

გზას ვამბობ, თორემ რა გზაა.

ვიწრო ბილიკი კლდეზედა?

სავალად მეტად ძნელია,

ფეხს ძლივს აცილებს ფეხზედა.

გაღმა სჩანს ქისტის სოფელი

არწივის ბუდესავითა,

საამო არის საცქერლად

დიაცის უბესავითა.

სოფლის თავს სძინავს შავს ნისლსა

დაფიქრებულის სახითა.

ყურს უგდებს არე-მარესა,

გულ-ლაღობს სანახავითა.

სტუმარი ცოტა ხანისა

ხვალ სხვაგან წავა აქითა.

წავა, გადივლის გორებსა,

ქედებსა ყინულიანსა;

აბნელებს, უხილავად ჰქმნის

ქვეყანას ხილულიანსა.

თუ მონადირეს ატირებს,

გზა-დაკარგულსა კლდეშია,

ალაღებს მგელსა და ქურდსა,

მოარულთ სიბნელეშია.