შემდეგ ვარსქენმა გაგზავნა თავისი ძმა ჯოჯიკი, ჯოჯიკის ცოლი (ანუ თავისი რძალი) და თავისი სასახლის კარის ეპისკოპოსი. ვარსქენმა უთხრა მათ: „ასე უთხარით შუშანიკს: ადექი და მოდი შენს ადგილას. გონს მოეგე და ნუ გაქვს ეგეთი აზრები. თუ არადა, თრევა-თრევით მოგიყვან!“
როგორც კი მივიდნენ და შევიდნენ დედოფალთან, ბევრს არწმუნებდნენ მას. მაშინ წმინდა შუშანიკმა უთხრა მათ: „ბრძენო ხალხო, თქვენ სიკეთით ამბობთ, მაგრამ ნუთუ გჯერათ, რომ მე მისი ცოლი კიდევ ვიქნები? მეგონა, რომ მას ჩემს რჯულზე მოვაქცევდი და ჭეშმარიტ ღმერთს აღიარებდა. ახლა კი თქვენ მაიძულებთ ამის გაკეთებას?! არასოდეს მოხდეს ეს ჩემთვის! და შენ, ჯოჯიკ, აღარ ხარ ჩემი მაზლი და აღარც მე ვარ შენი ძმისცოლი. არც შენი ცოლია ჩემი და, რადგან თქვენ მისი მომხრენი და მისი თანამოაზრენი ხართ.“ ჯოჯიკმა უთხრა მას: „ვიცი, ახლა გამოგზავნის მსახურებს და თრევა-თრევით წაგიყვანს.“ წმინდა შუშანიკმა კი უთხრა: „თუ შემიპყრობს და წამათრევს, მიხარია, რადგან ამგვარად მოხდება ჩემი და მისი განშორება.“
როდესაც ეს გაიგონეს მისგან, ყველანი ტიროდნენ. ჯოჯიკი ადგა და ცრემლებით გავიდა გარეთ. წმინდა შუშანიკმა კი ეპისკოპოსს უთხრა: „როგორღა მელაპარაკები ჩემს დასარწმუნებლად, როცა მან ღმერთი უარყო?!“ ჯოჯიკი ევედრებოდა და ეუბნებოდა: „ჩვენი და ხარ შენ, ნუ დაღუპავ ამ სადედოფლო სახლს.“ წმინდა შუშანიკმა უთხრა მას: „ვიცი, რომ და ვარ და ერთად ვართ გაზრდილნი, მაგრამ მაგას ვერ ვიზამ, რომ დანაშაული მოხდეს და მასში თქვენც ბრალეულნი იყოთ.“
და როდესაც ძალიან აწუხებდნენ მას, ადგა წმინდა და ნეტარი შუშანიკი და თან წაიღო თავისი სახარება. ტირილით ასე ამბობდა: „უფალო ღმერთო, შენ იცი, რომ მე ნამდვილად სასიკვდილოდ მივდივარ.“
ეს თქვა და წავიდა მათთან ერთად. თან წაიღო თავისი სახარება და მოწამეთა ღვაწლის ამსახველი წიგნები. როდესაც ის ტაძარში შევიდა, თავის სადედოფლო ტახტზე არ დაჯდა, არამედ პატარა ოთახში. წმინდა შუშანიკმა ხელები ზეცისკენ აღაპყრო და თქვა: „უფალო ღმერთო, არც მღვდელთაგან აღმოჩნდა ვინმე გულშემატკივარი. არც საერო პირი გამოჩნდა ამ ხალხში. არამედ ყველამ სასიკვდილოდ მიმცა ღვთის მტერს, ვარსქენს.“