სტუმარ-მასპინძელი — თავი VI

VI

სოფლისა გაღმა გორია,

დამწვარი, ქვიშიანია.

ბევრი წევს იქა ვაჟკაცი,

გულ-ლომი, ჯიშიანია.

ძირს მისდგამს ბექი მდუმარე,

ნაღვარი, თიხიანია.

ხმალ-ხანჯრის, თოფის მხმარეთი

არა სძგერს გული მაგარი;

იმათ სჭამს მიწა უენო,

სასტიკი, გაუმაძღარი;

მასში ეშლება ყველასა

ადამიანის იერი...

ვერ გვიხსნის სიკვდილის ბჯღალით

ძალა, ვერც სიტყვა ცბიერი.

ბუნების ცოდვა ესაა,

მუდამ საწყინო ჩემია:

ავსა და კარგსა ყველას ჰკლავს,

არავინ გადურჩენია.

ყველა მგზავრთათვის ინთქმევა,

როცა იღუპვის გემია!..

მზე ჯერ არ ამოსულიყო,

ნამს ჯერ ბალახზე ეძინა,

არ დაებერა ნიავსა,

დაბლა არ ჩამოეფინა,

ურიცხვი კაცი და ქალი

ჭალაზე შამოეფინა.

მოჰყავდა ზვიადაური

ხელშეკონილი გროვასა,

ყველას უხარის მის მოკვლა,

ან ვინ დაიწყებს გლოვასა?!

სიკვდილი ყველას გვაშინებს,

სხვას თუ ჰკვლენ, ცქერა გვწადიან;

კაცნი ვერ ჰგრძნობენ ბევრჯელა,

როგორ დიდს ცოდვას სჩადიან.

რამდენი ავსული ვიცი,

წარბშეუხრელად დადიან;

თავის მტანჯველის შემუსრვა

ან კი ვის არა სწადიან?!"