თავი XIV
XIV
ღამე ბნელია, ქარიშხალია და ირგვლივ ყველაფერი კანკალებს. ღმერთო, შეხედე ტანჯულებს, უშველე და შეიწყალე ისინი! კარგი მაინც კარგია, შეიყვარე უბედურები! ტანჯულთა ლოცვა-მუდარა გულში ვარდებივით ჩაიდე! თუ არ უშველი, მაშინ საწყლების სულები მიიბარე! კმარა ამდენი მუქარა, ღრუბელო, გაიფანტე!
მდინარე ხმაურობს, მრისხანებს და ლოდებს ეჯახება. დღესაც ისევე ბოროტობს, არ იცის, რატომ ტირის. მას არ ეშინია ტანჯვის, მან არ იცის სიკვდილი. მხოლოდ ერთი რამ იცის: ცრემლების ღვრა, ხმამაღლა ყვირილი, მუდამ უცინარობა, მარტო ტირილი, ტირილი...
ქარი უბერავს, ხევებში ჩამოკიჟინებს მთებიდან. ქალი დგას კლდეზე, გაშლილი თმებით და მდინარეს დასცქერის. ის სხივაკარგულ ვარსკვლავს მაგონებს, მკრთალად აკანკალებული ყბებით. ხმას არ იღებს... შეშინებული კანკალებს, როცა მდინარეს დასცქერის. რა საზარლად ხმაურობს, როგორ საზარლად მოედინება მდინარე! გაღრენილი, სასტიკი შავი ხეობა მძვინვარებს.
„თავს ნუ იკლავო!“ – ნეტავ ერთმა მაინც ურჩიოს. ქალმა თვალები დახუჭა და სწრაფად ჩაიქცა მორევში. „რაღად ვიცოცხლო, რისთვის?“ – ამას ფიქრობდა ქალი. „ქისტეთში ჩემი ერთგული კენჭიც კი არსად არ არის. ორივემ შევცოდეთ ქისტებს, მათ ჩემი ქმარი დაწყევლეს... მე უფრო დიდი ცოდვა მაქვს, უცხოსთვის ცრემლი ვღვარე.“ წყალმა წაიღო აღაზა, ლამსა და ქვიშას შეურია.
XV