შესავალი
„მეგობარს პირში უთხარი სიმართლე/უარყოფითი, მტერს კი ზურგს უკან“. ეს ჭკვიანური ანდაზაა.
შესავალი
რიტორიკის წიგნებში წერია, რომ ყველაფერი შესავლით უნდა დაიწყოს. ეს მართალია. ჩვენც ასე დავიწყოთ.
ვინც ლუარსაბის პერსონაჟში საკუთარ თავს ამოიცნობს, ვინც ლუარსაბზე დაწერილს თავის თავზე მიიღებს, ის, რა თქმა უნდა, ტალახის სროლას დამიწყებს და „გიჟს“ დამიძახებს ამ მოთხრობის უხეირო ავტორს. მათ კარგად იცოდნენ, რომ ჩვენ პირად საქმეს არ ვეხებით, ჩვენ საზოგადოების პრობლემებზე ვწერთ.
სხვამ რაც უნდა თქვას, მე კი ამ სიტყვების სიმართლით გავამხნევებ ჩემს თავს: „მეგობარს პირში უთხარი სიმართლე/უარყოფითი, მტერს კი ზურგს უკან“. სად ხარ ახლა, ამ ჭკვიანური სიტყვების ავტორო? ვიცი, სად ხარ: ხალხში ხარ, უხილავო, და ხალხს ეკუთვნი. ისიც ვიცი, რა გქვია: შენ ხალხის გენიას გეძახიან.
ისიც ვიცი, რა თვისებების ხარ: შეუცდომელი და ყოველთვის მართალი ხარ. შენ და მხოლოდ შენ აძლევ გამბედაობას იმას, ვისაც „სხვისთვის“ გული სტკივა. მაშინაც კი აძლევ გამბედაობას, როცა თვითონ ის „სხვები“ თავიანთ გულშემატკივარს ცოდვად უთვლიან გულის ტკივილს.
რა ვუყოთ? ზოგი გულის ტკივილს იმით გამოხატავს, რომ მეგობარს ცუდსაც კი უქებს, ზოგი კი იმით, რომ ცუდს უწუნებს. ამ ორგვარ ადამიანში რომელს უფრო მეტი და ნამდვილი გულის ტკივილი და სიყვარული აქვს – ეს თავად მკითხველმა გამოიცნოს.