სამი დღის შემდეგ ვარსქენ პიტიახში მოვიდა. ერთმა სპარსმა ფარულად უთხრა ვარსქენს: „როგორც შევიტყვე, შენი ცოლი განგეშორა. მე გეუბნები: მკაცრად ნურაფერს ეტყვი, რადგან ქალის ბუნება სათუთია და ადვილად შეიძლახება.“
მეორე დღეს, როგორც კი პიტიახში ადგა, ჩვენ, ხუცესებს, გვიხმო. მივედით მასთან. სიხარულით შეგვხვდა და გვითხრა: „ახლა ნურაფერს მერიდებით და ნუღარ გძულვართ.“ ჩვენ მივუგეთ და ვუთხარით: „შენ თავი დაიღუპე და ჩვენც დაგვღუპე.“ მხოლოდ მაშინ დაიწყო ვარსქენმა ლაპარაკი და თქვა: „როგორ გაბედა ჩემმა ცოლმა, ასე მომქცეოდა? ახლა მიდით და უთხარით, რომ შენ ჩემი ოჯახის ღირსება დაამხე. ჩემი სარეცელი შეურაცხყავი, მეუღლეობა ურყავი. შენი ადგილი, სასახლე, დაგიტოვებია და სხვაგან წასულხარ.“
წმინდა შუშანიკმა კი თქვა: „მე არ აღმიმართავს ის ხატი, მე რომ დამემხო! შენმა მამამ მარტვილთა სახელზე ააგო სამლოცველოები და ეკლესიები ააშენა, შენ კი მამაშენის ნამოქმედარი წაახდინე და მისი კეთილი საქმეები შეცვალე. შენმა მამამ წმინდანები შემოიკრიბა თავის სახლში, შენ კი ეშმაკები შემოიყვანე. მან აღიარა და ირწმუნა ცისა და მიწის ღმერთი, შენ კი უარყავი ჭეშმარიტი ღმერთი და ცეცხლს ეთაყვანე. როგორც შენ უარყავი შენი შემოქმედი, ისე მეც არად ჩაგაგდე. და, თუნდაც უამრავი ტანჯვა მომაყენო, მე არ შევიქნები შენი თანამოაზრე და არ ვეზიარები შენს საქმეებს!“
ჩვენ ეს ყველაფერი ვუამბეთ პიტიახშს. მან კი გული მოუვიდა და მრისხანებდა შუშანიკის გამო.