მე ავდექი, მივედი და მცველს ვუთხარი: „მარტო მე შემიშვი, რომ მისი ჭრილობები ვნახო.“ მან კი მითხრა: „ეგებ გაიგოს და მომკლას მე?“ მე კი ვუთხარი: „უბადრუკო, განა მისი გაზრდილი არ ხარ? თუ მის გამო მოგკლავს, რა მოხდა?“ მაშინ მან ფარულად შემიშვა.
როგორც კი შიგნით შევედი, დავინახე მისი სახე დამსკდარი და დასიებული. ხმით ავტირდი. წმინდა შუშანიკმა კი მითხრა: „ნუ ტირი ჩემთვის, რადგან ეს ღამე ჩემთვის სიხარულის დასაწყისად იქცა.“ მე ვუთხარი წმინდა შუშანიკს: „მიბრძანე, მოგბანო სისხლი პირზე, თვალებში ჩაცვენილი ნაცარი მოგაშორო, მალამო და წამალი დაგადო, იქნებ განიკურნო.“ წმინდა შუშანიკმა კი მითხრა: „ხუცესო, მაგას ნუ ამბობ, რადგან ეს სისხლი ჩემი ცოდვების განმწმენდელია.“
მე ოდნავ ძალა დავატანე, რომ მიეღო საჭმელი, რომელიც სამოელ ეპისკოპოსსა და იოვანეს გამოეგზავნათ, რადგან ისინი ფარულად ზრუნავდნენ და ანუგეშებდნენ მას. მაშინ წმინდა შუშანიკმა მითხრა: „ხუცესო, არ შემიძლია გემოს გასინჯვა, რადგან ყბები და ზოგი კბილი სანახევროდ ჩამტვრეული მაქვს.“ მაშინ მე ავიღე მცირეოდენი ღვინო, პური დავალბე და მან მცირედ გემო გაუსინჯა. მე ვჩქარობდი გამოსვლას.
მაშინ წმინდა შუშანიკმა მითხრა: „ხუცესო, გავუგზავნო ვარსქენს მისი სამკაული? ეგებ მოითხოვს, რადგან მე ამქვეყნად აღარ გამომადგება!“ მე კი ვუთხარი: „ნუ ჩქარობ, იყოს შენთან.“ ვიდრე ამ საუბარში ვიყავით, მოვიდა ვიღაც ჭაბუკი და თქვა: „იაკობ მანდაა?“ მე ვუთხარი: „რა გინდა?“ მან მითხრა: „პიტიახში გიხმობს.“ მე გამიკვირდა, რისთვის მიხმობს ასეთ დროს?! ვიჩქარე და მივედი. მან მითხრა: „იცი, ხუცესო, მე ჰუნების წინააღმდეგ საბრძოლველად მივდივარ? ჩემს სამკაულს მას არ დავუტოვებ. რადგან ის ჩემი ცოლი აღარ არის, გამოჩნდება ვინმე, ვინც გაცვეთს მას. მიდი და მომართვი ყველაფერი, რაც კი არის!“ მე კი მივედი და ვუთხარი წმინდა შუშანიკს. მან ძალიან გაიხარა და ღმერთს მადლობა შესწირა, შემდეგ კი ყველაფერი მომცა. მე მივართვი პიტიახშს და მან მიიღო ჩემგან, დაათვალიერა და ნახა, რომ ყველაფერი უკლებლად იყო. ისევ თქვა: „მერეც გამოჩნდება ვინმე, ვინც ამას შეიმკობს.“