დადგა მისი გარდაცვალების დღე. მან თავის სახლის ეპისკოპოსს, აფოცს, უხმო და მადლობას უძღვნიდა მას მისი გულშემატკივრობისათვის. შუშანიკმა აფოცი მამასა და გამზრდელს შეადარა და მას შემავედრა მე, ცოდვილი და ღარიბი კაცი. მან აფოცს თავისი ძვლების ნეშტიც შეავედრა და უბრძანა, დაესვენებინათ ისინი იმ ადგილას, საიდანაც ის პირველად გამოათრიეს. შუშანიკი ეუბნებოდა: „თუკი მე, ვენახის უკანასკნელი, მეთერთმეტე მუშაკი, რაიმეს ღირსი ვარ, იყავით ყველა კურთხეული უკუნისამდე ჟამთა“. შემდეგ ღმერთს მადლობა შესწირა და თქვა: „კურთხეულია ჩემი უფალი ღმერთი, რადგან მშვიდობით დავწვები მასზე და დავიძინებ“. მან თავისი სული ყოვლადმოწყალე უფალს შეავედრა.
მაშინვე, სწრაფად, სანატრელმა ეპისკოპოსმა იოვანემ მოიტანა წმინდა სუდარი, რათა მისი წმინდა და ძვირფასი ნეშტი შეეხვიათ. ასე, სხვებმაც ავიღეთ მისი ძლიერ დაღლილი და მატლებით დაჭმული სხეული. განვბანეთ ის მატლისგან, მიწისა და ტალახისგან, და შევმოსეთ იმ სუდარით.
შემდეგ ორივე ეპისკოპოსმა, იოვანემ და აფოცმა, როგორც ძლიერმა ხარებმა, დაუღლელი სულიერი ძალით და ანთებული დიდი სანთლებით, სურნელოვანი საკმევლით ავიღეთ ძვირფასი ძვლები და წმინდა ეკლესიაში შევიტანეთ. დავასვენეთ წმინდა, დიდებული და პატივცემული ნაწილები წმინდა შუშანიკისა განმზადებულ ადგილას. იმ ღამეს, ანგელოზთა მსგავსად გავათიეთ ღამე და დავითის ქნარით ვადიდებდით ყოვლადძლიერ ღმერთს და მის ძეს, ჩვენს უფალს, იესო ქრისტეს, რომელიც ყოვლითურთ ყოველთა მიმართ შემძლებელია და აძლიერებს როგორც მამაკაცებს, ისე ქალებს, და თავის ერთგულებს თავისი ძლიერების გამარჯვებას ანიჭებს ყველას, ვინც მას ერთი გულით ეძებს.
წმინდა შუშანიკის ტანჯვის დასაწყისი იყო აპნისის თვის მერვე დღეს, ოთხშაბათს; მისი მეორედ ცემა — აღდგომის შემდგომ ორშაბათს; და კვლავ ტანჯვა ვარდობის თვის ცხრამეტში; მისი აღსრულება კი — იკდონბერის თვის ჩვიდმეტში, წმინდა და სანატრელი მოწამეების კოზმასა და დამიანეს ხსენების დღეს.
ხუთშაბათი დღე იყო, რომელსაც დავაწესეთ წმინდა შუშანიკის ხსენების დღე ღმერთის, მამისა და ძისა და სულიწმინდის სადიდებლად და საქებრად, რომელსაც შეეფერება დიდება მარადისობიდან მარადისობამდე, ამინ.