პიტიახში სპარსეთის მეფეს გამოეთხოვა და განშორდა. როდესაც ის ქართლის საზღვრებს მიაღწია, ჰერეთის მხარეში, განიზრახა, რომ შეეტყობინებინა და შეხვედროდნენ მას აზნაურები, მისი შვილები და მსახურები, რათა მათი მეშვეობით, როგორც გველი, ისე შესულიყო ქვეყანაში. მან თავისი მსახური სადესპანო ცხენით გაგზავნა. მსახური მივიდა დასახლებულ ადგილას, რომელსაც ცურტავი ჰქვია.
როდესაც მსახური მივიდა და შევიდა ჩვენს დედოფალ შუშანიკთან, მოიკითხა იგი. სანატრელმა შუშანიკმა, როგორც წინასწარმეტყველმა, უთხრა: „თუ ის სულიერად ცოცხალია, ცოცხლები იყავით ისიც და შენც. თუ სული წაიწყმიდეთ, ეგ შენი მოკითხვა შენვე მოგიბრუნდეს!“ მსახურმა ვერ გაუბედა მასთან ლაპარაკი. წმინდა შუშანიკი კი აფიცებდა და დაჟინებით ეკითხებოდა. მაშინ მსახურმა სიმართლე უთხრა და უთხრა, რომ ვარსქენმა უარყო ჭეშმარიტი ღმერთი.
როდესაც ნეტარმა შუშანიკმა ეს მოისმინა, მიწაზე დაეცა, თავს დაბლა სცემდა და მწარე ცრემლებით ამბობდა: „საწყალობელი გახდა უბედური ვარსქენი, რადგან უარყო ჭეშმარიტი ღმერთი, აღიარა ცეცხლთაყვანისმცემლობა და შეუერთდა უღმერთოებს“.
შემდეგ ადგა, დატოვა თავისი სასახლე და ღვთისმოშიშებით შევიდა ეკლესიაში. თან წაიყვანა სამი ვაჟი და ერთი ასული და დააყენა ისინი საკურთხევლის წინაშე. ასე ლოცულობდა და ამბობდა: „უფალო ღმერთო, შენი მოცემულნი არიან და შენ დაიცავი ისინი, წმინდა ემბაზისგან განათლებულნი, სულიწმინდის მადლით, რათა იყვნენ ერთი სამწყსო ერთი მწყემსის – ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს!“
როდესაც საღამოს ლოცვა შეასრულეს, ეკლესიასთან ახლოს ერთი პატარა სახლი ნახა. შიგ შევიდა, სიმწარით სავსე, მიეყრდნო ერთ კუთხეს და მწარე ცრემლებით ტიროდა.